Semua Bab รักไม่คอยท่า: Bab 11 - Bab 20

เวลาที่ทารกน้อยอยู่กับพลอยชมพูเขาไม่งอแงมาก มักจะวอแวแค่ตอนที่หิว ง่วง และรู้สึกว่าไม่สบายตัวเมื่อแพมเพิสเต็มไปด้วยฉี่หรืออึอึ๊เท่านั้น และดูเหมือนว่าพลอยชมพูจะรู้ใจเด็กทารกไปเสียทุกอย่างว่าเขาต้องการอะไร“ป้าดีใจที่ได้หนูพลอยมาช่วยดูแลคุณหนูนิกข์ ลำพังป้ากับคุณเพชรคงรับมือไม่ไหวแน่” ป้าโฉมฉายเอ่ยอย่างโล่งใจ พลอยชมพูคลี่รอยยิ้มบางแล้วพยักหน้ารับ พลางแอบลอบหันหน้ามองสรรเพชญ์ที่นั่งอยู่โซฟารับแขกที่อยู่เยื้องกับฟูกนอนของทารกที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกันนัก บนฟูกเด็กทารกกำลังนอนเล่นอยู่“เห็นคุณแม่บอกว่า คุณเคยเลี้ยงเด็กมาก่อนหรือ” จู่ ๆเขาก็เอ่ยถามเธอขึ้น ใบหน้าที่ดุกร้าวยามนี้เรียบเฉย เขาไม่เปลี่ยนไปสักนิดจากวันนั้นที่เธอเจอเขา“ค่ะ” เธออ้อมแอ้มตอบเสียงแผ่ว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ‘เธอจะไม่อธิบายอะไรเกี่ยวกับตัวเองหน่อยหรือ’ สรรเพชญ์ลอบพิจารณาคนตรงหน้า เธอไม่ได้แต่งหน้า หน้างี้เนียนใสกิ๊งเลย แก้มก็อมชมพูมีเลือดฝาด ปากอวบอิ่มแดงระเรื่อน่าจะทาแค่ลิปบาล์ม“เล่าให้ฟังหน่อยสิ ว่าเคยทำอะไรมาบ้าง ผมจะไว้ใจคุณได้มากน้อยแค่ไหน” จะว่าไปเขาก็รู้สึกคุ้นเสียงและคุ้นหน้าเธอ เหมือนว่าเคยเจอกันที่ไหนม

พลอยชมพูตัดแผ่นพลาสเตอร์ซิลิโคนลดรอยแผลเป็นมาปิดรอยแผลที่เกิดจากการผ่าคลอด ควบคู่ไปกับยาทาแผลเป็น สิ่งนี้จะช่วยลดรอยแผลผ่าตัดได้เป็นอย่างดีหลังจากนั้นนำอุปกรณ์มาประคบเต้า เพราะรู้สึกคัดเต้ามากจนเจ็บปวดทรมาณไปหมดระหว่างนั้นก็สอดส่ายสายตา เพราะกลัวว่าสรรเพชญ์จะเข้ามาเห็นเข้า โดยเธอไม่รู้ว่าเขาก็แอบสังเกตพฤติกรรมของเธอตลอดเพราะว่ายังไม่ไว้ใจเช่นกัน โดยที่ไม่ให้เธอจับได้สรรเพชญ์แอบมองเธออยู่ไม่ใกล้ไปไกลที่มุมลับของห้อง ประมาณหนึ่งนาที สัญญาณไวโครเวฟก็ดังติ๊งขึ้นมา เธอก็รีบดึงถ้วยเซรามิกที่เวฟแผ่นประคบเต้าที่มีลักษณะเหมือนใส้กรอกยาว ๆขดเป็นวงกลมสองรอบทำจากผ้าคอตตอนข้างในบรรจุเมล็ดข้าวพันธุ์ดีทำให้สามารถกักเก็บความร้อนได้ดี เธอนำออกมันออกมาจากเตาไมโครเวฟ แล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง สรรเพชญ์เห็นไม่ชัดหรอกว่าในชามใบโตนั้นคืออะไรแต่พฤติกรรมของเธอน่าสงสัยสุด ๆ‘ทำไมต้องทำตัวมีพิรุธ ขนาดนั้นด้วย’คิ้วเข้มขมวดมุ่นครุ่นคิด แล้วเดินออกมาจากมุมลับของห้องที่แอบหลบซ่อนอยู่ ผ่านมาสองอาทิตย์เด็กทารกน้อย อ้วนจ้ำม่ำขึ้นมาเป็นกอง เขากินนมได้เยอะขึ้น แถมไม่งอแงแล้ว นับว่าพลอยชมพูทำหน้

“กูถอดเขี้ยวเล็บแล้วโว้ย ตอนนี้กูมีแค่ฝนคนเดียวว่ะ ไอ้น้องชาย” อู่ทองเผยยิ้มบางกรุ้มกริ่ม เมื่อเอ่ยถึงเมียเด็กที่อายุน้อยกว่าเขาถึงสิบเอ็ดปี และดูเหมือนว่าฝนทิพย์ก็น่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพี่เลี้ยงเด็กของสรรเพชญ์ฝนทิพย์เป็นเด็กฝึกงานในตำแหน่งเลขาที่บริษัทเขา นั่นเป็นจุดเริ่มต้น ที่ทำให้เขาและเธอรู้จักและสานสัมพันธ์กันและตกลงปลงใจแต่งงานกันในที่สุดจนมีลูกแฝดน่ารักมาเป็นโซ่ทองคล้องใจ ใคร ๆก็ว่าฝนทิพย์เป็นซินเดอเรลล่าในชีวิตจริง และมิหนำซ้ำยังทำให้อู่ทองที่เป็นเสือผู้หญิงยอมศิโรราบได้ง่าย ๆจริง ๆ แล้วคนในตระกูลเขาก็ไม่ได้กะเกณฑ์เรื่องคนที่จะมาเป็นสะใภ้มากนักหรอก แค่เป็นภรรยาที่ดี เป็นแม่ที่ดีของลูกก็เพียงพอเรื่องฐานะและวงศ์ตระกูลนั้นถือเป็นเรื่องรอง เพราะต้นตระกูลเขาเป็นพ่อค้าไม่ใช่ผู้ดีตีนแดงตะแคงตีนเดินแต่เพราะตระกูลฝั่งแม่ของเขานั้นเป็นผู้ดีเก่ามาก่อน คุณหญิงพจมานเลยอยากจะให้ลูกชายได้คู่ครองที่เหมาะสมกับฐานะทางสังคมของเขาสักหน่อย“ไหน ๆมึงก็โสด ไม่ลองหาเมียและหาแม่ให้เจ้านิกข์ล่ะ พี่เลี้ยงนั่นก็ดูไม่เลวเลยนะ สเปกมึงเลยไม่ใช่เหรอ” อู่ทองกดยิ้มมุมปากแกล้งเย้าอีก เรื่อ

พลอยชมพูเดินเข้าไปทำอาหารเที่ยงในครัว ส่วนเขาละจากงานตรงหน้าและเดินตามเธอเข้าไปในครัวต้อย ๆ ภารกิจพิชิตใจของเขาจะต้องทำอย่างไรก็ได้ เพื่อให้พลอยชมพูตกลงปลงใจเป็นแม่ของลูกและเป็นภรรยาเขาในเร็ววันเขาเดินเข้าไปยืนอยู่ข้างหลังเธอเงียบ ๆ แกล้งเปิดตู้เก็บของที่อยู่บนหัวเธอเพื่อหยิบของ ร่างบางตกใจรีบย่อตัวลงเพราะกลัวว่ามันจะชนหัวเธอ สรรเพชญ์ได้แต่หัวเราะร่วนในลำคอที่แกล้งเธอสำเร็จ“คุณเพชร เกือบชนหัวพลอยเลย ทำอะไรเนี่ย” เธอดุเขาเสียงเขียว พลอยชมพูคงลืมไปว่าเธอเตี้ยกว่าชั้นเก็บของนั้นมาก และมันไม่มีทางที่บานตู้จะชนโดนหัวเธอได้แน่“เธอดูนี่นะ” เขากระชับไหล่มนยืดตัวยืนขึ้นเต็มความสูงจากข้างหลัง แล้วยื่นมือไปเปิด ปิดบานตู้เก็บของให้เธอดู เธอได้แต่ยิ้มแหยตอบกลับ มันเป็นปฏิกิริยาตอบกลับเพื่อป้องกันตัวเองนี่นา ยู่ปากให้เขาหนึ่งที แล้วก็หันไปทำอาหารเที่ยงต่อสรรเพชญ์ยื่นจมูกเข้ามาสูดดมกลิ่นอาหารใกล้ ๆ เธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจผ่าวร้อนที่อยู่บริเวณใบหู ระยะหลังมานี่เขาพยายามเข้าใกล้และถึงเนื้อถึงตัวเธอตลอด เขาต้องการจะทำอะไรกันแน่นะ?“ทำอะไรอยู่หรือ หอมจัง” เสียงกระซิบชิดใบหูเล่นเอาคนที่ใจลอยส

เช้าวันอาทิตย์ พลอยชมพูปลีกตัวมาเข้าโบสถ์เพื่อร่วมพิธีมิสซา เพราะเธอไม่ได้เข้ามาหลายอาทิตย์แล้ว หลังพิธีกรรมเสร็จเธอนัดพบกับเอกทัศน์ที่ร้านคาเฟ่ใกล้ ๆต่อ“เมื่อไหร่ ฉันจะได้เจอหลานฉันตัวเป็น ๆสักที ได้เห็นแค่รูปกับวิดีโอคอล ฉันก็อยากอุ้มและก็หอมแก้มอ้วน ๆของน้องนิกซ์เหมือนกันนะ” เอกทัศน์จีบปากจีบคอพูด“ก็คุณเพชรนะสิ เขาไม่ออกจากบ้านเลย วัน ๆก็ทำงานอยู่บ้านเล่นกับลูก”“เค้าจับไม่ได้จริง ๆใช่ไหมว่าเป็นแก...”“อือ ก็แต่งหน้าเปลี่ยนชีวิตขนาดนั้น ก็คงจำไม่ได้หรอกมั้ง นี่ก็ต้องขอบคุณแกด้วยนะที่สอนวิธีแต่งหน้าให้น่ะ” “แล้วแกจะอยู่ที่นั่นอีกนานไหม”“ก็คงสามปี ตามสัญญา”“เขาให้แกเซ็นสัญญาด้วยหรือ”“อืม ก็สัญญาจ้างงานทั่วไป ฉันอ่านดีแล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง”“อย่างนั้นก็ดีไป ถ้าวันไหนที่เขาไม่อยู่บ้านก็บอกด้วยล่ะ ฉันจะเข้าไปเยี่ยมหลาน โอเค๊”“ได้สิ แต่ว่าวันนี้อยู่คุยนานไม่ได้นะ ต้องกลับไปดูลูกต่อ”“อืม แค่เห็นแกสุขสบายฉันก็ดีใจแล้ว แต่แกไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับเขาเลยหรือ พ่อของลูกน่ะ”“จะให้รู้สึกอะไรล่ะ ฉันก็เหมือนแม่อุ้มบุญที่มาอุ้มลูกให้เขานี่นา”“อุ้มบุญแบบใดจ้ะ ที่เคยเล่าใ