All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก: Chapter 21 - Chapter 30

พอเลยยามอู่ ซีหมิงก็พาหลินซูเหยาในสภาพมอมแมมราวกับไปฟัดกับหมาบ้าที่ไหนมากลับถึงเรือนไม้ไผ่ ตอนอยู่บนเขา แม้จะได้กินหมั่นโถสองลูก แต่เส้นทางหฤโหดก็ทำให้หลินซูเหยาหิวมากแล้วตอนนี้ทว่ายังไม่ทันเข้าตัวบ้าน หลินซูเหยาก็ทิ้งตัวลงบนดินราวกับเป็นเตียงนอน“เข้าไปอาบน้ำก่อน หากเดินไม่ไหว ข้าจะพาไป” ซีหมิงเอ่ย แม้น้ำเสียงไม่นุ่มนวลแต่ก็ทำให้คนฟังที่ตัดสินใจเป็นติ่งท่านหมอซี ปลื้มปริ่มจนน้ำตาแทบไหลแล้ว“ไม่ต้องเจ้าค่ะ ขอข้าพักสักครู่แล้วข้าจะไปทำอาหารสุดอร่อยให้ท่าน รับรองว่าฝีมือข้าไม่แพ้ท่านแน่”หลินซูเหยากล่าวอย่างมั่นใจ ทว่าซีหมิงกลับทรุดลงนั่ง ลูบหัวนางเบา ๆ ทำเอาคนถูกลูบหัวถึงกับขนลุกทั้งตัวแล้ว“ไม่ต้อง ข้าทำเอง ทำเสร็จแล้วจะเรียก ถ้ามีแรงลุกไหว ก็รีบไปอาบน้ำเถอะ”หลินซูเหยาแม้ไร้แรงกายแต่แรงใจกลับเต็มเปี่ยม “เจ้าค่ะ พอลุกไหวแล้ว ข้าจะรีบไปอาบน้ำเลยเจ้าค่ะ”การกระทำของทั้งคู่ตกอยู่ในสายตาคนกลุ่มหนึ่ง มีทั้งกลุ่มคนของอนุหลง กลุ่มของหลินเหมิงเหยา ขณะที่คนของฉีจิ้นไม่ได้ติดตามมา เพราะหลินซูเหยาออกจากจวนหลินกะทันหัน ส่วนกลุ่มของถังชิงหรูไม่ได้ตามมา เพราะพวกเขามาเฝ้าอยู่ที่นี่ก่อนแล้ว“นางคิดจ

[ระบบร้านค้าไม่มีไฟแช็ก ผู้ใช้งานยังยืนยันจะอัปเกรดร้านค้าอีกหรือไม่]“ถ้าไม่มีก็เอาอะไรก็ได้ที่จุดไฟได้มาให้ด้วยเซ่ จะให้นั่งทุบหินแบบนี้ไม่ไหวปะ” หลินซูเหยายกมือเท้าเอวจ้องจอโฮโลแกรมด้วยความโมโห[มีสิ่งที่ช่วยให้ติดไฟได้ แต่ต้องใช้ทักษะ 2 แต้มเพื่ออัปเกรดร้านค้า ให้ไปถึงไอเทมที่จะใช้จุดไฟได้]หลินซูเหยาดวงตาหดแคบ จากประสบการณ์ตรง ระบบเป็นอะไรที่ไว้ใจไม่ได้อย่างรุนแรง แล้วแต่ละแต้มทักษะของนางก็ใช่จะหาง่าย “ไอ้ของที่ทำให้ไฟติดได้คืออะไร”ก็ถ้าเกิดเป็นไม้ไผ่สองท่อน นางจะทำไงล่ะ[กระทะทองเหลือง เหมาะสำหรับปรุงยา ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพของยาให้สูงขึ้น][คำอธิบาย: ส่วนโค้งเว้าของกระทะทองเหลือง สามารถรวมแสงให้ตกกระทบในจุดที่มีเชื้อเพลิง เมื่อความร้อนมากพอ จะทำให้ไฟติดเหมือนแว่นขยาย]หลินซูเหยาหน้าเบ้ มุมปากกระตุกยิก ๆ ทันที โชคดี โชคดีที่นางเลือกถามก่อน ไม่งั้นคงได้โง่เสียแต้มให้ระบบแบบไม่มีประโยชน์อะไรเลยแล้ว“มันต่างอะไรกับการใช้หินสองก้อนจุดไฟห้ะระบบ” ทั้งที่มุมปากยังกระตุก แต่ท่ายืนเท้าเอวของหลินซูเหยาก็ยังดูเอาเรื่อง“เกิดอะไรขึ้น”เสียงทุ้มแต่ฟังนุ่มหู เหมือนน้ำเย็นสาดใส่หัวร้อน ๆ ของหล

หลิวเฟิงไม่เชื่อใครง่ายถึงขนาดทำตามอย่างไม่มีเงื่อนไข ดังนั้นจึงเรียกหมอหลวงมาตรวจอาการอีกครั้ง แต่เพื่อหลบให้พ้นสายตาผู้คน จึงเลือกไปตรวจที่จวนราชครูแทน ซึ่งหลังจากหมอหลวงได้ฟังอาเฉินบอกเล่าถึงคำวินิจฉัยของหมอเทวดาแล้วก็พบว่า หมอเทวดาตอบสาเหตุของอาการที่หลิวเฟิงเป็นได้ครบถ้วน“ทูลไท่จื่อ เหมือนจะเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ อาการที่พระองค์เป็น ตรงกับอาการของพิษเย็น เพียงแต่กระหม่อมตรวจหาไม่พบพ่ะย่ะค่ะ” หัวหน้าหมอหลวงวัยกลางคนก้มคำนับหลิวเฟิงอย่างนอบน้อม“เช่นนั้น เจ้ารู้วิธีขับพิษเย็นหรือไม่” หลิวเฟิงที่บัดนี้ดูคล้ายปกติ เอ่ยถามเพื่อความแน่ใจด้วยเขาไม่อยากเสี่ยงกับเทียบยาใบนี้ของหมอเทวดาผู้นั้น“การขับพิษเย็น กระหม่อมทำได้พ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่พิษเย็นที่แทรกอยู่ในเส้นลมปราณที่ชี่อุดตันนั้นกระหม่อมไร้ความสามารถ” หัวหน้าหมอหลวงยังคงก้มต่ำ ด้วยเกรงจะถูกสั่งลงอาญา“แล้วเจ้าคิดว่า เทียบยาใบนี้ สมเหตุสมผลหรือไม่”หลิวเฟิงโยนเทียบยาให้หัวหน้าหมอหลวงอ่าน ชายวัยกลางคนก้มเก็บแล้วกวาดตาดู จากนั้นก็ลูบคาง พยักหน้าสองสามทีแล้วก้มตัว ยืนมือประสาน“ทูลไท่จื่อ กระหม่อมคิดว่ามีความเป็นไปได้ถึงแปดส่วนพ่ะย่ะค่ะ แ

แค่หน้าตาหล่อเหลายังล่อลวงผู้คนไม่พอหรือนี่ ยังจะเปิดให้เห็นยันขาอ่อนอีก“ท่านหมอซี ท่านเห็นข้าเป็นสตรีสักนิดหรือไม่” หลินซูเหยาบ่นอย่างหมดอาลัย นางเห็นกล้ามผู้ชายมาไม่น้อย แต่เห็นระยะใกล้แบบเต็มสองตาเช่นนี้ นี่คือครั้งแรกตอนนี้ภูมิต้านทานความหล่อของนางสูญสิ้นแล้ว“ได้สมุนไพรมาหรือไม่” ริมฝีปากของซีหมิงยกขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะกลับเป็นปกติในพริบตา“ได้แล้วเจ้าค่ะ” หลินซูเหยาเดินไปใกล้ซีหมิง จนเห็นเรือนร่างของเขาชัดเจนถึงรูขุมขนใช่ นางจ้องอย่างไม่คิดจะปิดตาหรือหันหน้าหนีเลย ของดีมีให้ดูทำไมต้องแสร้งดัดจริตทำเป็นปิดตาให้เสียเวลา“ใส่ลงมา แล้วเจ้าก็ไปได้” ซีหมิงทำราวกับไม่เห็นใบหน้าแดงเถือกที่ลามถึงใบหูของหลินซูเหยาแล้ว“อ่า เจ้าค่ะ” หลินซูเหยาตอบอย่างเสียดายก่อนจะใส่สมุนไพรลงในถังน้ำอุ่นอย่างช้า ๆ กระทั่งถึงเวลาต้องลาจาก ด้วยแววตาอาวรณ์อย่างที่สุดซีหมิงมองคนที่จากไปแล้วก็ใจหาย หากก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้“สตรีผู้นี้แปลกจริง ติดตามดูแลนางให้ดี ถ้าไม่มีเหตุจำเป็นถึงขั้นเป็นตาย ไม่ต้องเข้าช่วย” ซีหมิงเหมือนพูดคนเดียวทว่ามีเสียงตอบลอยมาตามลม “ขอรับ”หลิวเฟิงเมื่อกลับจากจวนราชครูแล้วก็รู้สึกห

ท่ามกลางกลิ่นสมุนไพรตลบอบอวล หลินซูเหยาที่จดจ่ออยู่กับการปรุงยารู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งจึงเงยหน้าขึ้น แล้วก็สบเข้ากับดวงตาลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรของซีหมิงที่ยืนมองมาจากมุมประตูศาลบรรพชนความเงียบปกคลุมบรรยากาศ มีเพียงแววตาที่สื่อประกายแทนคำพูด“ท่านหมอซี ท่านมาได้อย่างไร” ในที่สุดหลินซูเหยาก็หาเสียงตัวเองเจอ มากกว่าความประหลาดใจคือความดีใจ นางคิดว่าจะไม่ได้เห็นหน้าเขาอีกหลายวัน ไม่นึกว่าเขาจะมาหานางถึงที่นี่ซีหมิงเดินเข้ามาทรุดตัวลงนั่งบนพื้นตรงข้ามหลินซูเหยา ยามนี้จึงมีเพียงหม้อปรุงยาวางกั้นอยู่ ในความเงียบงัน สายตาคมกล้าของซีหมิงจ้องบาดแผลบนหน้าผากของหลินซูเหยาอย่างนิ่งงัน ... ราวกับมีเพียงบาดแผลนั้นที่เขาสนใจ“เหตุใดจึงบาดเจ็บ”“หลบไม่ทันเจ้าค่ะ” หลินซูเหยาตอบสั้น ๆ นางไม่ตั้งใจจะทำให้ตัวเองเจ็บหรอกนะ“แล้วเหตุใดไม่ทำแผล”หลินซูเหยาเม้มปาก ด้วยไม่รู้จะบอกอย่างไรว่าแผลนี้ต้องมีไว้ เพื่อใช้เรียกคะแนนสงสาร รอถึงตอนนางออกจากศาลบรรพชน เลือดจากแผลก็จะแห้งกรังพอดี“ต้องการทำแผลหรือไม่” แม้ซีหมิงไม่รู้ว่าหลินซูเหยาต้องการทำอะไร แต่เขาก็เลือกจะสนับสนุนนางอย่างไร้เงื่อนไขหลินซูเหยาส่ายหน