All Chapters of ลองรักต้องห้าม: Chapter 1 - Chapter 10

คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งอยู่บนยอดเขาสูงตระหง่านเขาใหญ่เขตตำบลหมูสี อำเภอปากช่องจังหวัดนครราชสีมา มีบ้านหลังเล็กหลังใหญ่กระจัดกระจายอยู่เชิงเขาและรอบคฤหาสน์กลังใหญ่ซึ่งเจ้าของภูเขาทั้งลูกปลูกผักผลไม้รายรอบเหมือนเป็นรีสอร์ทมีผลไม้หลากหลายชนิดผลิดอกออกผลให้เจ้าของรับประทานตลอดทั้งปี และแอสตัน นีลล์ เจ้าของไม่ได้ปลูกไว้ขายแต่ปลูกไว้กินเผื่อแผ่ญาติพี่น้องมาเยี่ยมและเก็บให้เป็นของฝากกลับบ้านด้วย และเจ้าของเป็นทายาทอภิมหาเศรษฐีชาวอเมริกาที่แต่งงานกับกุลจิรา อภิรมย์รังสรรค์ ภรรยาสาวชาวไทยมีลูกชายด้วยกันสองคนที่สืบทอดธุรกิจของเขาที่สร้างมากับมือและไม่ได้เกี่ยวข้องกับธุรกิจของครอบครัวที่อเมริกาเพราะที่นั่นพี่น้องของเขาเป็นคนดูแลและเขาก็รับผลประโยชน์ตามที่ควรได้แม้จะน้อยกว่าพี่น้องแต่เขาก็พอจึงลงหลักปักฐานทำธุรกิจที่เมืองไทยกับภรรยาที่เป็นลูกสาวนักการทูตชื่อดังแต่ถูกตัดออกจากตระกูลและกองมรดกเพราะเลือกแต่งงานกับเขาแทนผู้ชายที่พ่อแม่หาให้ แต่เขาสามารถเลี้ยงลูกเมียได้และเพิ่งจะดีกับพ่อตาแม่ยายได้ตอนลูกชายคนโตเรียนจบกลับบมาและช่วยกอบกู้ธุรกิจที่น้องชายน้องสาวของภรรยาทำจนเกือบจะเจ้งแต่เขาไม่ได้สนใจจะมีแต่

“ขอบคุณคุณแอสตันมากนะครับ ที่มามอบทุนการศึกษาให้เด็กๆทุกปี” ผู้อำนวยการของโรงเรียนที่ได้รับการอุปถัมภ์จากแอสตัน นีลล์กับภรรยามาตลอดสิบกว่าปีที่สองสามีภรรยามาปลูกบ้านอยู่ที่นี่และเพิ่งมาอยู่ประจำได้สามปีก่อนและก่อนหน้านั้นพวกเขาจะไปๆมาๆ“ด้วยความยินดีครับผู้อำนวยการ หามีอะไรให้ผมช่วยก็บอกได้เลยนะครับ” เขายินดีช่วยเหลือสังคมและช่วยเหลือเด็กให้มีโอกาสได้มีหน้าที่การงานที่ดี“ตอนนี้โรงเรียนของเราไม่มีอะไรขาดเหลืออีกแล้วครับ แต่โรงเรียนอื่นน่าจะยังไม่มีเหมือนที่รงเรียนของผมครับ” ผู้อำนวยการโรงเรียนตอบแอสตันเพราะได้รับการช่วยเหลือทุกอย่างเรียบร้อย แต่เขาคิดว่าโรงเรียนอื่นใกล้ๆก็น่าจะต้องการความช่วยเหลือเช่นกันและเขาไม่คิดจะให้แอสตัวช่วยเหลือที่โรงเรียนของเขาโรงเรียนเดียว“งั้นผู้อำนวยการช่วยบอกให้ทางโรงเรียนที่ต้องการความช่วยเหลือให้หน่อยนะครับ ให้ติดต่อคาเรนได้เลยครับ” แอสตันบอกผู้อำนวยการให้ติดต่อคนสนิทของเขา“ผมต้องขอบคุณคุณแอสตันแทนโรงเรียนที่จะได้รับความช่วยเหลือด้วยนะครับ เชิญรับประทานอาหารครับ” ผู้อำนวยการขอบคุณนักธุรกิจชื่อดังผู้ใจบุญและเชิญครอบครัวของแอสตันไปทานอาหารที่เตรียมไว้ซึ่

ธารณ์มองปาหนันที่ปลุกปล้ำน้องชายของเขาแล้วยกแก้ววิกี้ขึ้นดื่มเมื่อนางแบสาวก้มลงใช้ปากปลุกเร้าน้องชายของเขา"แพร่บบๆๆ แพร่บๆๆ..” ปาหนันลากปราลิ้นเลียแก่นกายอวบใหญ่ไปมาและบีบเคล้นสลับรูดขึ้นลงช้าๆจนกระทั่งมันแข็งตัวขึ้นก็อ้าปากงับหัวของมันดูดดื่มอย่างแรงติดกันไม่หยุด“หืมม..” ชายหนุ่มครางเบาๆเมื่อนางแบบสาวดูดดื่มแก่นกายของเขาอย่างเมามันจนมันแข็งขึงและเสียวซ่านกระสันขึ้นมาในกายจึงจับศีรษะของเธอไว้แล้วเด้งสะโพกสอบขึ้นใส่ตามจังหวะปากของเธอที่อมดูดแล้วรูดขึ้นลงเต็มปากเต็มคำ“อื้อ อึ้กกๆๆ..” ปาหนันไม่ถอยหนีเมื่อเขาผลักดันแก่นกายอวบใหญ่เขาออกปากของเธอลึกถึงลำคอจนเธอสะอึก“อ่าส์ ดูดแรงอีกปราย หืมม..” ชายหนุ่มบอกสาวสวยที่ปลุกปล้ำน้องชายของเขาจนมันแข็งแกร่งใกล้จะระเบิดด้วยฝีปากของเธอที่ทั้งอมทั้งดูกและขยับรูดขึ้นลงอย่างช่ำชองไม่หยุดจนร่างกายของเขากระตุก“จ๊วบๆๆ แพร่บบๆๆ..” เมื่อได้ยินเขาบอกนางแบบสาวก็โยกปากอมดูดอย่างแรงติดกันจนแก้มตอบแล้วบีบรูดรัวเร็วๆไม่หยุดและกลืนกินเขาให้ได้มากที่สุดเพื่อทำให้เขามีความสุขถึงจุดสุดยอดและติดใจเธอจะได้อยู่กับเขานานๆเพราะมันทำให้เธอมีความสุขและยังได้งานได้เงินจาก

“เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยนะสองคนนี่” คุณยายมยุเรศมองหลานสาวทั้งสองแล้วส่ายหน้าไปมา“งั้นเดียร์ไปก่อนนะคะคุณยาย” บุศราคับบอกยายเพราะกลัวพลาดกับพี่ชาย“จ้ะแม่คุณ แล้วก่อนกลับแวะมาหายายด้วยล่ะ”“ค่ะคุณยาย ไปเถอะแก” บุศราคับตอบยายแล้วหันไปพูดกับเพื่อนคุณยายมยุเรศมองตามหลานสาวแล้วยิ้มเพราะท่านเลี้ยงลูกมาให้อิสระและสอนให้คิดตัดสินใจเองมาตลอดทำให้หลานสาวก็ได้รับการเลี้ยงดูมาเหมือนกันและบุศราคัมก็เกิดห่างจากหลานชายคนโตสิบปีเรียกว่าเป็นลูกหลงก็ว่าได้จึงทำให้ทุกคนรักและตามใจและหลานสาวก็ไม่ได้เป็นเด็กเอาแต่ใจแต่เป็นคนมีเหตุผลบุศราคัมกับทิวไผ่ก็ขี่มอเตอร์ไซค์ไปตามถนนที่ไปบ้านพักของพี่ชายที่อยู่เลยสถานีตำรวจไปไม่ไกลและเป็นบ้านของพี่ชายที่สร้างเองมีพื้นที่ประมาณหนึ่งไร่บนเนินเขาเตี้ยล้อมรอบด้วยสนามหญ้าบรรยากาศดีมองเห็นแม่น้ำโขงหรือสาวเหลี่ยมทองคำและฝั่งลาวฝั่งพม่าที่มีคาสิโนและโรงแรมมากมายแล้วจอดหน้าบ้านของพี่ชาย“กริ้งงงๆๆๆ..” เสียงกริ่งดังขึ้นรัวๆขณะที่นายตำรวจหนุ่มกำลังอาบน้ำเสร็จเพื่อเตรียมตัวไปทำงานเพราะเมื่อวานเขาไปตั้งด่านกับเจ้าหน้าที่ตำรวจเพราะมีข่าวว่าจะมีการขนยาเสพติดข้ามมาฝั่งไทยแต่

“นี่แหละที่ผมกังวล ตอนนี้ก็รอคำตอบถ้าไม่ได้จริงๆเราต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อความอยู่รอดของพวกเรา” นายพลคนดังพูดเบาๆเพราะโกลด์เด้นคาสิโน มีลูกค้ามากกว่า รอยัลคาสิโน ของเขาทั้งที่มาทีหลังแล้วมาแย่งลูกค้าของเขาไปกว่าครึ่ง“ท่านจะทำอะไรครับ” นายดำรงมนายพลสุจินด้วยความอยากรู้“เอาไว้ถึงเวลาก่อนแล้วผมจะบอก ตอนนี้เราอย่าเพิ่งทำการค้าฝั่งไทยเพราะไม่ปลอดภัยทางผู้ใหญ่บอกว่าเจ้าหน้าที่ทุกฝ่ายสั่งตรวจตราอย่างเข้มงวดเราคงต้องส่งของทางพม่าหรือไม่ก็ลาวและทางแม่น้ำโขง” นายพลสุจินพูดเบาๆกับผู่วมขบวนการ“เข้าใจแล้วครับท่าน” ส.ส.มนูตอบนายพลสุจินและเข้าใจดีว่าธุรกิจของพวกเขามีพรรคพวกมากมายที่ต้องดูแลเลี้ยงดูปูเสื่อให้ดีไม่งั้นก็จะถูกแว้งกัดเอาได้จากนั้นพวกเขาก็คุยกันเบาๆและโต้ะที่เขานั่งก็อยู่ไกลโต้ะอื่นๆจึงไม่กลัวว่าใครจะได้ยิน ส่วนเพทาย นิสามณี บุศราคัมและทิวไผ่ก็ทานอาหารกันอย่างอร่อยและพูดคุยกันเบาๆ“พวกเขาคุยกันแล้วมองมาทางเราด้วยค่ะพี่ดามพ์” ทิวไผ่นั่งหันหน้าไปทางโต้ะของพ่อนิสามณี“ใช่ค่ะพี่ดามพ์ เดียร์ว่าต้องพูดถึงพี่กับพี่นิสาแน่ๆเลย” บุศราคัมมองตามที่เพื่อนบอกแล้วพูดกับพี่ชาย“ก็ชั่งเขาสิ รีบกินแล