All Chapters of เรือแจวล่องไป ไร้คนเดิม: Chapter 1 - Chapter 10

ชูเซี่ยที่อยู่ข้างฉันโกรธจนตาแดง แต่ถูกฉันรั้งเอาไว้หลังเสร็จพิธีปล่อยเรือลงน้ำ ก็มีการจัดงานเลี้ยงบนเรือพร้อมดื่มฉลองกันมีคนที่เดินผ่านไปมาหยุดมุงดูอยู่ข้าง ๆ"กำลังจะมีคู่รักอีกคู่แต่งงานกันแล้ว เรือแต่งงานลำนี้ดูยิ่งใหญ่จริง ๆ!"มีคนตะโกนขึ้นว่า "ยินดีด้วย!"สวี่อีอียืนอยู่ที่หัวเรือ จับแขนจี้หยวนเขย่าไปมาอย่างออดอ้อน"อาหยวน ฉันยังมีพรวันเกิดอีกข้อหนึ่ง"เสียงของเธอดังมาก จนทุกคนพากันหันมามอง"ฉันอยาก... ให้คุณเป็นแฟนของฉันเป็นเวลาเจ็ดวัน!"บรรยากาศพลันคึกคักขึ้นทันที"ตอบตกลงไปสิ! ตอบตกลงไปสิ!"จี้หยวนหลุดหัวเราะ ก่อนยกมือลูบศีรษะเธออย่างเอ็นดูโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย"ตกลงตามนี้นะ แค่เจ็ดวัน"ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่แม้แต่จะเหลือบสายตามามองฉันเลยสวี่อีอีแอบเหลือบมองฉันโดยไม่ให้ใครสังเกต ก่อนรอยยิ้มที่มุมปากจะกว้างขึ้นกว่าเดิมเพื่อนที่รู้เรื่องต่างชำเลืองมาสังเกตปฏิกิริยาของฉันเป็นระยะบางสายตาเห็นใจ บางสายตารอดูเรื่องสนุก และบางสายตาก็เต็มไปด้วยความสงสารดูเหมือนอดีตแฟนอย่างฉันจะไม่ควรอยู่ที่นี่ต่อแล้วฉันเพิ่งยกเท้าจะเดินออกไป ก็ถูกจี้หยวนเรียกไว้"อาเยียน คุณจะ

เรือในรูปนั้นใหญ่กว่า และสวยกว่ามากที่สำคัญที่สุดคือ ทั้งลำตกแต่งด้วยดอกแมกโนเลียที่ฉันชอบที่สุด ไม่มีดอกกุหลาบแม้แต่ดอกเดียวพอกลับถึงบ้าน ฉันก็เริ่มเก็บข้าวของเสื้อผ้าไม่กี่ชุด เอกสารสำคัญ ค่อย ๆ จัดเก็บให้เรียบร้อยรวมถึงรูปถ่ายของเราตลอดหลายปีที่ผ่านมา ด้านหลังของทุกรูปมีข้อความเขียนอยู่ฉันพลิกดูทีละใบรูปที่ถ่ายริมทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ เขาเขียนไว้ว่า จะอยู่ติดกับอาเยียนไปตลอดชีวิตรูปที่เราไปดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกัน เขาเขียนไว้ว่า อาเยียนสวยกว่าพระอาทิตย์ขึ้นเสียอีก...ฉันเก็บทุกอย่างให้เรียบร้อย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโยนลงถังขยะไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงรถแว่วมาจากข้างล่างเพราะจู่ ๆ ฝนก็ตก จี้หยวนจึงกลับบ้านเร็วกว่าปกติประตูถูกผลักเปิด พร้อมกับกลิ่นหอมที่ติดตัวสวี่อีอีพัดเข้ามามือของฉันยังคงไม่หยุด พับเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายเรียบร้อยจี้หยวนเปลี่ยนรองเท้า แล้วเดินมาที่หน้าประตูห้องนอน ก่อนจะยืนพิงวงกบประตูเขาพาดเสื้อสูทไว้ที่ข้อพับแขนอย่างลวก ๆ แววตาและสีหน้าล้วนเต็มไปด้วยความหงุดหงิด"ก่อเรื่องพอหรือยัง?"น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดุนัก แต่เต็มไปด้วยความขอไปทีและท่าทีวาง

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ถัดมา จี้หยวนอยู่กับสวี่อีอีตลอดคอยตอบสนองทุกความต้องการของเธอระหว่างนั้น จี้หยวนส่งข้อความหาฉินเยียนเป็นบางครั้ง แต่เธอไม่เคยตอบกลับเลยคืนวันที่หก สวี่อีอีพาเขาไปร่วมงานสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนของเธอตลอดทั้งคืน จี้หยวนดูใจลอยตลอดเวลาเพราะฉินเยียนไม่ตอบข้อความของเขามานานแล้วไม่เพียงไม่ตอบข้อความ เธอยังไม่ถามเหมือนทุกทีว่าเขาจะกลับเมื่อไรมันผิดปกติเกินไป... หรือว่าเธอยังโกรธอยู่?แต่เขาก็ตกลงกับเธอไว้ชัดเจนแล้วว่า พอกลับไปจะไปจดทะเบียนสมรสกับเธอ แล้วเธอจะยังโกรธอะไรอีก?เขาดื่มเหล้าอีกแก้วด้วยความหงุดหงิดกลุ่มเพื่อนสาวของสวี่อีอีพากันแซวขึ้นมา"แฟนเฉพาะกิจเจ็ดวันนี้หวานสุด ๆ ไปเลย! ถ้าจะให้พูดนะ นี่ไม่ใช่แฟนชั่วคราวแล้ว ชัด ๆ ว่าเปิดตัวในฐานะแฟนตัวจริง!""นี่จะเรียกว่าอยู่เป็นเพื่อนชั่วคราวได้ยังไง ฉันว่าพวกเธอสองคนไม่ช้าก็เร็วต้องได้ลงเอยกันแน่ ๆ เหมาะสมกันยิ่งกว่าคู่ไหน ๆ อีก!"สวี่อีอีแก้มแดงระเรื่อ เอนศีรษะพิงไหล่ของจี้หยวน ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน"พวกเธออย่าพูดไปเรื่อยสิ"ท่าทางแบบนั้นยิ่งทำให้เสียงโห่แซวดังขึ้นกว่าเดิมแต่จี้หยวนกลับ

สวี่อีอีรั้งเขาไว้จากด้านหลัง"อาหยวน ใจเย็นก่อน!"แต่กลับถูกจี้หยวนสะบัดออกไปด้านข้าง ขณะที่เขากำลังจะตะโกนต่อ ก็มีเสียงเข้มงวดเสียงหนึ่งดังขึ้นเรียกเขาไว้"จี้หยวน"เขาหันกลับไป ก็เห็นว่าเป็นแม่ของฉินเยียน"คุณมาสร้างความวุ่นวายในงานเหรอ?"จี้หยวนราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายแห่งชีวิตเอาไว้ได้ เขาก้าวยาว ๆ เข้าไป"คุณน้าครับ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?""อาเยียนมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แถมยังกลายเป็นเจ้าสาวอีก!""พวกเรากำลังจะไปจดทะเบียนสมรสกันแล้วครับ!"เมื่อแม่ฉินได้ยินคำพูดนั้น กลับหัวเราะออกมา ก่อนจะเหลือบมองสวี่อีอีด้วยสายตาเยาะเย้ย"คุณจี้ ล้อเล่นอะไร นี่แฟนคุณไม่ใช่เหรอ?""จะมาจดทะเบียนกับอาเยียนของฉันได้ยังไงกัน!"ใบหน้าของจี้หยวนซีดเผือดทันทีน้ำเสียงของเขาเบาลงเล็กน้อย แฝงความไม่มั่นใจที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกต "ไม่ใช่นะครับคุณน้า ผมมองอีอีเป็นแค่น้องสาวเท่านั้น...""พวกเราคบกันมาตั้งเจ็ดปีนะครับ!""ผมตกลงกับอาเยียนไว้แล้ว พรุ่งนี้ก็จะไปจดทะเบียนกับเธอแล้วครับ"แม่ฉินหัวเราะออกมา"ที่แท้คุณก็รู้เหมือนกันสินะ ว่าคุณถ่วงเวลาชีวิตลูกสาวฉันไปตั้งเจ็ดปี!""ฉันถามหน่อย

จี้หยวนราวกับสูญเสียเรี่ยวแรงทั้งหมดไป ทำได้เพียงมองเธอหิ้วกระติกใส่ซุปเดินเข้าไปในอาคารหลังนั้นเขานึกถึงเรื่องราวในอดีตเขามักไม่กินมื้อเช้าอยู่เสมอ แถมยังปวดกระเพาะบ่อย ๆฉินเยียนจึงคอยเคี่ยวซุปเปลี่ยนสูตรให้เขาอยู่เสมอ ทุกครั้งที่เขาเลิกงานกลับบ้านเขาก็จะเห็นซุปหนึ่งชามที่วางไว้บนโต๊ะอาหาร และไม่เคยซ้ำกันเลย“อาเยวียน รีบมาลองชิมเร็ว! รสชาติใหม่ รับรองว่ากระเพาะคุณจะอุ่นสบายแน่นอน!”แต่ตอนนี้ ซุปชามนั้นยังคงถูกเคี่ยวเหมือนเดิม เพียงแต่ไม่ได้ทำไว้ให้เขาอีกแล้วจี้หยวนใช้สองมือกุมหน้า ก่อนจะอดกลั้นไม่ไหว ร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวดเขาได้พบฉินเยียนอีกครั้งในอีกห้าปีต่อมาลูกพี่ลูกน้องของจี้หยวนได้รับการไหว้วานจากแม่จี้ จึงลากเขาออกมาที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง เขาได้พบกับเด็กผู้หญิงฝาแฝดสองคนเด็กน้อยทั้งสองกำลังแอบแบ่งกันกินไอศกรีมอันเดียว“รีบกินเร็ว เดี๋ยวแม่เห็นเข้า!”“ตาฉันกัดแล้ว! ตาฉันกัดแล้ว!”จี้หยวนมองจนเหม่อลอย เพราะเด็กทั้งสองเหมือนฉินเยียนเหลือเกินจนกระทั่งผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยเรียกเขา“คุณจี้ บังเอิญจังเลยนะครับ”เขาเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเป็นลู่เหยียน