All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก: Chapter 31 - Chapter 40

“นี่ระบบ จะเงียบแบบนี้ไม่ได้ปะ อย่างน้อยก็บอกหน่อยว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่ไหนยังไง” หากเป็นเรื่องเกี่ยวกับถังชิงหรู หลินซูเหยาเดาได้ไม่ยากเพราะอ่านบทนางร้ายมาหมดแล้ว ทว่านี่เป็นบทของพระเอกนางเอกและตัวร้ายอย่างฉีจิ้น อย่าว่าแต่อ่านเลย ไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่ามีเนื้อเรื่องประมาณนี้อยู่ในบทด้วยกระนั้นก็ยังไร้เสียงตอบรับจากระบบที่เรียกหา “พูดแทงใจดำหรือไง ไม่บอกก็ไม่ทำนะ ภารกิจน่ะ” นางไม่ใช่นางเอกที่ยอมรับชะตากรรมง่าย ๆ จะใช้งานนาง นอกจากผลตอบแทนสมน้ำสมเนื้อแล้ว ต้องบอกรายละเอียดให้ครบถ้วนด้วย[ฉีจิ้นสืบรู้ว่า หลิวเฟิงคือฉีหรงเฟิง รัชทายาทที่หลบไปรักษาพิษตั้งแต่ยังเด็ก ฉีจิ้นจึงพยายามเข้าใกล้ผู้ใช้งานเพื่อสานสัมพันธ์ หวังหลอกให้ผู้ใช้งานฆ่าฉีหรงเฟิง ดังนั้นผู้ใช้งานต้องเปิดโอกาสให้ฉีจิ้นเข้าใกล้ เพื่อดำเนินเรื่องตามพล็อตหลัก]“เดี๋ยวนะ เอาใหม่นะ ตอนนี้พระเอกหลงรักถังชิงหรู ขนาดข้าจะเข้าใกล้คุณชายแค่สองช่วงตัวยังไม่ยอม ไปส่งข้าวทุกวัน แม้แต่หางตายังแทบไม่แล โทษเหอะ...ฉีจิ้นเอาอะไรมามั่นใจว่าจะหลอกใช้ข้าไปฆ่าอิตาหลิวเฟิงนั่นได้”[นั่นคือสิ่งที่ผู้ใช้งานจะต้องเป็นผู้ดำเนินการ]หลินซูเหยารู้สึกเหมือน

ระหว่างทางกลับจวน หลินซูเหยาเอาชาเลือดมังกรเก็บเข้าถุงมิติทันที ถือเพียงห่อขิงแก่กับไต้เจาหรือก็คือพุทราจีนเท่านั้นชาเลือดมังกรมีสรรพคุณทางยาหลายอย่าง ทว่าจุดประสงค์ที่หลินซูเหยาต้องการคือสีของมัน ...ที่อนาคตข้างหน้านางจำเป็นต้องใช้วันนี้พอถึงหน้าประตูจวน หลินซูเหยาก็ถูกคนของอนุหลงมาดักรอเช่นเคย“ระบบ หาวิธีทำให้หลุดจากนังสายสืบของท่านแม่ละเมิดลิขสิทธิ์ให้หน่อยสิ” หลินซูเหยากระซิบระหว่างเดินไปพบอนุหลง[ระบบไม่เข้าใจคำถามของผู้ใช้งาน]“ของปลอมคือของผิดลิขสิทธิ์ไง แม่ปลอมก็แม่ละเมิดลิขสิทธิ์ไหมล่ะ” หลินซูเหยาก้มหน้ายู่ปากเหมือนเป็ด[คัมภีร์ลิขิตใหม่สามารถเปลี่ยนชะตาส่วนนี้ได้] คำอธิบายสั้น ๆ แต่มากพอให้หลินซูเหยามีกำลังใจทำภารกิจมากขึ้นหน่อย ถ้าทำภารกิจช่วยหลิวเฟิงรอบนี้สำเร็จ แต้มทักษะน่าจะพอให้แลกม้วนคัมภีร์ลิขิตใหม่ นางจะเปลี่ยนไม่ให้ใครติดตามตัวเองได้ซะที ความคิดของหลินซูเหยาล่องลอยไปถึงอนาคต ทว่าปัจจุบันนางยืนอยู่หน้าเรือนอนุหลงเลยรีบสลัดท่าทางร้ายกาจทิ้ง ปรับกลับมาเป็นหญิงอ่อนแอตามแบบนางเอกสายหวานอย่างรวดเร็ว“ลูก….”คำอธิบายยังไม่ทันหลุดออกจากปากครบ ฝ่ามือของอนุหลงก็ลอยมาตรงหน

หลิวเฟิงไปตระกูลถังเพื่อจะยืนยันว่าถังชิงหรูถูกจับตัวไปจริงหรือไม่“หรูเอ๋อร์ หรูเอ๋อร์” ชายหนุ่มก้าวเข้าจวนตระกูลถังพลางตะโกนหาถังชิงหรูอย่างร้อนใจ“คุณชาย คุณหนูถังไม่อยู่ขอรับ” พ่อบ้านตระกูลถังออกมาต้อนรับ แม้เขาไม่รู้ฐานะแท้จริงของหลิงเฟิง แต่ก็รู้ดีว่าท่านราชครูให้เกียรติชายหนุ่มผู้นี้มาก“ไปไหน อ้อ ท่านราชครูอยู่ที่ไหน” หลิวเฟิงเดินไปยังเรือนกลางของจวนราชครูอย่างคุ้นเคย “ท่านราชครูเข้าวังหลวงขอรับ ส่วนคุณหนูออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าแล้วขอรับ” พ่อบ้านตอบอย่างนอบน้อม“ไปเตรียมม้าให้ข้า”ในจวนตระกูลหลิน หลิวเฟิงเป็นเพียงศิษย์อุปถัมภ์ แม้จะได้รับความสะดวกสบายพอสมควร ก็ไม่มากพอให้เรียกใช้รถม้าหรือม้าของจวนหลินอย่างอิสระ ต่างกับจวนตระกูลถังที่ราชครูสั่งให้บ่าวไพร่ในจวนทุกคน เคารพหลิวเฟิงและต้องฟังคำสั่งของเขาทุกเรื่อง“ขอรับ ทางนี้ขอรับ” พ่อบ้านรับคำแล้วพาหลิวเฟิงไปโรงเลี้ยงม้าขณะเดียวกัน หลินซูเหยาก็ใช้กระดาษพันเอวจนรอบ แล้วเอาเลือดไก่ยัดใส่ในไส้หมูพันทับกระดาษอีกที ทำให้หญิงสาวตัวบางในวันนี้อ้วนท้วนผิดปกติ“ระบบ จะให้ไปช่วยผู้ชายแต่ไม่มีวิธีเดินทาง จะให้ข้าเหาะไปหรือไง” หลินซูเหยาเด

“ระบบ ถูกทิ้งนี่หมายถึง แค่หลิวเฟิงคนเดียวใช่ไหม” หลินซูเหยาเค้นเสียงลอดไรฟัน ถามเงื่อนไขภารกิจ... เบา ๆ[ถูกต้อง ตัวละครซีหมิงไม่มีในพล็อตหลัก ไม่สามารถควบคุมได้]“ดี! ตอนนี้โดนทิ้งแล้ว ภารกิจสำเร็จสินะ” แบบนี้นางอาจจะมีเพื่อนเดินกลับจวน หรืออาจจะหลบไปอยู่บ้านผู้ชายสักพักโดยอ้างว่าโดนทิ้งขณะบาดเจ็บสาหัส[ภารกิจยังไม่สำเร็จ ผู้ใช้งานยังไม่ถูกทิ้งโดยสมบูรณ์]หลินซูเหยามุมปากกระตุก อะไรคือไม่ถูกทิ้งโดยสมบูรณ์ อีตาหลิวเฟิงนั่นยังไม่ไปอีกหรือ “เจ้าพูดอะไร” เสียงกระซิบดังจากความมืด แต่หลินซูเหยายังไม่เห็นตัวคนพูด“ข้าบ่นกับตัวเองเจ้าค่ะ” “แล้วไส้หมูบนตัวเจ้า จะเอายังไง จะไม่ถอดออกหรือ”“ท่านรู้ได้อย่างไร” หลินซูเหยาจะร้องแล้ว นางอุตส่าห์ทำอย่างลับ ๆ หมอเทวดาคนนี้กลับรู้ไส้รู้พุงนางหมดแล้ว แล้วอย่างนี้นางจะเป็นนางเอกได้อย่างไรอีก“เอาออกเจ้าค่ะ” ในเมื่อเขารู้แล้วก็ไม่จำเป็นต้องซ่อนอีกไม่เพียงพูดลอย ๆ หลินซูเหยาล้วงเข้าไปในเสื้อตัวนอก แล้วดึงไส้หมูที่ทั้งยังเต่งตึงอยู่ และที่แตกแล้วออกมาจนหมด ก่อนจะดึงตำราที่พันรอบเอวเผื่อดาบพลาดมาโดนเนื้อออกทิ้งด้วย เอวหนาบางขึ้นทันตาแต่เนื้อตัวของหลินซู

ความมืดมิดของวิหารร้างก่อนหน้า บัดนี้เป็นวิหารร้างที่สว่างจ้าด้วยเปลวเพลิงลุกโชน โหมรอบ ๆ จนเป็นแสงสีแดงฉานแผดเผาทุกอย่างให้กลายเป็นเถ้าถ่านแล้วกลิ่นไหม้เนื้อหนังมนุษย์คละคลุ้งกับกลิ่นควันไฟปกคลุมทั่วบริเวณ เป็นกลิ่นที่ชวนสะอิดสะเอียนและคลื่นไส้อย่างยิ่ง ทว่าองครักษ์ก็ยังช่วยกันควบคุมเพลิง บ้างแบกท่อนไม้ไผ่ที่ใส่น้ำมาดับเพลิง บ้างใช้ผ้าเปียกทุบลงบนกองไฟ เกิดเป็นความโกลาหลอย่างยิ่งยวดหลิวเฟิงมองความวุ่นวายเบื้องหน้าด้วยดวงตาแดงเรื่อ ไม่รู้ว่าตนควรรู้สึกอย่างไร สตรีนางนั้นตายจริงหรือนางอยู่ในกองไฟตรงหน้านี้จริงหรือผ่านไปกว่าสองชั่วยาม ที่สุดกองเพลิงก็มอดสนิท“ไท่จื่อพ่ะยะค่ะ ไม่พบคุณหนูรองพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์ของฉีหรงเฟิงคุกเข่ารายงาน“ต้องหาให้พบ” อย่างไรนางก็คือคนที่ช่วยชีวิตเขา จะเมินเฉยไม่ใส่ใจย่อมเป็นไปไม่ได้แต่ตรวจค้นอยู่นานก็ยังหาร่างหลินซูเหยาไม่เจอ แม้แต่ร่องรอยเล็กน้อยก็ไม่มี ทำให้จิตใจของหลิวเฟิงหนักอึ้งเหมือนถูกภูเขาทั้งลูกทับไว้ สิ่งที่พบมีเพียงอาวุธของนักฆ่า ทั้งอาวุธหลักและอาวุธลับล้วนเคลือบยากระตุ้นพิษเย็นไว้ทั้งสิ้นหากฉีหรงเฟิงได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยจะต้องทรมานจา