All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก: Chapter 1 - Chapter 10

ห้องเช่าเท่ารังหนูของนักแสดงสาวดาวรุ่งพุ่งไม่ถึงฟ้าซะที ใครจะเชื่อว่ารกและสกปรกขนาดนี้ ในห้องมีซากอารยธรรมของผู้หิวโหยเยอะมาก โดยเฉพาะซองบะหมี่ กระดาษระเกะระกะที่เกินครึ่งคือบทซีรีส์แนวตั้ง มีกระทั่งถุงเท้าเหม็น ๆ ที่ใช้แล้วใช้อีกแล้วก็มีหญิงสาวที่นั่งถอนใจอยู่บนโซฟาหนังเทียมเบาะย่นยุ่ยเหมือนกำลังแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า“ก็แค่งานไม่... เฮ้ออออออ” หลินหลินพึมพำกับดินฟ้าลมฝน แล้วควานหาบทละครดราม่าจัดเรื่องล่าสุดที่อ่านแล้วสงสัยว่าคนเขียนบทไปจำศีลที่ไหนมา ทำไมถึงโลกสวยเกินเบอร์มากเช่นนี้แน่นอนว่าหลินหลินเลือกอ่านเฉพาะบทนางร้ายที่เธอจะรับเล่น และเมื่ออ่านถึงหน้าสุดท้าย ใบหน้าก็บิดเบ้ราวกับกลืนยาขมหมดขวดในอึกเดียว“ให้ตาย! บทแบบนี้ ชาติก่อนตัวละครไปทำอะไรให้คนเขียนบทโกรธมารึเนี่ย” หลินหลินพึมพำขณะพลิกบทในมือเหมือนกำลังหาเลขท้ายสองตัว ทั้งที่ก็ไม่ติดที่ต้องรับบทนางร้ายในเรื่องนี้เพราะมั่นใจฝีมือตัวเองว่าจะทำให้คนดูอินจัดจนอยากขว้างเปลือกทุเรียนใส่จอแน่ แต่ที่ยังพลิกหน้าพลิกหลัง ก็เพราะตงิดใจว่าบทที่รับเล่น มันช่าง...ช่างร้ายแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เหมือนจู่ ๆ ก็ร้าย เหมือนร้ายเพื่อส่งให้นางเอกที

หลังจากระบบประกาศภารกิจแรกเป็นทางการแล้ว หลินหลินก็ยังยืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง ยังคงจ้องอากาศที่ระบบป้อนคำสั่งให้ด้วยความ...“เอาวะ! ได้บทแล้วก็ต้องแสดง!” หญิงสาวปลอบใจตัวเอง ทั้งที่รู้ดีว่ากำลังหงุดหงิดอย่างมากหงุดหงิดกับบทนางเอกงี่เง่านั่นแหละ แต่ไม่ทันจะทำอะไร สาวใช้ก็ยกถาดเสื้อผ้ากับเครื่องประดับเข้ามาแล้ว ดังนั้นจึงต้องปล่อยให้สาวใช้ช่วยสวมชุดเข้าพิธีปักปิ่นและรับการประกาศหมั้นหมายอย่างเลี่ยงไม่ได้ว่าแต่ทำไมชุดถึงรุ่มร่ามน่ารำคาญเช่นนี้ล่ะ แถมยังเกล้าผมสูงเป็นก้อนตรงกลางกระหม่อม แต่ที่เหลือปล่อยสยายคลุมแผ่นหลังอีกเฮ้อ! รู้สึกเหมือนเป็นตุ๊กตาที่คนจับมาแต่งตัวเล่นเลย ยิ่งมองตัวเองในกระจกทองเหลืองมัว ๆ แล้วก็... ให้ตาย! นางเอกบ้าอะไรเนี่ย แต่งองค์ทรงเครื่องเว่อร์วังยิ่งกว่าไปเดินพรมแดงงานประกาศรางวัลออสการ์ซะอีก!แต่เมื่อก้าวออกมาเห็นชุดพิธีปักปิ่นของหลินเหมิงเหยา...เอาเหอะ ชุดนี้เบากว่าเยอะชั่วขณะก่อนหน้าหลินหลินคิดจะหนีไป แต่แค่ก้าวเดียวที่ออกนอกเส้นทางไปลานพิธีปักปิ่น ทั่วร่างก็สัมผัสถึงความเจ็บปวดแสนสาหัส เจ็บลึกถึงแก่นกระดูก ดังนั้นก็ต้องยอมตามน้ำตามบทไปก่อนหลินหลินในร่างห

[คำแนะนำ: ผู้ใช้งานสามารถดึงความทรงจำของร่างเดิมมาใช้ทำภารกิจได้]เสียงระบบดังขึ้น หลินซูเหยาทำหน้าสงสัย ‘ความทรงจำของหลินซูเหยาคนเดิม’ งั้นหรือ มันคืออะไรหว่าหลินซูเหยาคนใหม่หลับตาเพื่อฟื้นความทรงจำของร่างเดิม ทันใดภาพมากมายก็ผุดขึ้นในหัว เป็นภาพเด็กสาวนั่งปักผ้าอย่างตั้งใจ ภาพทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว ภาพจัดดอกไม้ในแจกัน ทุกงานฝีมือออกมาสมบูรณ์แบบ สมกับเป็นกุลสตรีในห้องหอ!นางเอกมากแม่…เมื่อได้ความทรงจำเดิมแล้วหลินซูเหยาก็ค้นหาอุปกรณ์เย็บปักในห้อง แล้วก็พบอุปสรรคสำคัญอีกครั้งเมื่อมีผ้าและเส้นไหม แต่ไม่มีเครื่องหอมที่จะใส่ในถุง...หลินซูเหยาถอนใจขณะนึกถึงชีวิตหลินซูเหยาคนเดิม เป็นบุตรอนุไม่พอ ยังถูกมารดาผู้เป็นอนุในจวนยึดทุกอีแปะอีก ทำให้ชีวิตไม่เคยมีเงินติดตัว กระทั่งเงินในฐานะคุณหนูจวนหลินก็ยังถูกอนุหลงเก็บไปจนหมด และทุกครั้งที่หลินเหมิงเหยาไม่พอใจหลินซูเหยาไม่ว่าจะเรื่องอะไร อนุหลงก็จะเข้าข้างหลินเหมิงเหยาอย่างออกหน้าออกตา ไม่สนว่าใครถูกใครผิด ไม่ว่าอย่างไรหลินซูเหยาก็ต้องถูกลงโทษ ทั้งตบหน้าทั้งทุบตี เรียกว่าถูกทำร้ายร่างกายทุกรูปแบบดังนั้นเรื่องจะไปขอเงินใช้จ่ายจากอนุหลง ...ลืมไป

[ยันต์กำบังโชคชะตาขั้นต้น: ไอเทมพิเศษที่จะช่วยให้ผู้ใช้งานข้ามผ่านเหตุการณ์รุนแรงที่ต้องเผชิญในภารกิจเสริมได้ 1 ครั้ง][คำอธิบาย: ยันต์ชนิดนี้จะเปลี่ยนโชคชะตาตามพล็อตเรื่องได้ เช่นหากถูกมีดแทง จะเปลี่ยนเป็นแค่โดนตีเบา ๆ แทน]หลินซูเหยาเบิกตากว้างก่อนจะยิ้มกริ่ม อย่างน้อยก็มีตัวช่วยที่ไม่ทำให้ชีวิตบัดซบเกินไปแล้วยังไง การเลี่ยงเรื่องเจ็บตัวได้ถือเป็นเรื่องดีทั้งสิ้น เพราะนางจำบทได้ว่าในอนาคตนางเอกต้องเผชิญหน้ากับถังชิงหรู นางร้ายของเรื่อง แล้วถังชิงหรูจะสั่งฆ่านางเอกหลายต่อหลายครั้ง เรียกว่าไม่ตายก็สาหัสปางตายทุกครั้ง ยันต์นี้จะได้ใช้ช่วยผ่อนหนักเป็นเบาแล้วดีใจไม่นาน ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงและเร็ว เป็นอนุหลงที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าโกรธสุดขีด ตามด้วยหญิงรับใช้หน้าตาตลาดล่างสองคน และบ่าวคนเดียวของเรือนนี้ อย่างอาเยี่ยนที่ก็คือหนอนบ่อนไส้เองหรือนี่คนพวกนั้นเข้ามายืนจ้องหน้าหลินซูเหยาด้วยแววตาที่คล้ายจะลุกเป็นไฟแล้ว“นังเด็กสารเลว! กล้าดียังไงถึงหาเรื่องคุณหนูเหมิงเหยาของข้า!”อนุหลงตะคอกแล้วเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหลินซูเหยาเป็นการสั่งสอน ทว่าหลินซูเหยาคนนี้ ไม่ใช่นางเอกอ่อนแอคนเดิ

หลินซูเหยาไม่ใช่พวกคอยฟ้าคอยฝน ชีวิตนางต้องเอาตัวเองให้รอด หากรอทำภารกิจตามสั่ง ชาตินี้คงไม่มีโอกาสกลับยุคปัจจุบันแล้ว หากก็ยังถอนใจก่อนเอ่ยถามเสียงแผ่วว่า “ระบบ ข้าจะได้กลับบ้านหรือไม่”ช่วงแรกที่มาอยู่ในร่างนี้นอกจากตื่นตระหนกตกใจแล้วนางยังโมโหด้วย จึงไม่ทันคิดหาคำตอบว่าเหตุใดถึงต้องมาอยู่ที่นี่ ครั้นจิตใจสงบลงบ้าง ก็เริ่มคิดทบทวน จึงมีคำถามนี้ขึ้น[ติ๊ง! ระบบตรวจเส้นทางโชคชะตาแล้ว เหตุผลที่ผู้ใช้งานถูกส่งมามิตินี้เกิดจากความผิดพลาดของระบบ ที่ต้องนำจิตวิญญาณของผู้ชื่อหลินซูเหยาจากมิติหนึ่งมามิตินี้ และท่านคือผู้รับผลกระทบจากความผิดพลาดนั้น]“อ้าว งี้ก็สวยสิ แบบนี้ก็ควรชดเชยให้ข้ามั้ยล่ะ”[ติ๊ง! การชดเชย ได้มอบให้ผู้ใช้งานในรูปแบบ 'ระบบ' ที่สามารถช่วยท่านให้รอดชีวิตในมิตินี้ เพื่อรอคืนสู่มิติเดิมได้แล้ว]“ข้า ถาม ว่า ข้าจะได้กลับบ้าน ใช่ หรือ ไม่” หลินซูเหยาเค้นถามทีละคำอย่างเดือดดาลแล้ว[หากผู้ใช้งานต้องการกลับมิติเดิม ท่านต้องทำให้พล็อตหลักดำเนินไปจนจบพล็อต โดยบรรลุผลเป็นตอนจบที่สมบูรณ์แล้วเท่านั้น]“ก็คือ ดำเนินเรื่องไปจนถึงตอนจบ”[ถูกต้อง]หลินซูเหยาถอนใจอย่างสุดเซ็ง หากสุดท้ายก็