All Chapters of ผูกพันด้วยนามของเขา: Chapter 11 - Chapter 20

Elias POV ช่วงเช้าที่เหลือผ่านไปช้าเหมือนกระต่ายที่อ่อนแรง เมื่อถึงเวลาพักกลางวัน ท้องฉันปั่นป่วนทั้งจากความหิวและความวิตกกังวล ฉันไม่ได้กินอะไรที่เป็นของแข็งตั้งแต่เช้า และความปวดทื่อในร่างกายทำให้ทุกการเคลื่อนไหวรู้สึกหนักกว่าปกติ ฉันเดินลงไปที่โรงอาหารบริษัทชั้นล่าง หวังว่าจะได้พักสงบสักสองสามนาที แต่ทันทีที่ก้าวผ่านประตูคู่ บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน ภาษากายของทุกคนเปลี่ยนทันทีที่ฉันปรากฏตัว คนที่กำลังหัวเราะอยู่ที่โต๊ะใกล้ ๆ หันไปสนใจอาหารของตัวเองอย่างจู่ ๆ คนอื่น ๆ ยกถาดแล้วย้ายไปนั่งที่อื่น บางคนหลบสายตาและเดินหนีไปเลย มันคือความสงสารผสมความอึดอัดแบบเดียวกับที่ฉันรู้สึกในทางเดินเมื่อเช้า ข่าวสารแพร่เร็วในอาคารนี้ การแสดงของเฟรดคงไปถึงทุกคนแล้ว ฉันกัดฟันแน่นแล้วคว้าถาด เลือกอาหารที่ดูกินได้โดยไม่ได้สนใจรสชาติจริง ๆ สายตากวาดห้องจนเห็นอีมิลี่นั่งคนเดียวที่โต๊ะมุมใกล้หน้าต่าง เธอกำลังกินเงียบ ๆ เลื่อนดูโทรศัพท์ ฉันลังเลชั่วครู่ แล้วเดินไปนั่งตรงข้ามเธอ อีมิลี่เงยหน้าขึ้นช้า ๆ สีหน้าเย็นชา เธอจ้องฉันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูด “ทำไมเธอมาที่นี่ เอเลียส?” น้ำเสียงของเธอเรี

Damien POV นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นส่วนตัว ขาไขว่ห้าง และแก้ววิสกี้เก่าแก่วางพักอยู่บนพนักเก้าอี้หนัง แสงไฟเมืองกะพริบผ่านหน้าต่างจากพื้นถึงเพดานเหมือนดวงดาวไกล ๆ ที่ฉันสามารถบดขยี้ได้ถ้าต้องการ ควันลอยวนจากบุหรี่ระหว่างนิ้วมือ ประตูเปิดโดยไม่มีการเคาะ วิคเตอร์ก้าวเข้ามา ร่างกายใหญ่โตของเขาทอดเงายาว “บอส” เขาพูด น้ำเสียงดังกังวานด้วยพลังงานร่าเริงตามปกติ “มีอะไรที่คุณอาจอยากฟัง” ฉันไม่เงยหน้า “ถ้ามันเป็นการเสียเวลาอีกครั้ง วิคเตอร์ ฉันจะป้อนลิ้นของแกให้แกเอง” วิคเตอร์ยิ้มโดยไม่สะทกสะท้าน แล้ววางบัตรเชิญสีดำเรียบหรูลงบนโต๊ะตรงหน้าฉัน ตัวอักษรทองแวววาวใต้โคมไฟ “กลุ่มคาร์เตอร์จัดงานฉลองใหญ่คืนนี้ พวกเขากำลังเปิดตัวเฟสแรกของคอมเพล็กซ์ที่อยู่อาศัยมาตรฐานสูงใหม่ โครงการมีวิลล่า อพาร์ตเมนต์หรู และทุกอย่าง พวกเขาส่งคำเชิญมาให้คุณ จะไปไหม?” ฉันดีดเถ้าลงในที่เขี่ยบุหรี่ แทบไม่เหลือบมองบัตร “ไม่สนใจ จักรวรรดิของคาร์เตอร์เป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ ให้พวกมันเล่นเกมของตัวเองไป” วิคเตอร์ไม่ไป เขายืนเท้ากว้างขึ้น “มาเถอะ บอส นี่ไม่ใช่แค่การเปิดตัวธรรมดา ข่าวลือบอกว่าพวกเขากองเงินมหาศาลเพื่อเร่งมัน เฟร

เอเลียส พีโอวีขาของฉันรู้สึกหนักเหมือนพันปอนด์ขณะเดินกลับเข้าไปในห้องบอลรูมหลัก เสียงเพลง เสียงหัวเราะ และเสียงแก้วกระทบกันดูเหมือนกำลังเยาะเย้ยฉันคำพูดของอีมิลี่ยังคงก้องอยู่ในหัว — เผชิญความกลัว — แต่มือของฉันยังสั่นเล็กน้อยข้างลำตัว ฉันเช็ดเหงื่อบาง ๆ ออกจากหน้าผากแล้วปรับหน้ากาก หวังว่ามันจะซ่อนความตื่นตระหนกในดวงตาฉันกวาดสายตาไปทั่วห้องจนเห็นเขาเดเมียน วอสส์ยืนอยู่ริมฝูงชน ร่างสูงและน่าเกรงขามในสูทสีดำทั้งชุด หน้ากากสีดำบังครึ่งบนของใบหน้า แต่ไม่มีทางผิดพลาดกับการปรากฏตัวที่สั่งการได้ แม้รายล้อมด้วยแขกผู้มั่งคั่ง เขาก็ดูเหมือนเป็นเจ้าของพื้นที่รอบตัวฉันกลืนน้ำลายลำบากแล้วบังคับเท้าให้เดินไปข้างหน้า“คุณเดเมียน… ขอรู้จักตัวตนอันถ่อมตนของท่านหน่อยได้ไหม” ฉันพูด หยุดในระยะที่สุภาพน้ำเสียงของฉันเบากว่าที่คาด “ผมคือเอเลียส คาร์เตอร์ พ่อของผมขอให้ผมมาต้อนรับท่านเป็นการส่วนตัวในงานคืนนี้ เรารู้สึกเป็นเกียรติที่ท่านมาร่วม”เดเมียนหันช้า ๆ แม้หลังหน้ากาก ฉันก็รู้สึกถึงสายตาแหลมคมที่กำลังศึกษาฉัน เขาเอียงหัวเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามจำบางอย่าง“เอเลียส คาร์เตอร์” เขาทวน น้ำเสียงต่ำแล

เฟรด พีโอวีฉันยืนใกล้เสาประดับหรูกับโซเฟียแนบข้าง แขนของเธอคล้องเอวฉันอย่างเป็นเจ้าของ พิธีตัดริบบิ้นผ่านไปอย่างสมบูรณ์แบบ — สายตาทุกคู่จับจ้องที่ฉัน เสียงปรบมือดังกึกก้องราวกับฉันสมควรได้รับ นี่ควรเป็นคืนของฉันชัยชนะของฉันแต่ไอ้ลูกนอกสมรสเอเลียสยังคงขโมยความสนใจอยู่ฉันมองเขาข้ามห้อง ยิ้มสุภาพขณะทักทายนักลงทุนกลุ่มอีกกลุ่ม แล้วผู้ช่วยบางคนตบบ่าเขา เขาก็เดินจากไปเหมือนสุนัขที่เชื่อฟัง เมินคำสั่งของฉันเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง“เหลือเชื่อชิบหาย” ฉันคำรามเบา ๆ บีบแก้วแชมเปญแน่นจนคิดว่าอาจแตก “ดูสิเขา เดินโชว์ตัวเหมือนเป็นใครสักคน พ่อเรียกแล้วเขาก็วิ่งไป ฉันไม่มีอยู่หรือ? หลังจากที่ฉันบอกให้เขาเสิร์ฟเพื่อนของฉัน?”โซเฟียเอนเข้ามาใกล้ หน้ากากสีเงินของเธอถูแก้มฉัน มือของเธอเลื่อนลงไปที่อกฉันช้า ๆ “ที่รัก ใจเย็น ๆ เธอคือดาวคืนนี้ ทุกคนเห็นเธอตัดริบบิ้น เอเลียสเป็นแค่… เสียงรบกวนพื้นหลัง”“เสียงรบกวนพื้นหลัง?” ฉันฮึดฮัด สายตายังจับจ้องที่ทิศทางที่เอเลียสหายไป“เขาคือความผิดพลาดชิบหาย เป็นรอยเปื้อนนอกสมรสบนชื่อครอบครัวเรา แต่พ่อยังโยนเศษความรับผิดชอบให้เขา ถ้าเขายังทำแบบนี้ต่อไป คนจะเริ่มคิดว่า

เฟรด พีโอวี แสงแดดเช้าแทบไม่ทะลุผ่านม่านหนาของคลับเฮาส์เมื่อฉันผลักประตูที่คุ้นเคยเปิด ฉันยังตื่นเต้นจากงานเมื่อคืนและสายโทรศัพท์ นี่ต้องคุ้มค่ากับการลากตัวเองมาเช้าขนาดนี้ ฉันก้าวเข้าไปในห้องหลังส่วนตัวแล้วหยุดชะงักทันที ไอ้โง่สกปรกคนนั้นนอนแผ่บนโซฟา กางเกงร่วงถึงข้อเท้า หญิงขายบริการราคาถูกสองคนคุกเข่าอยู่ข้างหน้า ดูดองคชาตของมันอย่างกระตือรือร้น คนหนึ่งพยักหัวอย่างเลอะเทอะ ขณะอีกคนเลียลูกอัณฑะ ทั้งคู่ทำเสียงเปียกฉ่ำและลามก “ไอ้เหี้ย” ฉันคำราม กระแทกประตูตามหลัง “ฉันบอกแล้วว่าจะมา แกเก็บควยไว้ในกางเกงห้านาทีไม่ได้หรือไง? ทำงานให้เร็ว เรามีเรื่องสำคัญต้องคุย” นักฆ่าส่งเสียงครางเสียวอย่างเกียจคร้าน ดันเข้าปากสาวทางซ้ายอย่างเชื่องช้า มันไม่แม้แต่จะอาย แทนที่จะเป็นเช่นนั้น มันปรบมือสองครั้ง สาวทั้งสองดึงปากออกจากองคชาตด้วยเสียงป๊อปเปียกแล้ววิ่งหนีออกไป ไม่กี่วินาทีต่อมา ประตูเปิดอีกครั้งและหญิงสองคนใหม่เข้ามา คนหนึ่งอายุมากกว่า อาจสามสิบกว่า แต่งหน้าจัดและมีสายตาช่ำชอง อีกคน… ไอ้เหี้ย เธอดูอ่อนเยาว์ อายุยี่สิบเอ็ดหรือยี่สิบสองมากที่สุด ใบหน้าสดใส ร่างกายแน่น หน้าอกตั้งตระหง่านเ