All Chapters of ลองรักต้องห้าม: Chapter 31 - Chapter 40

ธารณ์ไม่สนใจเมื่อร่องสวาทของเธอตอดนิ้วเขาถี่ขึ้นก็ผละออกจากยอดอกแล้วเร่งนิ้วยาวเข้าออกร่องสวาทจะสุดโคนนิ้วทำให้สาวสวยร้องครวญครางไม่เป็นภาษาด้วยความเสียวซ่านสยิวภายในกายจนเธอทนไม่ไหวเมื่อนิ้วยาวรัวกระหน่ำเข้าใส่ไม่หยุด“อ่า อ้ะ อ้ายยยยส์...” เธอปลดปล่อยความสุขออกมามากมายจนร่างกายสะท้านก่อนจะป้าปากรับนิ้วยาวที่เปียกชุ่มด้วยน้ำเสียวของเธอเข้าปากไล้เลียจนหมด“ลุกขึ้นเกาะโซฟาสิ..” ธารณ์บอกสาวสวยแล้วล้วงซองคอนดอมมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะฉีกซองสีเงินแล้วหยิบมันมาสวมลงท่อนเอ็นลำยาวที่พร้อมจะบุกแล้วลุกขึ้นยืนซ้อนหลังของสาวสายที่เกาะพนักพิงโซฟากางขาออกกว้างแล้วกระดกสะโพกงอนยื่นให้เขาจึงจับหัวหยักมนทู่จ่อกลางร่องสวาทแล้วดันสะโพกสอบเข้าไปเป็นจังหวะ“อ่า อู้ยย ซี้ดด อ่า..” เธอร้องครางกระเส่าเมื่อท่อนเอ็นลำใหญ่สอดเข้ามากลางร่องสวาทของเธอและความใหญ่โตของมันทำให้เธอชอบแล้วเกร็งสะโพกตั้งมั่นรับท่อนเอ็นลำยาวกระแทกกระทั้นเข้าใส่เป็นจังหวะติดดันถี่ๆ“แจ้ะๆๆ ปั้บบๆๆ ปั้บบๆๆ..”ธารณ์จับเอวบางของเธอแล้วกระแทกกระทั้นท่อนเอ็นลำยาวเข้าออกรัวเร็วๆแล้วย่อเขากระดกเสยหัวขึ้นกระแทกจนร่างผอมเพรียวกระเด้งกระดอนตามแรง

“ขะ ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจอ่อยท่านประธานนะคะ หนูสาบานได้ว่าไม่ได้อ่อยจริงๆค่ะ” หญิงสาวพูดแก้ตัวอย่างลนลานเพราะไม่อยากถูกไล่ออกจากงานก่อนจะฝึกงานเสร็จเพราะหาที่ฝึกงานกลางคันมันยากและยังรู้สึกร้อนวูบวาบในช่องท้องที่ปั่นป่วนจากสัมผัสความแข็งขึงที่เธอไม่ได้ตั้งใจจับของเขาแค่วางมือทับเฉยๆ“อย่างนี้เรียกว่าอ่อยเหรอ ฉันว่าทอดสะพานมากกว่ามั้ง” ธารณ์พูดเสียงเรียบและขำในใจที่เธอว่าตัวเองอ่อยเขา ใช่ที่ไหนกันเล่ายัยเด็กน้อยเอ้ย เขาอุตส่าห์อ่อยเธอก็ยังไม่รู้อีกหากเป็นผู้หญิงคนอื่นป่านนี้คลุกวงในกับเขาไปแล้ว“เอ่อ แล้วคุณธารณ์จะไล่หนูออกออกมั้ยคะ” บุศราคัมถามเขาเสียงสั่นเพราะเรือนกายแข็งแกร่งของเขาที่เธอได้สัมผัสมันทำให้หัวใจเธอเต้นแรงจนกลัวมันจะทะลุออกมานอกอก“ไม่ไล่หรอกน่าเดียร์ ไหนเอาเอกสารมาสิ อ้าว เปียกซะแล้ว” ธารณ์พูดแล้วบุ้ยปากไปที่แฟ้มเอกสารที่มันลอยอยู่ในสระว่ายน้ำของเขาและกำลังจะจมลงก้นสระและเขาไม่สามารถข่มอารมณ์ของตัวเองลงได้เพราะมือเล็กที่วางทับน้องชายของเขาแม้เธอไม่ได้ตั้งใจแต่มันทำให้เขาตื่นตัวได้อย่างง่ายดาย“เฮ้ย..” บุษราคัมถลาไปริมสระแล้วนั่งลงยื่นมือไปสุดแขนเพื่อหยิบแฟ้มเอกสารแต

“มีคนมาขอพบคุณธารณ์ค่ะ เธอบอกว่าชื่อชิต้าค่ะ” สุนันทาบอกเจ้านายหนุ่มเพราะคนนอกไม่มีใครขึ้นมาชั้นผู้บริหารได้ยกเว้นพนักงานแต่ต้องได้รับอนุญาติเท่านั้นส่วนบริษัททั้งสองที่อยู่ชั้นสิบเจ็ดกับสิบแปดนั้นพนักงานก็มีบัตรและถ้าเจ้านายอนุญาติรปภ.ประจำลิฟต์ถึงจะขึ้นมาส่ง“แล้วคุณบอกเธอไปว่ายังไง”“ทาร่าบอกว่าวันนี้เจ้านายไม่เข้าบริษัทค่ะ”“ดี งั้นก็เอาตามนี้”“แต่เธอบอกว่าขอเบอร์โทรของคุณธารณ์ด้วยค่ะ”“ให้เบอร์โทรรองไปละกัน”“ค่ะคุณธารณ์ เอ่อ แล้วเธอบอกว่าพรุ่งนี้จะมาใหม่ค่ะ”“พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” ชายหนุ่มพูดจบก็วางสายและเขาลืมพรชิตาไปตั้งแต่เขาปฏิเสธไปดื่มกับเธอและคิดว่าคงจะถอดใจไม่มาทำงานแล้วเสียอีกฝ่ายบุศราคัมก็เปลี่ยนชุดที่ธารณ์เอามาให้ทั้งชุดชั้นนอกชั้นในไซส์เดียวที่เธอใส่เป้ะแต่เธอไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าราคาแพงแบบนี้มาใส่เธอใส่เสื้อผ้าแฟชั่นแบรนด์ระดับกลางที่พอซื้อไหวแต่นี่ทั้งสองชุดราคาเกือบสองหมื่นทั้งที่เป็นชุดเดรสเรียบร้อยจึงอดหมั่นไส้คนรวยไม่ได้คงจะถนัดเปย์สาวๆล่ะสิ บุศราคัมคิดแล้วก็ค้อนคนด้านนอกหากเขาไม่อวดหุ่นสุดเพอร์เฟคน่ากินของเขาเธอคงไม่ตกน้ำ“นั่งก่อนสิ จะดื่มอะไรก่อนมั้ยเดียร์” ธารณ

“พี่น้องท้องชนกันน่ะสิ ไปๆทำงานได้แล้วเดี๋ยวนายมาก็เป็นเรื่องหรอก” เพทายบอกเพื่อนร่วมงานทั้งหลายที่มารวมตัวกันเพื่อไปทำภารกิจร่วมกัน“ถ้ารอดหูรอดตาไอ้นพได้ก็ถือว่ามันเก่งครับพี่ดาบ” เขาไม่ได้หวงน้องสาวขนาดไม่ให้ใครมาจีบก็แค่ยังไม่อยากให้มีความรักในวัยเรียนเท่านั้น ส่วนเขาเป็นผู้ชายมันไม่เสียหายแต่ก็ไม่อยากให้เกิดขึ้นกับน้องสาวคนเดียวของเขาและเย็นนี้จะโทรไปคุยกับเพื่อนให้ช่วยไปดูรถให้น้องสาวไม่งั้นยัยตัวแสบได้โทรหาเขาสามเวลาหลังอาหารแน่"อย่าพูดถึงสารวัตรนพสิครับ ได้ยินแล้ว้เสียวหลังวาบเลยครับ" รองเต้พูดถึงรุ่นพี่ขาโหดสมัยเรียนมาด้วยกันและเขาก็ุถูกลงโทษบ่อยกว่าใคร"เขาว่าเข้าป่าอย่าพูดถึงเสือเดี๋ยวเสือจะมาครับรองเต้" ดาบจรพูดแล้วยิ้มเพราะเขารู้จักสารวัตรนพสิทธิ์และยังเคยได้ร่วมงานกันมาแล้ว"งั้นห้ามพูด แต่ว่าปีใหม่นี้ผมขอไปเคาน์ดาวน์ที่บ้านสารวัตรได้มั้ยครับ แห่ะๆๆ.." เตโชเป็นเด็กนครปฐมทางครอบครัวมีฐานะพอมีอันจะกินเพราะที่บ้านมีกิจการร้านอาหารและภัตตราคารลอยน้ำที่ตลาดน้ำดอนหวายที่มีอาหารขึ้นชื่อและมีขนมผลไม้และผักมามาย"บ้านไหน""แล้วแต่สารวัตรจะกรุณาคนโสดอย่างผมครับ""งั้นก็ฉลองที่เชี

พรชิตามองตามหลังธารณ์ด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมากที่เขาไม่ให้เกียรติเธอและมันก็ยิ่งท้าทายเธอให้เอาชนะใจเขาให้ได้และงานนี้ต้องให้ตายายของเขาช่วยเหลือยังไงเขาต้องยอม“เชิญค่ะคุณพรชิตา” สุนันทาเชิญแขกของเจ้านายเพื่อลงไปส่งชั้นล่างพรชิตาสะบัดหน้าใส่ผู้ช่วยเลขาของธารณ์อย่างหงุดหงิดเมื่อไม่ได้ดั่งใจก่อนจะเดินหน้าเชิดออกไปจากห้องรับรองตรงไปที่ลิฟต์เพื่อกลับไปตั้งหลักก่อนแล้วเธอจะมาใหม่อีกครั้ง“นี่เธอ ที่นี่เขาสมัครงานที่ไหน”“ชั้นสิบแปดค่ะ”“แล้วเขาสมัครยังไง พอดีฉันจะสมัครงานแต่พี่ธารณ์ไม่อยากให้มีปัญหาเรื่องเส้นสายก็เลยให้ฉันไปสมัครงานเหมือนทุกคนน่ะ” พรชิตาพูดกับผู้ช่วยเลขาเพื่อไม่ให้ตัวเองเสียหน้าที่ถูกธารณ์ปฏิเสธ“คุณพรชิตาไม่รู้เหรอคะ ว่าบริษัทของเราเปิดรับสมัครกี่โมง” สุนันทาย้อนถามไฮโซสาวที่บอกว่ามาสมัครงานแต่ขึ้นมาหาเจ้านายของเธอและแน่นอนว่าไม่มีทางเพราะบริษัทของเธอไม่มีการใช้เส้นสายและต้องมีความสามารถตรงกับตำแหน่งที่ต้องการจริงๆเท่านั้นซึ่งตอนนี้มีต้องการแต่พนักงานขายหน้าร้านประจำตามห้างหรูทั่วประเทศ“ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ฉันก็แค่ถามดูเท่านั้น” พรชิตาไม่ยอมเสียหน้าเพราะเธอไม่รู้อะไรเลยแ