All Chapters of รักไม่คอยท่า: Chapter 41 - Chapter 50

“ชอบมากเลยหรอลูกหืม” สรรเพชญ์เอ่ยถามลูก เขาถอดเสื้อเหลือแค่กางเกงตัวเดียวอวดท่อนบนล่ำ ๆเล่นน้ำ ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาครอบครัว นัดรวมพลกันอีกทีเป็นช่วงบ่ายที่เหล่าผู้ชายจะไปขี่เจ็ทสกีกับพายเรือคายัคกันที่ทะเลหลังเกาะ“เธอไม่เล่นน้ำหรือ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ามาเล่นด้วยกันสิ” สรรเพชญ์เชิญชวน“ก็ได้ค่ะ” พลอยชมพูไปเปลี่ยนชุดว่ายน้ำแล้วลงมาเล่นน้ำกับลูกด้วย พลอยชมพูว่ายน้ำมาใกล้ ๆลูกประคองเขาไว้ไม่ห่าง สรรเพชญ์คิดอยากแกล้งเลยว่ายไปซ้อนอยู่ที่ด้านหลังรวบเอวกิ่วไว้จากทางด้านหลังจนบั้นท้ายของเธอเสียดสีกับความอลังการใต้ร่มผ้าของเขา พลอยชมพูตาเบิกกว้างหันขวับไปถลึงตาดุใส่เขาที่ทำอะไรประเจิดประเจ้อ“คุณเพชร”“จุ๊ ๆ ๆ เรียกพี่สิคะ” เขายั่วเย้ากระซิบชิดใบหูเล็ก“ตอนนี้ไม่ได้อยู่ต่อหน้าคนอื่นเสียหน่อยค่ะ”เธอเอ่ยเสียงขุ่น ทำไมต้องแกล้งกันแบบนี้ด้วย“ต่อไปจะอยู่ต่อหน้าคนอื่นหรือไม่ก็ตาม พลอยต้องเรียกพี่ว่าพี่ เพราะตอนนี้พี่เป็นผัวเธอแล้ว” เขาประกาศกร้าว เมื่อคืนเธอตกเป็นของเขาแล้ว เขาได้ทำการปักหลักอาณาเขตยึดพื้นที่เรียบร้อยแล้ว เธอไม่สามารถปฏิเสธเขาได้‘ควายเผือกเอ้ย จำเมียตัวเองก็ไม่ได้ คงคิดว่

ช่วงบ่ายประมานสี่โมงเย็นอู่ทองกับสรรเพชญ์นัดกันที่หลังเกาะ เพื่อแข่งขับเจ็ทสกีและพายเรือคายัค ส่วนพวกผู้ใหญ่และวัยชราก็อยู่บ้านใหญ่กัน กิจกรรมแอดแวนเจอร์เหมาะสำหรับคนหนุ่มสาวเสียมากกว่าฝนทิพย์กับพลอยชมพูนั่งอยู่ริมชายหาดกับเด็ก ๆ ทั้งสามคน พวกเขากำลังเล่นก่อกองทรายกันอยู่“สนุกไหมพลอย”“สนุกค่ะพี่ฝน” ฝนทิพย์มองหน้าพลอยชมพู ที่ดูซีดเผือดกว่าปกติ“ไม่สบายหรือเปล่าจ๊ะ หน้าดูหน้าซีด ๆไปนะ”“อ่อ ไม่ได้เป็นอะไรค่ะพี่ฝน อาจจะเพราะอากาศร้อนไปหน่อยค่ะ แหะ ๆ” เธอยิ้มแห้ง เลี่ยงตอบความจริงว่าเกิดจากสาเหตุอะไรกันแน่ ฝนทิพย์พนักหน้ารับ อาจจะใช่ เพราะอากาศช่วงนี้อบอ้าวมากจริง ๆ ส่วนพลอยชมพูกำลังนึกเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันตัวต้นเหตุอยู่ในใจ ก็เพราะเขาที่เล่นเอาเธอจนหมดแรงข้าวต้มมัดม่อยกระรอกไปเลยแต่ดูเขาสิ... กลับไปขับเจ็ทสกีได้หน้าตาเฉย เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เอาแรงมาจากไหนก่อน ?อู่ทองกับสรรเพชญ์ผลัดกันแพ้ ผลัดกันชนะ ขับเจ็ตสกีเสร็จก็มาพายเรือคายัคกันต่อ เห็นพวกเขาพายออกไปไกลจากฝั่งอยู่ลิบ ๆ“ไป ๆ มา ๆ ทำไมน้องพลอยถึงได้ตกกระไดพลอยโจนมาเป็นภรรยาของคุณเพชรได้ล่ะคะ พี่ได้ยินเรื่องจากพี่อู่

แต่ทว่าคราวนี้มือป้อม ๆ กลับจับนิ้วพ่อไว้มั่น และก็ใช้ฟันซี่เล็ก ๆ ของเขางับนิ้วพ่อเลย นี่แหนะ แกล้งกันดีนัก!“อ๊าก เจ็บ ๆ” เด็กน้อยกัดแรงเสียด้วย กัดแน่นจนศีรษะสั่นคลอน กว่าสรรเพชญ์จะเอานิ้วออกมาได้ก็ห้อเลือด“เด็กแสบ แสบได้ใครเนี่ย” สรรเพชญ์บ่นอุบพลางบีบนวดนิ้วมือตัวเองบรรเทาอาการปวดไปด้วย วันนี้พลอยชมพูหยิบตุ๊กตาหมีเน่าของเขาไปซัก เพราะไม่ได้ซักมาจะหลายเดือนแล้ว เป็นตุ๊กตาตัวที่เขาโปรดปรานและยังเป็นแหล่งสะสมเชื้อโรคชั้นดี พลอยชมพูเอาตุ๊กตาเข้าเครื่องซักผ้าฝาหน้าเด็กน้อยคลานหาตุ๊กตาจนทั่วแต่ว่าไม่เจอ“ตา ตา ตา ตา” เขาเอ่ยถามพ่อ“ตุ๊กตาของหนูเหรอ”“แอ้” เด็กน้อยพยักหน้ารับหงึกหงัก สรรเพชญ์จึงตะโกนถามพลอยชมพู“หม่ามี้ ตาตาไปไหน หาไม่เจอ”“ซักอยู่” เธอตะโกนตอบ เสียงมาจากโซนซักล้างหลังบ้าน“ลูกถามหาเนี่ย”“ยังซักไม่เสร็จ เดี๋ยวซักเสร็จจะอบให้ค่ะ บอกลูกรอไปก่อนน้า” เด็กน้อยเงี่ยหูฟังผู้ใหญ่คุยกันอย่างตั้งอกตั้งใจ“หม่ามี้ซักอยู่รอแห้งก่อนนะครับ” เขาเอื้อมมือไปลูบศีรษะเด็กน้อยแผ่วเบา”“แง้ ตา ตา แง้” “โอ๋ ๆ ร้องทำไมล่ะลูก หม่ามี้ซักอยู่จะได้สะอาด หอม ๆ ไง” เด็กน้อยเบะปา

ถึงเวลาออกจากโรงพยาบาลแล้ว เด็กน้อยก็กลับมาสดใสร่าเริงเช่นเดิม“คนนี้ใครเอ่ย” พลอยชมพูให้เด็กน้อยดูกระจกเขายิ้มร่าเมื่อเห็นตัวเองในกระจก “จุ๊บ ๆ” เด็กน้อยก้มลงจุ๊บตัวเองในกระจกเงาตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขาชื่ออะไร พ่อกับแม่ชื่ออะไร“คนนี้ชื่อหม่ามี้พลอย”เธอชี้มาที่ตัวเอง “ส่วนคนนี้ชื่อน้องนิกข์” “แหะ แหะ แหะ จา จา จา” เด็กน้อยหัวเราะแหะ ๆ แล้วพูดเป็นภาษาทารกของเขา“ส่วนคนนู้น” เธอชี้ไปที่เขา “ชื่อปะป๊าเพชร จำได้ใช่ไหมครับ”“แอ้ แอ้”“หึ!” สรรเพชญ์แค่นเสียงหึในลำคอ และส่งสายตาดุมาทางเธอ ‘เป็นอะไรของเขา โมโหอะไรเนี่ย’ เขาเก็บแล็ปท็อปแล้วเดินขึ้นไปที่ชั้นสองของบ้าน พลอยชมพูคิดว่าเขาเปลี่ยนไป ตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาลเขาก็ดูเหมือนคนขี้โมโหอยู่ตลอดเวลาเหมือนเหม็นขี้หน้าเธออย่างนั้นแหละ และก็เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธออีกเลย สรรเพชญ์ยอมรับว่าเขามีความรู้สึกว่าไม่อยากเข้าใกล้เธออีก หากบางเรื่องที่เขาสงสัยนั้นยังไม่กระจ่างหนึ่งสัปดาห์ผ่านไป...‘คุณสรรเพชญ์จะมารับด้วยตัวเอง หรือให้ทางเราส่งเป็นจดหมายไปให้คะ’ ต้นสายเอ่ยถาม“ผมจะไปรับเองครับ ขอบคุณมากนะครับ” เช้าวันหนึ่งพลอยชมพูได้ยินเ

เอกทัศน์มีโอกาสมาเยี่ยมเพื่อนสาวและหลานชายที่บ้าน เมื่อทุกอย่างเริ่มคลี่คลายแล้ว พลอยชมพูอุ้มลูกมาวางบนตักเขา“น้องนิกข์ ของน้าเอกกี้ น่ารักที่สุดเลย” เขาหอมมือเด็กน้อยไปหลายที เด็กน้อยเหมือนว่าจะจำเขาได้เพราะแม่เคยให้วิดิโอคอลคุยกันกับเขาเด็กน้อยอ้าปากกว้างหัวเราะเอิ๊กอ๊ากเสียงดัง อารมณ์ดี“ลุงเอกกี้เหอะ” พลอยชมพูเย้าแหย่ เอกกี้จิปาก ยู่หน้าใส่เธอทันที พอสรรเพชญ์ลงมาจากชั้นสองเห็นว่าพลอยชมพู กำลังคุยหัวเราะสนุกสนาน อยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง ก็รีบปรี่เข้ามาทันทีด้วยสีหน้าบูดบึ้งผู้ชายหน้าตาดีคนนี้ เขาเป็นคนเดียวกันกับคนที่มาส่งเธอเมื่อหลายเดือนที่แล้วทว่าพอได้รู้จักเอกทัศน์ก็ถึงบางอ้อ ที่แท้เอกทัศน์เป็นเพื่อน LGBTQ+ของพลอยชมพูนี่เอง เขานี่มันโง่ซ้ำโง่ซากจริง ๆ จากนั้นเขาก็เลยปล่อยให้ทั้งอยู่คุยกันตามสบายส่วนเขาปลีกตัวไปทำงานบนชั้นสองของบ้านเช้าวันต่อมา...พลอยชมพูกำลังสาละวนกับการทำอาหารเช้าอยู่ สรรเพชญ์ก็เข้ามาป้วนเปี้ยนยุ่มย่ามกับเธออีกแล้ว ทั้งที่เมื่อคืนเธอถูกเขากินแทบไม่พัก ทุกแรงกระแทกถาโถมเข้าใส่เธอ มันรุนแรงหนักหน่วงกว่าทุกครั้งมากอุ้งมือหนาลูบไล้ที่ต้นแขนเธอแผ่วเบา ริมฝ