All Chapters of ผูกพันด้วยนามของเขา: Chapter 21 - Chapter 30

เอเลียส พีโอวี“เจน! ใครอยู่ที่ประตู?”เสียงที่มีอำนาจตัดผ่านอากาศเหมือนแส้ ฉันรู้สึกร่างกายตึงเครียดโดยสัญชาตญาณ แม้หลังจากห้าปี เสียงนั้นยังมีพลังทำให้ท้องฉันผูกปมใบหน้าของป้าเจนซีดลงเล็กน้อย เธอบีบแขนฉันเบา ๆ อย่างปลอบโยนก่อนตอบ “เป็นคุณหนูเอเลียสค่ะ คุณนาย เขามาเยี่ยม”มีความเงียบหนักสั้น ๆ จากนั้นเสียงส้นรองเท้าดังก้องจากทางเดิน แม่เลี้ยงของฉันปรากฏตัว สวมเสื้อคลุมไหมแม้จะบ่ายแล้ว ผมจัดทรงสมบูรณ์แบบและเครื่องสำอางทำให้เธอดูเย็นชาและไร้ที่ติเหมือนเคย ดวงตาของเธอหรี่ลงทันทีที่ลงจอดบนฉัน“เอเลียส” เธอพูด น้ำเสียงเรียบและแฝงความไม่พอใจชัดเจน “ช่างเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ ฉันไม่คาดคิดว่าจะเห็นเธอที่นี่ โดยเฉพาะอย่างไม่แจ้งล่วงหน้า”ฉันบังคับตัวเองให้สงบ เสนอพยักหน้าเล็กน้อยอย่างเคารพแม้ไข้จะทำให้ศีรษะตุบ ๆ “สวัสดีตอนบ่ายครับ แม่เลี้ยง ผมขอโทษที่มาโดยไม่แจ้ง ผมมาแค่เพื่อเอาเอกสารโครงการเก่าที่ทิ้งไว้ในห้องทำงานเมื่อสักพัก ผมจะไม่อยู่นาน”เธอไขว่มือ มองฉันจากหัวจรดเท้าด้วยความดูถูกชัดเจน “เอกสาร? แน่นอน ทำงานตลอดใช่

เฟรด พีโอวีก้าวลงจากรถแล้วกระแทกประตูแรงกว่าปกติ การพบกับนักฆ่าทำให้ฉันเต็มไปด้วยพลัง แผนครั้งนี้แน่นหนาวันของเอเลียสถูกนับถอยหลังในที่สุด รอยยิ้มมืดมิดดึงริมฝีปากขณะเดินเข้าบ้าน รองเท้าดังก้องบนพื้นหินอ่อน“เจน!” ฉันตะโกนหยาบคายทันทีที่เข้าห้องนั่งเล่น “แม่ฉันอยู่ไหนกันแน่? เรียกเธอลงมาเดี๋ยวนี้!”หญิงชราคนนั้นปรากฏอย่างรวดเร็วจากทางเดินด้านข้าง ดูประหม่าเหมือนเสมอ “คุณหนูเฟรด ยินดีต้อนรับกลับ คุณนายอยู่ชั้นบน ฉันจะ—”“ฉันบอกให้เรียกเธอ!” ฉันตะคอก ตัดบท “อย่าทำให้ฉันพูดซ้ำ บอกเธอว่าลูกชายกลับบ้านแล้ว”เจนโค้งเล็กน้อยแล้วรีบขึ้นบันได ฉันโยนเสื้อสูทลงบนโซฟาแล้วคลายเนคไท ยังคงขี่คลื่นความตื่นเต้นจากเมื่อครู่ โสเภณีคนอ่อนเยาว์นั้นเป็นสิ่งรบกวนที่ดี แต่ธุรกิจสำคัญกว่าตอนนี้ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงส้นรองเท้าดังลงมาจากบันได แม่เลี้ยงของฉันปรากฏ ใบหน้าสว่างด้วยรอยยิ้มหวานปลอมที่สงวนไว้เฉพาะฉัน เธอรีบเข้ามาแล้วดึงฉันเข้ากอด จูบแก้มทั้งสองข้าง“โอ้ ที่รักเฟรด! ในที่สุดเธอก็กลับบ้าน” เธอพึมพำ ลูบผมฉันอย่างรักใ

เฟรด พีโอวีประตูหน้ากระแทกปิดตามหลังเอเลียสด้วยเสียงดังหนวกหู เสียงก้องเหมือนการดูถูกครั้งสุดท้ายฉันยืนอยู่ตรงนั้น อกยังขึ้นลงหนัก พยายามรักษาสีหน้าเป็นกลางแม้腎上腺素จะสูบฉีดผ่านเส้นเลือดความเงียบที่ตามมาหนาและอึดอัด ฉันรู้สึกถึงสายตาของทุกคนที่จ้องลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ — สายตาโกรธและสงสัยของพ่อ สายตาอยากรู้อยากเห็นของแม่ และสายตากว้างด้วยความหวาดกลัวของป้าเจนพ่อหันมาหาฉันช้า ๆ ใบหน้ามืดด้วยความโกรธและความสับสน “เฟรด เกิดอะไรขึ้นกันแน่? การข่มขืนที่เอเลียสพูดถึงคืออะไร? อธิบายตัวเองเดี๋ยวนี้”ฉันยักไหล่ ปรับปกเสื้ออย่างไม่ใส่ใจราวกับว่าการเผชิญหน้าทั้งหมดเป็นแค่ความไม่สะดวกเล็กน้อย “ไม่มีอะไรสำคัญ พ่อ เอเลียสแค่ดราม่าอีกแล้ว ท่านรู้ว่าเขาเป็นยังไง — เล่นเป็นเหยื่อเสมอ มองหาความสนใจเสมอ”สายตาของพ่อหรี่ลงด้วยความสงสัย เขาก้าวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงมืดและขู่ “อย่ามาเล่นเกมกับฉัน เด็กน้อย เขาคว้าเสื้อฉันและกล่าวหาว่าเธอจ่ายเงินให้ใครบางคนข่มขืนเขา เขาบอกว่าเธออยากให้เขาท้อง นี่มันความบ้าแบบไหน? ตอบฉันให้ถูกต้อง!”ฉันห

เอเลียส พีโอวี “เอเลียส!” ฉันเงยหน้าขึ้นช้า ๆ วิสัยทัศน์พร่ามัวจากน้ำตาและไข้ ขณะที่เธอรีบวิ่งมาหาฉันพร้อมร่ม รองเท้าของเธอสาดผ่านแอ่งน้ำ และใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและความกังวลล้วน ๆ “โอ้พระเจ้า เอเลียส!” เธอทรุดลงคุกเข่าตรงหน้าฉันบนทางเท้าเปียก โดยไม่สนใจว่าเสื้อผ้าจะเปียกโชก ร่มถูกจัดตำแหน่งอย่างรวดเร็วเหนือเราทั้งสองขณะที่เธอคว่าไหล่ฉัน “เธอทำอะไรอยู่?! นั่งที่นี่ในฝนแบบนี้? เธอมีไข้สูง!” ฉันทำได้เพียงจ้องเธอ ร่างกายสั่นอย่างรุนแรงจากความเย็นและไข้ “อีมิลี่…” น้ำเสียงของฉันแหบ “ฉัน… ฉันไม่มีอะไรเหลือแล้ว” เธอดึงฉันเข้ากอดแน่น เมินฝนและที่ฉันเปียกโชก “อย่าพูดแบบนั้น เธอมีฉัน เธอมีฉันเสมอ ตอนนี้ลุกขึ้น เราพาเธอออกจากฝนนี้เดี๋ยวนี้” ฉันไม่ขยับ ฉันทำไม่ได้ น้ำหนักของทุกอย่างทำให้ฉันติดอยู่กับพื้นเย็น อีมิลี่ถอยหลังเล็กน้อย เอามือทั้งสองประคองใบหน้าฉัน ดวงตาของเธอแดง เหมือนเธอเคยร้องไห้ด้วย “มองฉันสิ เอเลียส ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในบ้านหลังนั้น เราจะจัดการด้วยกัน แต่เธออยู่ที่นี่ไม่ได้ เธอจะจบลงที่โรงพยาบาลถ้าเราไม่ทำให้เธออุ่นและแห้ง” ฉันส่ายหน้าอ่อนแรง “พวกเขา… พวกเขาท

เดเมียน พีโอวี ฉันเอนหลังบนเก้าอี้หนัง ขณะที่ค่อย ๆ พลิกหน้าแฟ้มของเอเลียส คาร์เตอร์อีกหน้า แฟ้มรู้สึกบางเกินไป ว่างเปล่าเกินไปสำหรับพื้นที่ที่เด็กคนนั้นเริ่มเข้ามาครอบครองในหัวฉัน ฉันสแกนบรรทัดอีกครั้ง ขากรรไกรตึงด้วยความหงุดหงิด “แม่ของเขาตายเพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังคลอดเขา” ฉันพึมพำ มากกว่ากับตัวเองมากกว่าวิคเตอร์ “ภาวะแทรกซ้อน และพ่อเกลียดเขาตั้งแต่นั้น… ด้วยเหตุผลที่ไม่มีใครยอมเขียนลงไป” วิคเตอร์ยืนข้ามโต๊ะ แขนพับ มองฉันอย่างระมัดระวัง “เรายังมีข้อมูลน้อยเกี่ยวกับเด็กคนนี้ บอส เขาเป็นคนสันโดษจริง ๆ และแทบไม่ทำอะไรที่น่าสังเกต เขาทำงานเหมือนสุนัขให้ครอบครัวนั้นแม้ว่าพวกมันจะปฏิบัติกับเขาเหมือนขยะ” ฉันพลิกอีกหน้า นิ้วกดแน่นลงบนกระดาษ “ทำไมใครบางคนยังคลานกลับไปหาคนที่ชัดเจนว่าไม่ต้องการเขา? มันไม่สมเหตุสมผล” วิคเตอร์ยักไหล่ รอยยิ้มจาง ๆ ดึงริมฝีปาก “บางคนถูกสร้างมาแบบนั้น จงรักภักดีจนผิด หรือบางทีเขายังหวังว่าวันหนึ่งพวกเขาจะเห็นเขาในที่สุด น่าสมเพช ถ้าถามฉัน” ความไม่สบายแปลก ๆ บิดในอก เหมือนมีบางอย่างลึกข้างในกำลังดึงฉัน ฉันขยับตัวในที่นั่ง พยายามเมินมัน แต่ความรู้สึกยิ่งแรงขึ