All Chapters of ลองรักต้องห้าม: Chapter 11 - Chapter 20

“กลับบ้านไปก่อนเถอะเบญ เดี๋ยวย่าจัดการเอง” นางสายบัวบอกหลานสาวเพราะมีแค่เบญจาคนเดียวที่ไม่เชื่อฟังเธอที่ห้ามไม่ให้ไปกวนใจเจ้านายหนุ่ม ส่วนคนรับใช้คนอื่นก้ทำหน้าที่ของตัวเองไม่มีขาดตกบกพร่องและไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของเจ้านายหนุ่มหล่อทั้งสอง“เบญช่วยย่ายกเครื่องดื่มไปให้คุณธารณ์ก่อนแล้วจะกลับค่ะ”“ไม่ต้อง เดี๋ยวย่าให้ใบมันเอาไปเสิร์ฟคุณธารณ์เอง” นางสายบัวบอกหลานสาวเพราะไม่อยากมีปัญหาและเธอก็รู้ว่าเจ้านายหนุ่มเกรงใจเธอกับสามีถึงได้ยอมให้หลานสาวพักอยู่ที่นี่“แต่ว่า..”“เชื่อย่านะลูก ถ้าเบญยกขึ้นไปให้คุณธารแล้วทำให้เขาไม่พอใจแล้วย่ากับปู่ก็ช่วยเบญไม่ได้นะลูก” นางสายบัวพูดกับหลานสาวอย่างอ่อนใจ“เบญรับผิดชอบเองค่ะย่า ถ้าคุณธารณ์ให้เบญย้ายออกจากบ้านหลังงนี้เบญก็จะไปค่ะ” เบญขายอมเสี่ยงหากเธอได้เป็นเมียของธารณ์เมื่อไหร่เขาไม่ไล่เธอแน่“เฮ้อ ย่าเตือนแล้วนะเบญ” นางสายบัวพูดแล้วถอนหายใจมองหลานสาวด้วยความเป็นห่วงแต่ไม่สามารถห้ามหลานสาวได้“ค่ะย่า เบญจัดการตัวเองได้ค่ะ” เบญจาพูจบก็ไปเตรียมวิสกี้และน้ำแข็งพร้อมแก้วใส่ถาดแล้วยกไปเสิร์ฟให้เจ้านายที่ห้องนอนชั้นสอง“ป้าสายให้น้องเบญไปแบบนี้จะดีเหรอจ้ะ ถ

“มันก็ใช่ แต่เดี๋ยวเดียร์กับปียได้ทำงานแล้วจะรู้จ้ะว่าจะสนุกหรือเปล่า” ตอนเธอเริ่มงานใหม่ก็สนุกมีความสุขกับงานที่ทำแต่พอนานไปความรับผืดชอบเพิ่มมากขึ้นทุกอย่างก็เปลี่ยนไปด้วย“งั้นเดียร์ขอตัวก่อนนะคะ รบกวนเวลาทำงานของพี่ทรายนานแล้วค่ะ”“เชิญจ้ะ แล้วเจอกันนะจ้ะสองสาว”“สวัสดีค่ะพี่ทราย” สองสาวยกมือไหว้ลารุ่นพี่และจะไปดูหนังกันก่อนกลับบ้าน“เดินดูของก่อนมั้ยแก เดียร์อยากได้กระเป๋าสะพายมาทำงานสักใบน่ะ” บุศราคัมพูดกับเพื่อนไหนๆก็มาแล้วจะได้ให้เพื่อนช่วยเลีอกด้วย“ดีเหมือนกันแก ฉันอยากได้กระเป๋าเป้สักใบเอาไว้เวลาเดินทางไปทำงาน” ปภาดาตอบเพื่อนเพราะอยากได้กระเป๋าเป้ใส่กล้องใบใหม่ไปทำงานเหมือนกันจากสองสาวเห็นพ้องต้องกันแล้วพอลงไปถึงชั้นล่างก็พากันไปเดินดูกระเป๋าที่มีราคาหลักพันไปจนถึงหลักร้านซึ่งมีมากมายหลายแบรนด์ให้เลือกส่วนสืบศักดิ์เมื่อได้ข้อมูลของสาวน้อยที่เจ้านายสนใจแล้วเขาก็ขึ้นไปรายงานเจ้านายแต่ไม่รู้เจ้านายจะเอาจริงหรือเปล่าเขาจึงไม่สืบหาข้อมูลต่อต้องรอคำสั่งของเจ้านายก่อน“ก๊อกกๆๆ..”“เข้ามา” เสียงห้าวอนุญาตให้คนเคาะประตูเข้ามาในห้อง“ได้เรื่องของน้องนักศึกษาคนนั้นแล้วครับ” สืบศักดิ

“มีแบบนี้ด้วยเหรอคะ” บุศราคัมหันไปมองท่านประธานหนุ่มหล่อแล้วจ้ะเอ๋กับสายตาของเขาที่มองเธอพอดีก็ไม่รู้จะทำยังไงจึงยิ้มแหยๆให้เขาแล้วถูกรุ่นพี่สะกิดไม่หยุด“เดียร์ๆ..”“คะพี่ทราย” บุศราคัมมองรุ่นพี่ที่สะกิดเธอ“ดูท่าเด็กใหม่ของแผนกจะไม่รอดแล้วอ่ะทรายเอ้ย”“ทำไมคะพี่ตงตง”“ก็หนูไปยิ้มให้คุณธารณ์น่ะสิ”“ยิ้มก็ไม่ได้เหรอคะ แต่มันเป็นมารยาทนะคะพี่ตงตง”“ใช่แล้วค่ะลูกขา ช่างมารยาทเถอะจ้ะ”“น้องยังไม่รู้ก็ไม่ผิดหรอกแก เห็นมั้นคุณธารณ์ไม่ว่าอะไรเลย” ปภาดาพูดกับเพื่อนเมื่อเจ้านายหนุ่มเดินผ่านไป“พี่ๆเล่าให้เดียร์ฟังหน่อยสิคะ”“คืออย่างนี้จ้ะ..” ปภาดาก็เล่าเรื่องของสองพี่น้องตระกูลนีลล์ให้เด็กฝึกงานฟังว่าเป็นมาอย่างไรและควรปฏิบัติต่อพวกเค้ายังไง“แต่วันนั้นเดียร์ขึ้นเครื่องมากรุงเทพก็นอนพิงไหล่เขามาตลอดทางก็ไม่เห็นเขาว่าอะไรเลยนี่คะ”“ห๋าๆๆ..” สามสาวต่างก็ร้องออกมาเป็นเสียงเดียว“เดี๋ยวนะเดียร์ เราไปคุยกันต่อที่แผนกดีกว่าจ้ะ ไปเร็ว เอาจากไปเก็บก่อน” จอยพูดกับน้องใหม่แล้วทั้งสี่ก็ลุกขึ้นเอาจานไปเก็บก่อนจะเดินกลับขึ้นไปที่แผนกของตัวเองธารณ์เดินเข้ามาในโรงอาหารก็แอบมองหาเด็กเสี่ยและก็เห็นเธอนั่งทา

ทั้งหมดคุณกันดื่มกินกันไปจนกระทั่งเที่ยงคืนก็ได้เวลาแยกย้ายกันกลับบ้านส่วนพงษ์พิชย์ไปส่งนางเอกสาวที่บ้านและขอให้ธารณ์ไปส่งแพรวพนิตที่แกล้งเจ็บเท้า ทำให้กันดิศต้องไปส่งศรีศราที่ให้คนขับรถมาส่งและให้กลับไปแล้วเพราะเธอจะให้ธารณ์ไปส่งแต่สู้มายาของดาราสาวไม่ได้และรู้ว่าแพวพนิตไม่ได้เจ็บเท้า“รบกวนคุณธารณ์ด้วยนะคะ” แพรวพนิตพูดเสียงหวานและคิดว่าจะต้องให้ธารณ์ไปส่งเธอถึงห้องและหลังจากนั้นก็หว่านเสน่ห์ใส่เขา แค่คิดเธอก็มีความสุขแล้ว“ไม่เป็นไรครับ แล้วคอนโดของคุณแพรวอยู่แถวไหนครับ” ธารณ์ถามดาราสาวแล้วหยุดรอรถหน้าคลับเพราะเขาส่งไลน์ไปให้คนสนิทกับภรรยามารับดาราสาวไปส่งที่คอนโดของเธอ“อยู่พระรามเก้าค่ะ แล้วคุณธารณ์จอดรถตรงไหนคะ” แพรวพนิตคิดว่าจะได้นั่งรถซุปเปอร์คาร์สุดหรูของเเขา“มาโน่นไงครับ” ธารณ์มองไปที่รถเอสยูวีสีดำสนิทของเขาที่คนสนิทเอามารับดาราสาวไปส่งที่คอนโด“เอ่อ..” แพรวพนิตมองตามไฮโซหนุ่มหล่อแล้วแอบเซ็งเมื่อเห็นรถเอสยูวีคันใหญ่สีดำแล่นเข้ามาจอดเพราะคิดว่าจะได้อยู่สองต่อสองกับไฮโซหนุ่ม“เชิญครับ เดี๋ยวคนของผมจะไปส่งคุณแพรวที่คอนโดครับ พี่เดชไปส่งคุณแพรวด้วยนะครับ” ธารณ์บอกคนสนิทที่มากับภ

“เท่าที่เดียร์มาฝึกงานอาทิตย์เดียวนี่ก็รู้แล้วว่ามันไม่ยากเลย ขนาดงานของยัยแตงไทยนั่นยังทำได้ แต่ทีหลังปฏิเสธบ้างนะไม่ใช่ว่าเขาใช้อะไรก็ทำหมดเพราะเป็นหน้าที่ของเขาหากเจ้านายรู้เขาจะลำบากและถ้าผิดพลาดขึ้นมาเขาอาจจะโทษเดียร์” ตงตงเตือนเด็กฝึกงานด้วยความหวังดีเพราะมันเคยเกิดขึ้นมาก่อนและโชคดีที่งานยังไม่ถึงเบื้องบนก็เลยรอดตัวไปและตอนนี้พนักงานคนนั้นก็ลาออกไปแล้ว“ค่ะพี่ตงตง” บุษราคัมยิ้มให้รุ่นพี่ก่อนจะมีเสียงฮือฮาเบาๆเมื่อเจ้านายหนุ่มหล่อทั้งสองเดินเข้ามาในห้องประชุมพร้อมกันและมีคนสนิทตามหลังมาด้วยก่อนจะเดินแยกมานั่งหลังห้องซึ่งอยู่แถวหลังของบุญราคัมกับรุ่นพี่ในแผนกและพนักงานสาวก็แอบมองท่านประธานหนุ่มหล่อทั้งสอง แต่นักศึกษาฝึกงานสาวของบริษัทเอทีเอ็นฯกลับมองสบตากับ้ผู้ชายต้องห้ามเขาพอดี ก่อนจะหลบตาลงมองปากกาในมือธารณ์นั่งลงคู้กับน้องชายด้านหน้ามีไมโครโฟนตั้งบนโต้ะและด้านข้างมีจอโปรเจคเตอร์ตั้งอยู่และมีเลขาของทั้งสองนั่งอยู่ฝั่งเจ้านายของตัวเอง ก่อนจะมองพนักงานฝ่ายการตลาดกว่ายี่สิบคนและสายตาของเขาก็มองเห็นแต่เด็กนักศึกษาฝึกงานที่นั่งแถวหลังชัดกว่าใครแต่คราวนี้เธอหลบตาเขา“สวัสดีครับทุกท่