All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก: Chapter 41 - Chapter 50

หลังมื้อเช้า ซีหมิงออกไปข้างนอก หลินซูเหยาที่มีเวลาอยู่ลำพังแล้วเริ่มทวงรางวัล“ไหนล่ะ ภารกิจสำเร็จแล้วรีบเอารางวัลมาสิ” อุตส่าห์เปลืองสมองตั้งมาก จนถึงตอนนี้ผ่านไปหลายชั่วยามแล้วยังไม่เห็นระบบแจ้งเตือนภารกิจสำเร็จเลยสักคำ[ติ๊ง ภารกิจปกป้องหลิวเฟิงจากกลุ่มนักฆ่า สำเร็จ][รางวัลที่ได้รับ: 20 แต้มทักษะ]“แล้วที่โดนทิ้งอะ” หลิวเฟิงทิ้งนางไว้ในป่า อุ้มถังชิงหรูไปหาหมอแล้ว ระบบจะเนียนทำเป็นเงียบ ๆ ไม่ให้รางวัลไม่ได้นะ[ผู้ใช้งานยังไม่บรรลุภารกิจ หลิวเฟิงไม่ได้ทิ้งหลินซูเหยาโดยสมบูรณ์]“ห้ะ! ไม่ทิ้ง แล้วตอนนี้อิตาพระเอกคนนั้นทำอะไรอยู่” เห็นชัด ๆ ว่าทิ้งแล้ว[หลิวเฟิงกำลังตามหาหลินซูเหยาอย่างบ้าคลั่ง]“ตามหา? ตามหากะผีสิ ไม่ใช่พาถังชิงหรูไปหาหมอแล้วรึ แล้วนี่สว่างโร่แล้วยังไม่เลิกตามหรือไง”นางนอนก้นโด่งตื่นมากินข้าวจนไหลถึงลำไส้ใหญ่แล้วยังหากันอยู่หรือ[หลิวเฟิงพาถังชิงหรูไปหาหมอ เมื่อได้รับรายงานว่าวิหารร้างไฟไหม้ ก็กลับไปรับหลินซูเหยาทันที แต่ไม่พบและยังคงค้นหาอยู่]“แต่ทิ้งก็คือทิ้งปะ ตอนแรกทิ้งแล้วตอนหลังแค่สำนึกผิดทำเป็นมาตามหา แต่ยังไงมันก็คือทิ้งแล้ว ระบบควรจะช่วยผู้ใช้งานมะ นี่อะไ

[ติ๊ง! ภารกิจหลัก: กลับตระกูลเจิ้ง และค้นหาความจริง]หลินซูเหยาที่กำลังนั่งปรุงยาถึงกับชะงัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองจอโฮโลแกรม “ความจริงอะไร เรื่องที่โดนสลับตัวน่ะหรือ ไม่จำเป็นต้องกลับก็ได้มั้ง”[คำอธิบาย: ตระกูลเจิ้งมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ เกี่ยวกับสายเลือดแท้จริงของหลินซูเหยา ผู้ใช้งานต้องไขปริศนาให้กระจ่าง]“นี่ไม่ใช่แค่ละครตบตีแย่งผู้ชายหรอกหรือ” หลินซูเหยาทำหน้าเหมือนเป็ดโดนหมาไล่งับ นางอ่านแต่บทของถังชิงหรู ดังนั้นบทของหลินซูเหยาเป็นยังไง ไม่อาจรู้ได้เลย [ผู้ใช้งานต้องไขปริศนาด้วยตัวเอง]“สปอยล์หน่อยก็ไม่ได้ แหม... แหม...” นางร้ายในร่างนางเอก หลับตาชิงชังโฮโลแกรมตรงหน้า “ภารกิจเก่ายังไม่เคลียร์ ของใหม่มาอีกละ ขยันให้จังนะภารกิจเนี่ย แล้วรางวัลล่ะ”[รางวัลที่ได้รับ: กล่องสุ่ม]“เจริญละ กล่องสุ่มก็มา” ดวงตากลมโตกลอกไปมาอย่างท้อแท้ “ถ้าของไม่ดีนะ คราวหน้าจะแหกเนื้อเรื่องให้ดู”หลินซูเหยาเรียนรู้ว่า ระบบกลัวที่สุดคือกลัวถูกเปลี่ยนเนื้อเรื่อง เพราะขู่ทีไรเหมือนจะได้ผลทีนั้น“มีอะไรหรือ”ซีหมิงกลับจากการหาสมุนไพร วางตะกร้าลงแล้วทรุดนั่งข้างหลินซูเหยาอย่างเป็นธรรมชาติ ดูคล้ายคู่รักกัน

“หลินซูเหยา!” เจิ้งซูเฟินที่ได้รับความช่วยเหลือ แม้ตอนแรกจะสับสน แต่พอเห็นหลินซูเหยาก็เปลี่ยนเป็นรู้สึกดีใจอย่างหาเหตุผลไม่ได้ ไม่คิดว่าการได้เห็นเด็กคนนี้ยังมีชีวิตอยู่ จะทำให้นางรู้สึกปีติถึงเพียงนี้“ท่านแม่ใหญ่” หลินซูเหยาแตะแผงอกซีหมิงเพื่อให้เขาปล่อยตัวนางลง...อย่างอาลัยอาวรณ์ใช่ นางอยากอยู่ในอ้อมกอดนั้นนานอีกหน่อย แต่รู้ตัวว่าต้องรักษาภาพลักษณ์นางเอก“เหตุใดเจ้าถึงอยู่ที่นี่” พอยืนยันว่า นี่คือหลินซูเหยาจริง ๆ คำถามก็เกิด“เป็นคุณชายท่านนี้พามาเจ้าค่ะ” หลินซูเหยารู้ว่า ซีหมิงไม่อยากเปิดเผยฐานะหมอเทวดาจึงเลี่ยงคำตอบ“คุณชายท่านนี้คือ...” เห็นซีหมิงท่าทางมีสง่าราศีแม้อยู่ในชุดชาวบ้านก็อดสงสัยมิได้“นี่คือคุณชายซีเจ้าค่ะ คุณชายซีช่วยลูกตอนไฟไหม้วิหารร้างเจ้าค่ะ”“แล้วเหตุใดไม่กลับจวน แล้วเจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่” เจิ้งซูเฟินถามหลินซูเหยากลางศพโจรป่าที่กองร่างระเนระนาดรอบตัว“ก่อนหน้านี้บาดเจ็บสาหัสเจ้าค่ะ โชคดีหมอเทวดาผ่านมารักษาให้ แต่ตอนที่ยังไม่ฟื้นคืนสติ คุณชายซีไม่ทราบว่าลูกเป็นใคร จึงไม่ได้พาไปส่งเจ้าค่ะ ตอนนี้อาการยังไม่หายสนิท ท่านหมอจึงพามาทำธุระที่เมืองนี้ด้วย” โกหกครั้

“ของเก่ายังไม่ทันเคลียร์ของใหม่มาอีกละ” หลินซูเหยาถอนใจหนึ่งเฮือก “ยี่สิบแต้มทักษะ ห้ามต่อ” หลินซูเหยามองโฮโลแกรมตาขวาง ถ้ายังเรื่องมากอีกนางจะไม่ยอมเดินตามพล็อตแล้ว[รางวัลที่ได้รับ: 20 แต้มทักษะ]“ดี แล้วอย่าลีลาล่ะ” หลินซูเหยากลอกตามองบนขณะกำลังคิดว่านางควรจะแลกคัมภีร์ลิขิตใหม่มาใช้กับเจิ้งซูเฟินดีหรือไม่ ก็พลันได้ยินเสียงดังจากด้านนอกก๊อก ก๊อก ก๊อก“เหยาเอ๋อร์ เจ้าตื่นอยู่หรือไม่” น้ำเสียงฟังไม่มั่นใจทั้งยังเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหลินซูเหยารีบปรับอารมณ์กะทันหัน จากที่กำลังโกรธระบบ กลายเป็นโศกเศร้าได้ทันใด ยิ่งกว่านั้นยังมีน้ำตาเอ่อคลอ พร้อมจะหยดลงมาทุกลมหายใจด้วย“อยู่เจ้าค่ะ” เสียงหลินซูเหยาสั่นเครือเช่นกันขณะเดินมาเปิดประตูซีหมิงที่เป็นห่วง คิดจะมาปลอบใจหญิงสาวหน้าเป็ดสักครู่ ถึงกับชะงักเมื่อเห็นการเปลี่ยนสีหน้าราวกับเป็นคนละคนเช่นนี้ได้ในพริบตา ...ชายหนุ่มถึงกับถอนใจแรง การแสดงของแม่นางผู้นี้ช่างหาที่ติได้ยากยิ่ง จึงทำเพียงหายไปในความมืด“แม่…” เห็นหน้าบุตรสาวแท้ ๆ ของตน เจิ้งซูเฟินก็เหมือนพูดไม่ออก ทุกคำติดค้างอยู่ในลำคอ“ท่านแม่ใหญ่ เชิญเข้ามาข้างในก่อนเจ้าค่

หลินซูเหยาเดินไปยังแท่นวางศิลาปฐมภูมิอย่างช้า ๆ เมื่อเข้าใกล้แล้วก็เหลียวมองคนทั้งหมดในห้องนั้น ก่อนจะเม้มปากแล้วหันไปยื่นมือสัมผัสก้อนสีพาสเทลอย่างเบามือทันทีที่ปลายนิ้วของหลินซูเหยาแตะศิลาปฐมภูมิ แสงสีทั้งห้าก็พลันระเบิดออกมาอย่างแรงกล้า พลังงานโบราณที่ยิ่งใหญ่หลั่งไหลเข้าสู่ร่างของหลินซูเหยาราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก ความเจ็บปวดแล่นพล่านทั่วร่าง รู้สึกเหมือนถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงนับร้อย ขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความเย็นสบายที่แผ่ซ่านทั่วอณู ราวกับร่างกายกำลังถูกชำระล้างด้วยสายน้ำบริสุทธิ์พลันพลังที่ถูกผนึกไว้ในตัวก็ตื่นขึ้น!หลินซูเหยารู้สึกราวกับตนกลายเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ สามารถควบคุมธาตุทั้งห้าได้อย่างอิสระ และเมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่า แสงสีขาวบริสุทธิ์กำลังห่อหุ้มร่างจนรอบ มองเห็นดอกไม้รอบ ๆ จวน ผลิบานอย่างน่าอัศจรรย์“นาง…นาง…เป็นนางจริง ๆ” ผู้เฒ่าเจิ้งชี้ไปยังหลินซูเหยาด้วยความยินดีอย่างที่สุดเจิ้งซูเฟินยกมือปิดปากขณะน้ำตาไหลพราก นี่คือการยืนยันว่าหลินซูเหยาคือสายเลือดแท้จริงของนาง ขณะที่หลินเหมิงเหยาไม่แม้แต่จะมีเสียงดนตรีบรรเลงต้อนรับ ดังนั้นตลอดมานางจึงไม่เคยได้รับโอกาสให้เข้