All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก: Chapter 51 - Chapter 60

ตอนควบม้าเดินทางใช้เวลาสองวัน แต่ขากลับใช้เวลาถึงสี่วันเพราะรถม้าช้ากว่าการควบม้าตัวเดียวอยู่แล้ว และเมื่อกลับถึงเมืองหลวงอย่างหลงจิงแล้วหลินซูเหยาก็ยังไม่กลับจวนตระกูลหลินในทันที นางเลือกไปพักที่เรือนของซีหมิงก่อน“เหยาเอ๋อร์ เจ้ามาพักอยู่กับคุณชายซีตลอดเลยหรือ” เจิ้งซูเฟินกังวลขึ้นแล้ว ชายหญิงอยู่ร่วมเรือน ไหนเลยจะเป็นเรื่องดีงาม ตอนนี้จึงเริ่มนึกถึงคำพูดของอนุหลงขึ้นมา“ท่านแม่ ข้าแค่มาฝึกวิชาแพทย์จากท่านหมอซี ท่านอย่าได้คิดมากนะเจ้าคะ” หลินซูเหยาตบอกหนักแน่นจนดูไม่เหมือนแม่นางน้อยผู้อ่อนแออีกแล้ว “พักเถิดเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ข้าจะแสดงให้ท่านดู”ห้องนอนมีเพียงสองห้อง ดังนั้นหลินซูเหยาต้องพักกับเจิ้งซูเฟิน แน่นอนว่าท่านแม่ในสภาพสาวใช้นอนเตียง ส่วนคุณหนูอย่างนางปูพื้นนอน เพราะถึงไม่มีความผูกพันทางจิตวิญญาณ แต่ด้วยสายเลือด อีกฝ่ายคือมารดาแท้ ๆ จะให้เจิ้งซูเฟินนอนพื้นแล้วตัวเองนอนเตียงก็ใช่เรื่องและคืนนั้นก็เป็นอีกคืนที่นางหลับสบายครั้นรุ่งเช้า หลินซูเหยาก็ตื่นมาทำกับข้าว นางรู้สึกว่าการควบคุมไฟทั้งอ่อนทั้งแรงสามารถทำได้ง่ายจนแทบไม่ต้องยุ่งกับฟืนเลย อาหารมื้อนี้จึงหอมกรุ่นเป็นพิเศษพอหลิน

หลินซูเหยาถูกพากลับจวนตระกูลหลินแล้ว แต่ไม่มีใครสนใจนางเลยสักคนนอกจากหลิวเฟิง ชายหนุ่มอึดอัดกับสิ่งที่เห็น ทว่าเขาเป็นเพียงผู้มาอาศัย จะสั่งการคนในจวนหลินมากไปก็ไม่ควร จึงเอ่ยสั่งคนสนิทไปตามหมอมาเอง“ท่านหมอมาแล้วขอรับ” อาเฉินพาท่านหมอเข้ามาในเรือนหลินซูเหยา จึงมีอาเยี่ยนสาวใช้ของหลินซูเหยายืนดูอย่างเบื่อหน่ายอยู่ด้วย หากอนุหลงไม่สั่งให้นางมาคอยเฝ้าดูหลินซูเหยา นางไม่มีทางมายืนเบื่ออยู่ตรงนี้แน่หมอชราจับชีพจรที่ข้อมือแล้วเผยอเปลือกตาของนางเล็กน้อย ก่อนจะหันไปบอกกล่าวหลิวเฟิง “นางบาดเจ็บถึงอวัยวะภายในหลายจุด ทั้งยังถูกความเย็นจัดนานเกินไป จำเป็นต้องรักษาตัวและดูแลอย่างใกล้ชิดอีกพักใหญ่” รายงานอาการแล้วก็เขียนเทียบยายื่นให้อาเฉิน “นี่เป็นเทียบยาของนาง เจ้าไปซื้อมา แล้วต้มให้นางกินหกมื้อ ตอนนี้ทุกคนออกไปรอข้างนอก ข้าจะฝังเข็มให้นางฟื้น”เมื่อคนออกไปจนเหลือหมอชรากับผู้ช่วยหมอที่เป็นสตรีแล้ว หลินซูเหยาก็ลืมตาขึ้น“ท่านแม่ ท่านหมอซี” คนป่วยอาการหนักเมื่อครู่ยิ้มแห้ง ๆ นางอาจจะจำซีหมิงที่ปลอมตัวไม่ได้ แต่จำเจิ้งซูเฟินได้แน่เพราะเห็นใบหน้านี้หลายวันแล้ว ต่างกับซีหมิงที่เปลี่ยนเป็นคนละคน ขนาด

คืนนั้นเจิ้งซูเฟินเงียบผิดปกติ แต่หลินซูเหยาก็เข้าใจ คนถูกหักหลังคาตาต้องปวดใจไม่น้อยแหละ หลินซูเหยาจึงทำเพียงนั่งข้าง ๆ แต่ไม่คิดปลอบเพราะนางปลอบใครไม่เป็น ถ้าจะให้พูดออกมาทักษะกลืนหมาลงท้องอาจจะโผล่ออกมาให้เสียภาพลักษณ์แม่นางน้อยแสนดีได้“เจ้าจะฝึกปรุงยาใช่หรือไม่” จู่ ๆ เจิ้งซูเฟินก็เอ่ยทำลายความเงียบใบหน้าหลินซูเหยาตอนนี้เหมือนกระต่ายน้อยรอแม่ หญิงสาวพยักหน้ารัว ๆ ทำให้เจิ้งซูเฟินเอ็นดูยื่นมือไปลูบหัวพร้อมรอยยิ้ม ถึงจะสูญเสียทุกอย่างที่เคยมีก็ดีที่มีบุตรสาวในไส้ขี้อ้อนคนนี้อยู่เคียงข้างด้วยนิสัยของเจิ้งซูเฟินนางเป็นคนที่สนับสนุนคนของตนอย่างเต็มกำลัง ตอนยังไม่รู้ว่าหลินซูเหยาเป็นลูกสาวแท้ ๆ ก็สนับสนุนหลินเหมิงเหยา แม้จะรู้ว่าไม่ถูกไม่ควร ก็ยังกัดฟันสนับสนุนทุกเรื่อง ตอนนี้นางตั้งใจสนับสนุนหลินซูเหยาจนสุดแรงแล้วเช่นกัน ไม่ว่าหลินซูเหยาต้องการอะไร นางจะไม่ขัด ให้เป็นการชดเชยช่วงเวลาดี ๆ ที่บุตรสาวตัวจริงของนางสมควรได้ ทั้งยังคิดจะคืนตำแหน่งคุณหนูใหญ่ของจวนหลินให้ด้วย เพียงแต่เรื่องนี้นางแค่คิดในใจ ไม่ได้พูดออกมา“แม่จะหาวิธีเอาสินเดิมกลับมาให้ได้ ภายหน้าเจ้าจะได้สบาย”ได้ยินเรื่องเ

“ตะ แต่ ในใบสั่งยาไม่ได้เขียนบอกไว้” หมอหลวงปากคอสั่น เขากลัวเหลือเกินว่าคอจะหลุดออกจากบ่าตอนนี้แล้วหลินซูเหยาถอนใจ นางคิดอยู่แล้วว่า ทั้งที่ซีหมิงไปตรวจรักษาให้หลิวเฟิง และรัชทายาทก็มีเงินมากมายในมือ สมุนไพรราคาแพงแบบใดถึงจะหาไม่ได้ เช่นนี้ทำไมถึงยังมีภารกิจให้นางช่วยรักษาอีก ที่แท้เพราะกินยาผิดนี่เอง ด้วยซีหมิงไม่คิดรักษาหลิวเฟิงตั้งแต่แรก ดังนั้นระบบจึงมีภารกิจเสริมเข้ามาให้นางตามหาสมุนไพรมารักษาทว่ากลายเป็นแบบนี้แล้ว...ซีหมิงยิ้มเยาะทันที “แล้วมุมซ้ายล่าง อ่านว่ากระไรหรือ”หมอหลวงก้มดูใบสั่งยา พลันเห็นตัวหนังสือว่า “แช่” เขียนอยู่ใต้การลงนามของหมอเทวดาจริง ๆ“นะ นี่ นี่...” นี่ไม่ใช่แค่หมอหลวงแล้ว หลิวเฟิงและอาเฉินเองก็หมดคำพูดด้วยพวกเขาทั้งหมดล้วนได้ดูใบสั่งยากันถ้วนหน้า“เอาละ เพราะมีคนมาขอร้องข้า ข้าจะช่วยอีกครั้งแล้วกัน” ซีหมิงพูดแล้วเหลือบมองหลินซูเหยาที่ปลอมเป็นศิษย์ตัวน้อย ยืนถือล่วมยาอยู่ข้าง ๆเมื่อพูดจบ หมอชราก็หยิบเข็มเงินขึ้นมาแล้วเดินไปใกล้หลิวเฟิง สะบัดมือพลิ้วราวกับใบไม้ค่อย ๆ ร่วงหล่นก่อนฤดูหนาวมาเยือน เข็มแต่ละเล่มปักลงบนจุดชีพจรพอดิบพอดี แล้วเข็มสีเงินก็กลายเป

“เจ้า เจ้า” อนุหลงหอบหายใจ ยกนิ้วชี้หน้าหลินซูเหยาอย่างหวาดกลัว“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะท่านแม่” หลินซูเหยาตีหน้าซื่อทำท่ามึนงงขณะมองไปรอบ ๆ “พวกเจ้าง่วงนอนหรือ เหตุใดยังไม่มืดค่ำก็นอนแล้วเล่า”เจิ้งซูเฟินมองหลินซูเหยาด้วยความเป็นห่วง เข้าใจไปแล้วว่าบุตรสาวถูกผีเข้า ถึงกับคิดเอาเองว่า อนุหลงอาจจะฆ่าใครจนวิญญาณแค้นมาทวงคืน[ติ๊ง! ภารกิจหลัก: ถูกไล่ออกจากตระกูลหลิน][คำอธิบาย: ถูกใส่ร้าย แตกหักกับเสนาบดีหลินและตระกูลหลิน][ภารกิจหลัก: ถูกใส่ร้ายจนถูกถอนหมั้นและจากไปทั้งน้ำตา][ภารกิจเสริม: ถูกคนตระกูลหลินทำร้ายกายและใจแสนสาหัส หลิวเฟิงเมินเฉยจนต้องตัดใจ เก็บข้าวของออกจากจวนหลินด้วยความชอกช้ำใจ][ภารกิจเสริม: ได้รับความช่วยเหลือจากฉีจิ้นหลังออกจากจวนหลิน แต่หลินซูเหยาปฏิเสธ ยืนยันจะยืนหยัดด้วยตัวเองแม้จะยากลำบาก]หลินซูเหยาได้ยินเสียงระบบดังรัว ๆ ทว่าไม่มีเวลาต่อรองเรื่องของรางวัล ...ค่อยไถทีหลังแล้วกันแต่ที่งงคือ ภารกิจเก่ายังค้างเต็มสูบ ทำไมภารกิจใหม่ถึงมารัว ๆ ขนาดนี้“เจ้า เจ้า” อนุหลงอ้าปากจะพูดแต่เหมือนพูดได้คำเดียว ต้องใช้เวลาครู่หนึ่งถึงตั้งสติได้ “เจ้าออกไปโดยไม่ได้รับอนุญาตแล้ว