เรือแจวล่องไป ไร้คนเดิม

เรือลำใหม่ที่ประดับด้วยดอกกุหลาบถูกปล่อยลงน้ำ ผู้คนเริ่มโห่แซวพร้อมกับผลักดันกันอย่างคึกคัก

"พี่ฉินเยียน รีบขึ้นเรือสิ!"

"อาเยียน เจ็ดปีแล้ว ในที่สุดพวกเธอก็ได้ลงเอยกันเสียที!"

เซี่ยเซี่ย เพื่อนสนิทของฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เธอดีใจแทนฉันจากใจจริง

ท่ามกลางสายตาของผู้คน จี้หยวนก้าวลงจากเรือแล้วเดินตรงมาทางฉัน

เขาหยุดอยู่ข้างฉันเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเดินผ่านไป

สุดท้ายเขาก็หยุดอยู่ตรงหน้าสวี่อีอี ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ที่แฝงความเอ็นดู

"ของขวัญวันเกิดที่ให้คุณ ชอบไหม?"

บรรยากาศรอบด้านเงียบงันลงอย่างประหลาด

สวี่อีอียกมือปิดปาก ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจและยินดี

พวกเขาจับมือกันเดินไปทางเรือ

คราวนี้ตอนเดินผ่านฉัน จี้หยวนหยุดฝีเท้า ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย

"อาเยียน เรือลำนี้ยกให้อีอีก่อนนะ ลำใหม่กำลังต่ออยู่ อดใจรอหน่อย"

บางคนยืนรอดูเรื่องวุ่นวาย บางคนหันมามองฉัน

ราวกับกำลังรอให้ฉัน ยัยประทัดน้อยแห่งหมู่บ้านริมน้ำ ระเบิดอารมณ์ครั้งใหญ่

แต่ฉันเพียงมองเขาอย่างสงบนิ่ง

"ไม่ต้องหรอก จี้หยวน"

เขาชะงักไปเล็กน้อย ราวกับไม่คาดคิดว่าฉันจะมีปฏิกิริยาแบบนี้

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศไม่ชอบมาพากล เพื่อนของจี้หยวนก็รีบช่วยแก้ตัวแทนเขา

"พี่ฉินเยียน อย่าคิดมากเลย อาหยวนก็แค่ช่วยทำให้คำอธิษฐานวันเกิดของเธอเป็นจริง!"

"ใช่ ยังไงเจ้าสาวของอาหยวนก็ต้องเป็นพี่อยู่แล้ว"

เมื่อฟังข้อแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นของพวกเขา ฉันก็อดขำไม่ได้

ชูเซี่ย เพื่อนสนิทของฉันยืนกัดฟันด้วยความโมโหอยู่ข้าง ๆ

"จี้หยวนทำแบบนี้ได้ยังไง!"

"ทั้งที่เขารู้ดีว่าผู้ชายคนหนึ่งสร้างเรือแจวได้เพียงลำเดียวในชีวิต!"

ความขมขื่นพลันเอ่อล้นขึ้นมากลางอก

ใช่แล้ว ที่หมู่บ้านริมน้ำ แม้แต่เด็กอายุสามขวบก็ยังรู้ว่า ผู้ชายจะต้องใช้เรือลำแรกที่ตัวเองต่อขึ้นมาแต่งงานเท่านั้น จึงจะถือเป็นเคล็ดมงคลว่าจะครองรักกันไปตลอดชีวิต

ฉันได้ยินเสียงข้าง ๆ สั่นเครือเล็กน้อย

"อาเยียน ฉันยังเจ็บใจแทนเธอเลย..."

"ผู้ช่วยที่หวังจะขึ้นมาแทนที่แบบนั้น เขาตาบอดไปแล้วหรือไง!"

แต่ความจริง เธอไม่ใช่แค่ผู้ช่วยธรรมดา แต่ยังเป็นลูกสาวของครอบครัวที่สนิทสนมกับตระกูลจี้ ซึ่งพ่อแม่ได้ฝากฝังให้ตระกูลจี้ช่วยดูแล

เพราะอย่างนั้น เขาจึงลำเอียงเข้าข้างสวี่อีอีอยู่เสมอ

ไม่ว่าจะไปงานไหน เขาก็พาเธอไปด้วย และไม่ว่าจะเป็นของขวัญในเทศกาลใดที่ให้ฉัน เธอก็จะได้ด้วยเหมือนกัน

แม้แต่เรือแต่งงานที่ฉันเฝ้ารอมาเจ็ดปี เขาก็ยังยกให้เธอ เพียงเพราะคำอธิษฐานในวันเกิด

"ไม่สำคัญแล้ว เซี่ยเซี่ย"

ฉันตบมือเธอเบา ๆ

ไม่นาน คนทั้งสองบนเรือก็ประกอบพิธีปล่อยเรือลงน้ำเสร็จ แล้วขึ้นฝั่ง

รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของสวี่อีอี เธอเดินกระโดดกระเด้งเข้ามาอย่างร่าเริง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงน่ารักเหมือนเคย

"พี่ฉินเยียน อาหยวนก็แค่ทำให้คำอธิษฐานในวันเกิดของฉันเป็นจริง พี่อย่าคิดมากนะ"

อาหยวน... ช่างเป็นคำเรียกที่สนิทสนมเสียจริง

ฉันเพิ่งจะอ้าปากพูด ก็ถูกขัดจังหวะ จี้หยวนเดินเข้ามากดไหล่ของฉันไว้

"อาเยียน ก็แค่เรือลำหนึ่งเท่านั้นเอง"

"คนอยู่ตั้งเยอะ อย่าทำให้เป็นเรื่องเลย"

น้ำเสียงของเขายังคงอ่อนโยน แต่แววตากลับแฝงคำเตือน

"ไม่หรอก"

ฉันถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้สวี่อีอี

"สุขสันต์วันเกิด"

ทันทีที่ฉันพูดจบ บรรยากาศรอบด้านก็เงียบงันลงอย่างประหลาด

จี้หยวนมองมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง ก่อนจะอึ้งไปชั่วขณะ

ก็จริง ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงโวยวายไปนานแล้ว

ชูเซี่ยทนดูต่อไปไม่ไหว จึงตะโกนถามอย่างคาดคั้น

"จี้หยวน คุณยกเรือให้เธอแล้ว แล้วจะเอาอะไรไปขออาเยียนแต่งงาน?"

"เธอรอคุณมาตั้งเจ็ดปีแล้ว อย่างน้อยก็ให้คำตอบที่ชัดเจนสักที!"

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เขา

ฉันก็มองเขาเงียบ ๆ พร้อมกับความคาดหวังอันริบหรี่ที่ผุดขึ้นในใจ

จี้หยวน นี่คือโอกาสสุดท้ายที่ฉันจะให้คุณ

หนึ่งวินาที... สองวินาที...

ฉันจิกเล็บลงบนฝ่ามือแน่น ตอนที่เกือบจะอดไม่ได้ที่จะพูดช่วยแก้สถานการณ์

จี้หยวนหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ

"ครั้งหน้าต้องได้แน่นอน"

คำพูดนั้นเบาหวิว เป็นเพียงคำพูดขอไปทีและไร้ความจริงใจ

ความรักเสี้ยวสุดท้ายในใจ ราวกับลูกโป่งที่ถูกเจาะแตก จนสุดท้ายก็ตายด้านสนิท