บทที่ 4

เรานัดกันไว้นานแล้วว่าจะไปเที่ยวหลังเรียนจบ

เสิ่นจืออี้ชูคู่มือท่องเที่ยวในมือแล้วแกว่งไปมาเบาๆ

“ฉันรับรองว่าจะไม่ทำให้นายหนักใจแม้แต่นิดเดียว”

ตอนแรกผมกะว่าจะคุยกับเธอหลังเที่ยวเสร็จ ถือว่าเป็นตอนจบของเราสองคน

แต่เมื่อมาถึงสถานีรถไฟ ผมเห็นเผยจิ่งเซินหิ้วกระเป๋าเดินทางมาด้วย

“ฉันขอร่วมทริปเที่ยวด้วยนะ จิ้งซี นายไม่ถือสาใช่ไหม”

ผมไม่ได้พูดอะไร

เสิ่นจืออี้เหลือบมองสีหน้าของผม แอบแซะแบบติดตลกว่า

“นายนี่ตีเนียนเก่งนะ ฉันกับจิ้งซีไม่ต้อนรับก้างขวางคออย่างนาย”

“อีกอย่างฉันไม่ได้ซื้อตั๋วรถไฟให้นายด้วย”

ถึงปากเธอจะพูดแบบนี้

แต่พอเข้ามาในสถานีรถไฟความเร็วสูง

คนที่สแกนบัตรประชาชนไม่ผ่าน ไม่สามารถเข้าไปข้างในดันเป็นผมซะอย่างนั้น

เผยจิ่งเซินถลึงตาใส่เสิ่นจืออี้

“อะไรของเธอเนี่ย? เธอลืมซื้อตั๋วให้จิ้งซีได้ยังไง!”

เสิ่นจืออี้ช็อกเหมือนกัน

“ฉันนึกว่าจิ้งซีซื้อตั๋วเรียบร้อยแล้ว”

“นึกว่าๆ อะไรของเธอ อีกสิบห้านาทีรถไฟก็จะมาแล้ว!”

ดูเหมือนเผยจิ่งเซินกำลังต่อว่าเธอ แต่ดันเหมือนคู่รักงอนกันมากกว่า

“เดี๋ยวฉันซื้อใหม่ให้ ใจเย็นๆ นะจิ้งซี”

เสิ่นจืออี้รีบเอามือถือออกมาเปิดดูตั๋ว

ตั๋วรถไฟถูกจองเต็มไปจนถึงสัปดาห์หน้า

ผมมองเครื่องกั้นทางเดินที่ปิดอยู่ จู่ๆ ผมก็รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย

ผมรู้สึกว่าตัวเองยืนอยู่ตรงนี้คนเดียว ดูกระอักกระอ่วนและเป็นส่วนเกินมาก

“เสิ่นจืออี้ เราเลิกกันเถอะ”

เสิ่นจืออี้เงยหน้าขึ้นทันที

“สวีจิ้งซี แค่ฉันลืมซื้อตั๋วรถไฟให้นาย นายถึงกับบอกเลิกฉันเลยเหรอ?”

“ใช่”

ผมลากกระเป๋าเดินทางออกจากสถานีรถไฟเพียงคนเดียว

ผมไม่ได้บอกเรื่องปากกาหมึกล่องหนให้พวกเขารู้ตอนนี้

รอให้ถึงวันประกาศคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัย

ผมอยากรู้ว่าสีหน้าพวกเขาจะเป็นยังไง

เหมือนท่าทีนิ่งเฉยของผมทำให้เสิ่นจืออี้โมโห

เธอลากเผยจิ่งเซินไปที่จุดตรวจบัตรโดยสารทันที

การกระทำของเธอไม่สามารถทำอะไรผมได้ ผมซื้อตั๋วรถไฟไปมหาวิทยาลัยชิงหัวทันที

มันยิ่งทำให้ผมมีความมุ่งมั่นในการสมัครสอบมากกว่าเดิม

ตั้งแต่วันนั้นเสิ่นจืออี้ก็ไม่ส่งข้อความหาผมอีกเลย

แถมยังโพสต์รูปที่ออกไปเที่ยวกับเผยจิ่งเซินลงโซเชียลด้วย โพสต์ทุกวันไม่เคยขาด

แม่ผมก็เห็นเหมือนกัน แม่ถึงกับถามผมว่าเกิดอะไรขึ้น

ผมกดบล็อกเสิ่นจืออี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ผมเลิกกับเธอแล้ว”

แม่ไม่ได้ถามสาเหตุ แถมยังปลอบผมด้วย

“ลูกทำใจได้ก็ดีแล้ว ลูกทำถูกแล้วที่ไม่จมปลักอยู่กับคนคนเดียว”

“รอลูกสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ไม่ต้องห่วงหรอกว่าจะหาแฟนไม่ได้”

วันประกาศผลสอบ เสิ่นจืออี้กับเผยจิ่งเซินกลับจากเที่ยวพอดี

ตอนกลางคืนผมลงไปทิ้งขยะ

บังเอิญเจอเสิ่นจืออี้หิ้วกระเป๋าเดินทางขึ้นมาพอดี

จู่ๆ เธอพูดขึ้นมาว่า

“สิ่งที่นายพูดที่สถานีรถไฟวันนั้น ฉันรู้ว่านายพูดออกมาเพราะความโมโห”

จากนั้นเธอยื่นมือมาตบไหล่ปลอบใจผม

“คะแนนสอบนายออกมาไม่ดี ไม่เป็นไรนะ อย่างมากก็แค่สอบใหม่ปีหน้า เราแยกกันอยู่คนละที่แค่ปีเดียว”

“นายเก่งจะตาย รอสอบใหม่ปีหน้า นายต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัวได้แน่นอน”

ผมปัดมือเธอออกด้วยความรังเกียจ

“เสิ่นจืออี้ เธอเพี้ยนหรือเปล่า!”

“ใครบอกเธอว่าฉันสอบได้คะแนนไม่ดี?”

“ปีนี้ฉันได้คะแนนสูงสุดของเมือง ตอนกลางวันมีนักข่าวมาสัมภาษณ์ที่บ้านด้วย!”