เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก

ห้องเช่าเท่ารังหนูของนักแสดงสาวดาวรุ่งพุ่งไม่ถึงฟ้าซะที ใครจะเชื่อว่ารกและสกปรกขนาดนี้ ในห้องมีซากอารยธรรมของผู้หิวโหยเยอะมาก โดยเฉพาะซองบะหมี่ กระดาษระเกะระกะที่เกินครึ่งคือบทซีรีส์แนวตั้ง มีกระทั่งถุงเท้าเหม็น ๆ ที่ใช้แล้วใช้อีก

แล้วก็มีหญิงสาวที่นั่งถอนใจอยู่บนโซฟาหนังเทียมเบาะย่นยุ่ยเหมือนกำลังแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า

“ก็แค่งานไม่... เฮ้ออออออ” หลินหลินพึมพำกับดินฟ้าลมฝน แล้วควานหาบทละครดราม่าจัดเรื่องล่าสุดที่อ่านแล้วสงสัยว่าคนเขียนบทไปจำศีลที่ไหนมา ทำไมถึงโลกสวยเกินเบอร์มากเช่นนี้

แน่นอนว่าหลินหลินเลือกอ่านเฉพาะบทนางร้ายที่เธอจะรับเล่น และเมื่ออ่านถึงหน้าสุดท้าย ใบหน้าก็บิดเบ้ราวกับกลืนยาขมหมดขวดในอึกเดียว

“ให้ตาย! บทแบบนี้ ชาติก่อนตัวละครไปทำอะไรให้คนเขียนบทโกรธมารึเนี่ย” หลินหลินพึมพำขณะพลิกบทในมือเหมือนกำลังหาเลขท้ายสองตัว ทั้งที่ก็ไม่ติดที่ต้องรับบทนางร้ายในเรื่องนี้เพราะมั่นใจฝีมือตัวเองว่าจะทำให้คนดูอินจัดจนอยากขว้างเปลือกทุเรียนใส่จอแน่ แต่ที่ยังพลิกหน้าพลิกหลัง ก็เพราะตงิดใจว่าบทที่รับเล่น มันช่าง...

ช่างร้ายแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เหมือนจู่ ๆ ก็ร้าย เหมือนร้ายเพื่อส่งให้นางเอกที่คนเขียนบทบรรยายสรรพคุณไว้ว่า ดุจผ้าขาวผืนบางที่ถูกนางร้ายขยำขยี้ลงในโคลนตม...ร้ายเพื่อให้นางเอกดูน่าสงสารยิ่งขึ้น!

โถ นางเอกผู้น่าสงสาร?... หลินหลินกลอกตามองบนขณะนึกบทนางเอกที่อ่านผ่านตา

ช่างเป็นหญิงใสซื่อ ใสซะจนอยากจับเข้าคอร์สอบรมคุณธรรม คนอะไรถูกกระทำย่ำยีซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยังยิ้มหวานสู้ราวกับเป็นนางเอกมิวสิกวิดีโอสวยใสแต่ไร้สมอง ปลอมตัวมา ขณะบทนางร้าย สวยสะพรั่งราวกับนางฟ้านางสวรรค์ เกิดในชาติตระกูลสูงส่ง แต่นิสัยเป็นปีศาจจำแลง แล้วนางร้ายยังวาสนาดี มีพระเอกมาหลงรักชนิดคลั่งไคล้อีกต่างหาก เอาเป็นนางร้ายบอกท้องฟ้าสีม่วง พระเอกก็เชื่อว่าม่วงทันที

เฮ้อ ตัวละครดีทุกด้านดันร้ายทุกรูขุมขน ทั้งที่นางร้ายแค่ยืนเฉย ๆ ก็กินขาดนางเอกแล้ว ไม่จำเป็นต้องตบตีแย่งชิงผู้ชาย...กับนางเอกที่ไม่มีอะไรเลยด้วยซ้ำ

แต่ก็นะ ...สวยฉลาดขนาดไหน นางร้ายก็ยังเป็นนางร้ายที่พลาดแล้วพลาดอีก พลาดไม่รู้จักจำด้วย พลาดแล้วโทษทุกอย่างว่าเป็นความผิดของนางเอก

ช่างเป็นตัวร้ายที่น่ารำคาญที่สุด “แต่ก็นะ ชีวิตนักแสดงรากหญ้าเลือกบทไม่ได้แบบเรา มีแต่รับบทร้ายเพื่อค่าตัวแล้วแหละ” หลินหลินนึกปลงกับบทที่เธอรับเล่นในแต่ละเรื่องที่ผ่านมา

คนอย่างเธอ ถ้าให้รับบทนางเอกที่ทำแค่ยืนน้ำตาคลอชะเง้อคอรอผู้ชายมันก็กระไรอยู่ ...ก็แหม ศักดิ์ศรีนักแสดงค้ำคอน่ะสิ! บทนางร้ายถึงจะร้ายไร้สมอง ก็ยังดีกว่าบทนางเอกปัญญาอ่อนอย่างเรื่องนี้

ขณะหลินหลินกำลังแช่งชักหักกระดูกคนเขียนบท จู่ ๆ เหมือนโดนไม้หน้าสามฟาดกลางกระหม่อม ภาพตรงหน้าพร่าไหว เสียงแมวร้องหรืออาจเป็นเสียงท้องตัวเองร้องก็ไม่แน่ใจ ค่อย ๆ แผ่วลงจนความมึนงงครอบงำสติเต็มพิกัด หลินหลินก็ไหลตกโซฟาลงไปกองอยู่บนพื้นรกและสกปรกแล้ว

“โอ๊ย! นี่ฉันหยิบยานอนหลับมากินหมดขวดรึไง ทำไมถึงมึนหัวขนาดนี้”

หลินหลินส่งเสียงโอดโอยขณะค่อย ๆ ลืมตาเห็นเพดานที่ไม่ใช่ฝ้าในห้องเช่าของเธอแน่ ด้วยเป็นเพดานไม้สลักลายประหลาด และทันทีที่ตั้งสติได้ก็มีกลิ่นหอมไม่คุ้นลอยมาเตะจมูก[1] แทนกลิ่นเหม็นถุงเท้าเน่าในห้องเช่า ทันใดก็รู้สึกเหมือนร่างจะหนักอึ้งคล้ายสวมเสื้อผ้าหลายทบหลายชั้น

เมื่อเบนสายตาลงมองก็เห็นชุดจีนโบราณคล้ายขโมยมาจากพิพิธภัณฑ์สวมอยู่บนร่าง หญิงสาวยันตัวลุกขึ้นทันที เมื่อนั่งดีแล้วก็เหลียวซ้ายมองขวารอบห้อง พบว่าภายในห้องตกแต่งเหมือนฉากพีเรียดโบราณเป๊ะเลย โต๊ะเครื่องแป้งดูเชยมาก กระจกทองเหลืองเป็นเงาวับก็จริงแต่ส่องไม่ชัดเท่ากระจกขึ้นฝ้าขาวในห้องน้ำของเธอเลย แล้วยังมีบานหน้าต่างแกะสลักลายรกตาที่สุดด้วย

ครั้นยกมือสองข้างขึ้นมอง ก็พบว่านิ้วเรียวเล็กกว่าเดิมเยอะ เมื่อลองแตะเส้นผมก็รู้สึกได้ถึงการเกล้ามวยสูงอย่างประณีตจนหลินหลินร้องเหวอในใจ นี่มันไม่ใช่ทรงมัดลวก ๆ เวลาอยู่บ้านแล้ว

พลันชื่อหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว จนเหมือนถูกค้อนเหล็กทุบซ้ำ ๆ ‘หลินซูเหยา’ นางเอกคลั่งรัก หญิงสาวโลกสวยเกินเบอร์ นางเอกที่หลินหลินเพิ่งบริภาษว่าแสนจะปัญญาอ่อนในบทละครเรื่องนั้น!

ให้ตาย! นี่มันเกิดอะไรขึ้น อย่าบอกนะว่าทะลุมิติมาอยู่ในละครดราม่าจัดจ้านจริง ๆ แล้วอะ เอ๊ะ! หรือแค่อินกับบทนางร้ายในเรื่อง แล้วหลับฝันเลอะเทอะ

แต่เมื่อสะบัดหัวแรง ๆ ก็พบว่า ความทรงจำของตัวละครชื่อหลินซูเหยาทะลักเข้าโสตประสาทจนหลินหลินถึงกับผรุสวาทอย่างยั้งปากไม่อยู่

“เชี่ย… ชิบหายแล้ว”

จะไม่ฉิบหายได้ไงล่ะ ก็นางเอกคนดีคนนี้คือนางเอกโลกสวยที่สุดในสามภพน่ะสิ นางเอกที่ยอมรับชะตาชีวิตรันทด ยอมถูกคนทำร้ายทั้งต่อหน้าและลับหลังซ้ำแล้วซ้ำอีก แถมตอนจบยังทะลึ่งให้อภัยทั้งคนร้ายคนเลวถ้วนหน้าอีกต่างหาก นี่หล่อนไม่คิดแค้นเคืองอะไรเลยรึ

หลินหลินพอจะจำได้ว่าตอนจบพระเอกชื่อหลิวเฟิงหวนกลับมารักนางเอกแหละ ในบทเขียนว่ากลับมารักเพราะนางเอกแสนดี ดีแบบไม่ลืมหูลืมตา แต่ในสายตาของหลินหลินเรียกว่าโง่บรมโง่เลยเถอะ

โง่แบบกินหญ้าแทนข้าวตั้งแต่เกิดทั้งพระเอกทั้งนางเอกนั่นแหละ

[1] เตะจมูก ก. โชยมาให้ได้กลิ่นอย่างแรง.