All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก: Chapter 11 - Chapter 20

หลินซูเหยากลับถึงเรือนในสกุลหลินอย่างเหนื่อยล้า แต่เมื่อเปิดประตูก็ต้องตกใจที่เห็นอนุหลงยืนใบหน้านิ่งสนิททว่าแววตาเกรี้ยวกราดอย่างยิ่ง“เจ้าไปทำอะไรมา” อนุหลงเอ่ยเสียงเย็น“ข้า...” หลินซูเหยากำลังคิดหาคำตอบ แต่เสียงระบบดังขึ้นในหัว[ติ๊ง! ภารกิจเสริม: ถูกทำร้ายร่างกาย]หลินซูเหยาถึงกับชะงักอย่างไม่เชื่อหู พลันฝ่ามืออนุหลงก็ฟาดแก้มอย่างแรงเพียะ!เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังก้องหู หลินซูเหยาถึงกับหน้าหันตามแรงตบ มือบางยกขึ้นกุมแก้มร้อนผ่าวด้วยรู้สึกเจ็บแปล๊บทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ“นี่เจ้า...” หลินซูเหยาเอ่ยเสียงสั่นเครือ “...ท่านแม่ ตบข้าทำไม”“นั่นเพราะเจ้า!” อนุหลงตวาด “เจ้ากล้าเสนอหน้า คิดตีเสมอคุณหนูใหญ่ ที่เจ้าขันอาสาไปทำอาหารให้คนเรือนใหญ่เพราะเจ้าตั้งใจเอาหน้าสินะ”หลินซูเหยาอยากจะหัวเราะดัง ๆ นางทำอาหารอร่อยเพื่อหวังเอาตัวรอดในโลกใบนี้กลายเป็นนางทำผิดหรือ บทนางเอกแบบนี้ ถามจริงว่าใครเป็นคนคิด ชีวิตต้องรันทดถึงขั้นไหนกัน…แต่แล้วเสียงในหัวก็ดังขึ้นอีก[ติ๊ง! ภารกิจเสริม: ถูกทำร้ายร่างกาย สำเร็จ!][ได้รับรางวัล: ยันต์กำบังโชคชะตา!]หลินซูเหยาร้องเหอะเบา ๆ เบ้หน้ามองอนุหลงอย่างอ

ตามบทที่อ่านก่อนทะลุมิติ ถังชิงหรูรู้ว่าหลิวเฟิงเจ็บป่วยจากพิษร้ายตั้งแต่เด็ก และยังรักษาไม่หาย จนกระทั่งได้ข่าวหมอเทวดาอยู่แถวชายป่านอกเมือง ถังชิงหรูจึงไปขอร้อง แต่เพราะความหยิ่งยโสอย่างยิ่งของนาง ทำให้หมอเทวดาเอ่ยปากไล่ ดังนั้นถังชิงหรูจึงเจตนาปล่อยข่าวให้หลินซูเหยาได้ยิน แน่นอนว่านางเอกแสนดีตกหลุมกลายเป็นเหยื่อถังชิงหรูเต็มตัวด้วยความรักความภักดีที่มีต่อหลิวเฟิง หลินซูเหยาจึงไปคุกเข่าหน้าเรือนหมอเทวดานานสามวันสามคืน แต่นั่นคือนางเอกในตอนนั้น ส่วนนางคือนางร้ายในร่างนางเอกตอนนี้หลินซูเหยายกยิ้มเย็น ในเมื่อต้องแสดง ก็จะแสดงให้ถึงที่สุดแล้วกันหลินซูเหยาไม่คิดเสียเวลาสืบข่าวให้เหนื่อยเอง ประเดี๋ยวถังชิงหรูก็หาวิธีคาบข่าวมาบอกนางเองแหละ แต่นางก็ยังจำเป็นต้องแสดงให้ผู้คนเห็นว่า นางพยายามสืบข่าวหมอเทวดาอย่างยากลำบากเพียงใดคิดแผนแล้วหลินซูเหยาก็เลือกสวมชุดให้เหมือนกำลังปกปิดตัวตน แต่ต่อให้คนเพิ่งตื่นนอนก็ยังมองออกว่า นี่คือคุณหนูรองตระกูลหลินในทันทีที่นางออกจากจวนตระกูลหลินไปยังร้านขายสมุนไพร“เถ้าแก่ ท่านมีข่าวหมอเทวดาบ้างหรือไม่เจ้าคะ” ปากเอ่ยถามเสียงดังแต่มือล้วงยาเม็ดสีดำออกมายื่นใ

[ภารกิจสำเร็จเมื่อถูกขังในห้องเก็บฟืน แต่ต้องเป็นความประสงค์ของมารดาเลี้ยง]หลินซูเหยารู้สึกสิ้นหวัง หากนางไม่ใจร้อนเอ่ยชี้แนะอีกฝ่ายเอง ตอนนี้นางถูกสั่งขังในห้องเก็บฟืนไปแล้ว“ได้ เดี๋ยวจัดให้”หญิงสาวยกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนส่งเสียงเรียกสาวใช้ให้มาเตรียมอ่างอาบน้ำหลังอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดที่ดีที่สุดเท่าที่มีแล้วและบรรจงทาชาดอย่างประณีต หากก็แค่ทาพอมีสีสันเล็กน้อยเท่านั้น เพราะถึงจะอยากแต่งหน้าให้ดูดีกว่านี้ ทั้งเรือนนางก็มีแค่ชาดเก่าที่เหลืออยู่เล็กน้อยดังนั้นจึงต้อง... มีแค่ไหนก็ต้องใช้แค่นั้น“คุณหนูจะไปไหนหรือเจ้าคะ” อาเยี่ยนสาวใช้ในเรือนนึกแปลกใจที่เห็นหลินซูเหยาลุกขึ้นแต่งตัวสวยผิดปกติ“ข้าจะไปหาคุณชายหลิว เจ้าออกไปได้แล้ว ที่เหลือข้าจัดการเอง” หลินซูเหยากล่าวเสียงเบาหวิว ทั้งมีท่วงท่าเอียงอายจนดูสมจริงอย่างยิ่งตอนนี้หลิวเฟิงยังอยู่ในสำนักศึกษาหลวงซึ่งปกติหลินซูเหยาไม่เคยไปหาชายหนุ่มถึงที่นั่นเลยสักครั้ง ตลอดมานางไม่เคยแสดงตัวออกนอกหน้า เหตุใดวันนี้ถึงจะออกไปหา แล้วยังแต่งตัวสวยเป็นพิเศษอีก ทว่าอาเยี่ยนนึกสงสัยเพียงใดก็ไม่กล้าถามเอง คิดเพียงต้องรีบนำข่าวนี้ไปรายงานอนุหลงแล้วส่วนห

ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นวาบทั่วร่างจนเนื้อตัวสั่น ใบหน้าซีดเผือด เจ็บถึงกับกัดปากเพื่อไม่ให้หลุดเสียงร้องโหยหวนออกมา ครั้นความเจ็บปวดเริ่มจาง นางก็เอ่ยปากอย่างหวาดกลัว“เอาเถอะ ๆ ถ้าทำไม่ได้ก็บอกกันดี ๆ เหอะ เอาน่า ตอนนี้รู้แล้ว ไม่ทำแล้ว!”[ผู้ใช้งานจะต้องปฏิบัติตามกฎ เดินเรื่องตามพล็อตหลักอย่างเคร่งครัด การกระทำใดที่ก่อให้เกิดความเสียหายต่อตัวละครหลักจะมีผลกระทบต่อจิตวิญญาณของผู้ใช้งาน]ความเจ็บปวดหายวับ หลินซูเหยาหายใจอย่างเหนื่อยหอบ “เอาจริงนะระบบ ที่ข้ามาโผล่ที่นี่ ไม่ใช่ความผิดข้าเลยสักนิด เป็นความผิดของระบบเองแท้ ๆ แล้วเรื่องอะไรถึงต้องลงโทษกันแบบนี้ ช่างไม่ยุติธรรม”หลินซูเหยาเบ้ปาก ถึงนางจะเป็นนางร้ายในซีรีส์แนวตั้งค่าตัวต่ำ แต่ชีวิตนางในยุคโน้นก็ดีอยู่นะ ถึงห้องเช่าจะรกรุงรังและสกปรก ถึงจะกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแทบทุกมื้อ แต่หลินซูเหยาก็ยังคิดว่าอย่างน้อย ๆ ชีวิตในตอนนั้นก็ดีกว่าตอนนี้[หากผู้ใช้งานสามารถทำหน้าที่ได้สำเร็จ สามารถขออะไรก็ได้ หนึ่งข้อ]“ขอให้รวยก็ได้หรือ” หลินซูเหยาถามอย่างระแวง เอาจริง นางไม่อยากเชื่อระบบสักเท่าไหร่แล้ว[ขอได้ทุกอย่าง]“แล้วขอให้ดัง ขอให้โชคดี อะ

หลินซูเหยามองชายหนุ่มด้วยแววตาเหม่อลอยคล้ายใจไม่อยู่กับตัว[ติ๊ง! ผู้ใช้งานไม่สามารถเลือกตัวละครเอกได้เอง]เสียงระบบดังขึ้นในหัว แต่หลินซูเหยาไม่สน ยังมองชายหนุ่มไม่วางตา แน่ใจว่าชีวิตก่อนก็ยังไม่เคยเห็นชายใดงดงามเพียงนี้ แม้แต่พระเอกอย่างหลิวเฟิงหรือกระทั่งพระเอกในซีรีส์ที่เคยแสดงมาทุกเรื่องก็เทียบชายคนนี้ไม่ได้เลยสักนิดภูมิต้านทานความหล่อของนาง ...พังราบคาบ“ข้า...” หลินซูเหยาพยายามจะลุกยืนแต่แข้งขาที่อ่อนแรงด้วยความหิวทำให้คล้ายจะล้ม ชายหนุ่มจึงยื่นมือมาประคองอย่างนุ่มนวล“แม่นางไม่ต้องรีบ” เอ่ยแล้วยื่นถ้วยข้าวต้มกลิ่นชวนน้ำลายสอให้ทันที “กินก่อนเถิด”หลินซูเหยารับมาอย่างว่าง่าย ความหิวทำให้ไม่คิดอะไรนอกจากตักข้าวต้มเข้าปากอย่างเร็วอร่อยจนแทบจะกลืนช้อนลงไปด้วยแล้ว ผู้ชายหล่อใจดีทำอาหารได้ไม่พอ ยังทำอร่อยด้วย ไม่จับคนแบบนี้จะให้ไปคว้าคนกาก ๆ อย่างหลิวเฟิงน่ะหรือ แต่นั่นละตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา นางยังต้องแสดงบทนางเอกต่อเพื่อรางวัลและการกลับมิติโน้น“ท่าน...” หลินซูเหยามองชายหนุ่มที่ส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ “ท่านคือหมอเทวดาใช่หรือไม่เจ้าคะ”“คิดว่าอย่างไรเล่า” ชายหนุ่มยกยิ้มอย่างชวนให้หาคำต