All Chapters of One Night Stand คู่นอนคืนเดียว: Chapter 31 - Chapter 40

ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก บอกตามตรงว่ามองหน้าเขาไม่ติดค่ะ ไม่รู้สิ! ทำตัวไม่ถูกมั้งคะ หลายเดือนที่ผ่านมาฉันเห็นพี่ธีร์หลายมุมมาก เขามีโลกส่วนตัวค่อนข้างสูง นิ่ง เงียบเกินกว่าที่ใครจะเข้าถึงด้วยซ้ำ คงเป็นเพราะจุดนึงเขารู้สึกว่าตอนนี้มันโอเค มันดีกับโลกที่มีแค่ตัวเองล่ะมั้งเลยทำให้เป็นแบบนี้“มองหน้าแบบนี้กำลังด่าฉันในใจสินะ”“เปล่าค่ะ แค่กำลังคิดว่าทำไมพี่ไม่รับโทรศัพท์สักทีปลายสายโทรมาหลายรอบแล้วนะ” เป็นเบอร์ไม่ได้บันทึกชื่อค่ะ โทรมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแต่ฉันไม่ได้เสียมารยาทแอบดูนะคะ ก็มันเห็นเอง“รับสิ”“ให้หนูรับเหรอ?”“ไม่พูดซ้ำ” พูดจบเขาก็หันไปตั้งใจขับรถต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นฉันจ้องมองสายเรียกเข้าอยู่นานสองนานก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย“สวัสดีค่ะ”(...)“สวัสดีค่ะ” ฉันพูดย้ำอีกครั้ง “เขาไม่พูดกับหนู” ฉันหันไปบอกพี่ธีร์เมื่อไม่มีการตอบรับจากปลายสาย“ไม่พูดก็วางไป”พยักหน้ารับอย่างเข้าใจกำลังจะกดวางสายแต่ทว่ากลับมีเสียงดังแทรกขึ้นมาซะก่อน(สวัสดีค่ะ)“ค่ะ”(พี่ธีร์อยู่หรือเปล่า ขอคุยกับเขาหน่อย)“ขับรถอยู่ค่ะ”(แล้วทำไมเธอถึงกล้ายุ่งกับมือถือเขา)“แล้วคุณมีธุระ

“แค่แม่ของลูกเท่านั้นแหละ!” ริวล้อเลียนน้ำเสียงอย่างไม่จริงจังมากนัก “น้องสายธารอย่าไปถือสามันเลยนะ ปากไม่ตรงกับใจมันจะพูดหมา ๆ แบบนี้เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว”“ไม่หรอก หนูไม่คิดอะไรอยู่แล้ว” สายธารเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจมากนักก่อนจะกินขนมตรงหน้าต่อ “พี่แชมป์คะ แล้วแอลไม่มาด้วยเหรอ”“มาค่ำ ๆ น่ะ เห็นบอกว่ามีธุระอะไรสักอย่าง”“อ๋อ... ค่ะ”ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงสายตาของเพื่อนรักเท่านั้นที่กำลังจ้องจับผิดเขาอยู่“พูดไม่คิด”“มันก็จะเป็นแบบนี้แหละ”ระหว่างวันพวกเขาพูดคุยกันตามประสา มีเพียงสายธารเท่านั้นที่ตอนนี้รับหน้าที่อาสาดูแลบุตรชายของธัญกร“เลือกแม่พันธุ์ได้ดีนี่หว่า” ธัญกรเอ่ยพลางตวัดสายตาไปทางหญิงสาวที่กำลังหยอกล้อกับลูกชายสุดที่รักของตนเองอยู่“สายธารยังเด็กนึกอยากจะพูดอะไรก็พูด มึงอย่าถือสาเลยนะ”“ไม่หรอก สายธารพูดถูกทุกอย่าง ว่าแต่มึงเถอะกูได้ข่าวว่าเข้าไปบ้านใหญ่มาเหรอ”“เออ”“คุณลุงก็แปลกดีนะ ขยันทดสอบมึงเหลือเกิน”“หึ... มึงก็รู้เหมือนกันนี่”“กูก็รู้แค่นี้แหละ เรื่องอื่นกูไม่รู้” ธัญกรเอ่ยพลางไหวไหล่อย่างไม่ไส่ใจมากนัก “แล้วคลอดเมื่อไหร่ ท้องใหญ่มากเลย”“กำหนดคลอดเดือนหน้

หลายอาทิตย์ผ่านไป พี่ธีร์กลับบ้านดึกทุกคืนค่ะอย่างวันนี้ก็เหมือนกัน แต่คืนนี้ต่างออกไปตรงที่ฉันดันนอนไม่หลับนี่สิ กระสับกระส่ายบอกไม่ถูกเหมือนกันค่ะ มันง่วงนะแต่ตามันไม่หลับเอง ห้าทุ่มก็แล้ว เที่ยงคืนก็แล้ว จนเขากลับมา“ทำไมยังไม่นอนอีกฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องรอ”“หนูไม่ได้รอแต่มันนอนไม่หลับค่ะ อึดอัดไปหมดเลย”“เป็นอะไรไม่สบายหรือเปล่า” พี่ธีร์เอ่ยก่อนจะอังฝ่ามือลงบนหน้าผากฉันเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกาย “ตัวก็ไม่ร้อนนี่”“เหมือนปวดท้องเลยค่ะ” ฉันว่าพลางผ่อนลมหายใจออกมายาว ๆ มันอึดอัดค่ะไม่สบายตัวเอาซะเลย บางครั้งปวดเหมือนอยากจะเข้าห้องน้ำ“จะคลอดหรือเปล่า”“หนูไม่รู้...” ฉันตอบออกไปเสียงแผ่วเบา ลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปสนิทเลย อีกอย่างอาการใกล้คลอดเป็นยังไงฉันก็ไม่รู้ด้วยสิ“รอเดี๋ยวนะฉันไปตามป้านมก่อน”พี่ธีร์ออกจากห้องไป แค่เพียงไม่นานก็กลับมาโดยมีป้านมกับพี่แจ๋วตามมาติด ๆ“เป็นยังไงบ้างคะ”“อึดอัดค่ะ หน่วง ๆ ด้วย”“เป็นมานานหรือยังคะน้องสายธาร”“ตั้งแต่มื้อเย็นแล้วค่ะ หนูคิดว่าคงกินเยอะเกินไปเลยไม่ได้สนใจมากนัก” เหลือบมองพี่ธีร์เล็กน้อยกลัวว่าเขาจะดุค่ะที่ฉันไม่ค่อยสังเกตตัวเอง“ทำยังไงต่อล่

“ยกขึ้นไปชั้นบนเลยนะ” น้ำเสียงคุ้นหูเอ่ยจากด้านนอก ได้ยินแบบนั้นฉันจึงเดินออกมาดูว่าพี่ธีร์ทำอะไร“อะไรกันคะเนี่ย”“จำเป็นต้องใช้ทั้งนั้นแหละ”ตรงหน้าฉันตอนนี้คือข้าวของเครื่องใช้กองมหึมาของเจ้าตัวเล็กค่ะมันเยอะมากแบบมากเกินไป“ลูกเพิ่งคลอดเองนะคะ”“แล้วไง?”“...” แล้วไง? เปลนอนมีทั้งแบบไฟฟ้าแบบทั่วไปรวมไปถึงแบบสมัยก่อนแบบถักด้วยค่ะ ยังไม่พอแค่นี้นะผ้าอ้อม ของเล่นอีก “มันเยอะเกินไปหรือเปล่าคะ พี่จะให้น้องชลนอนทุกเปลเลยหรือไง”“เผื่อลูกเบื่อไม่อยากนอนไง ขนาดเธอเป็นแม่ลูกยังไม่ติดเธอเลย” ฉันเพิ่งรู้ว่าพี่ธีร์ปากร้ายมากขนาดนี้“นอนที่นอนธรรมดาก็ได้นะคะ ไม่เห็นเป็นไรเลย เสื้อผ้าก็เหมือนกันเยอะขนาดนั้นลูกใส่ไม่ทันหรอก”“ใส่ไม่ทันก็ซื้อใหม่” ฉันควรหุบปากสินะแล้วปล่อยให้เขาทำไป เอาที่สบายใจแล้วกันเวลาต่อมา“พี่แจ๋วคะมีเมนูอื่นอีกไหม” ผัดขิง แกงเลียง ฉันกินแบบนี้มาตลอดหลายวันเลยค่ะ ทุกมื้อเลยด้วย“มื้อเย็นเป็นต้มจืดตำลึงค่ะ ไม่น่าเบื่อแล้ว”“หูย...ไม่มีอย่างอื่นอีกเหรอคะ” ฉันยังคงงอแงร้องหาของกินอยู่แบบนั้นก็มันเบื่อแล้วนี่คะ“มีค่ะ แต่น้องสายธารจำเป็นต้องฝืนกินไปก่อนนะคะ น้ำนมจะได้ออกเยอะ ๆ

หลังจากนั้นสามวันพี่ธีร์ก็พาฉันกลับค่ะ บอกตามตรงว่าตามเขาไม่ทัน แต่ถ้าถามว่ารู้สึกยังไงยอมรับค่ะว่ารู้สึกดี เขาไม่ได้ดูแลแค่น้องชลนะคะ กับฉันเขาก็ดูแลเป็นอย่างดีเช่นกัน“คิดอะไรอยู่”“เปล่าค่ะ”“รู้ตัวหรือเปล่าว่าเป็นคนโกหกไม่เก่ง”“แล้วถ้าหนูถามพี่จะตอบไหมล่ะคะ”“ถามมาสิ”“...” ฉันเม้มปากเข้าหากันแน่น ไม่รู้ว่าความสงสัยของฉันมันจะก้าวก่ายเขามากเกินไปหรือเปล่า “ที่ออกจากบ้านทุกวัน พี่ไปทำอะไรเหรอคะ”“ทำงานไง”“แล้ว... ถุงดำที่พี่การ์ดลากเข้าไปในสวนบ่อย ๆ ล่ะคะคืออะไร” พี่ธีร์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตวัดสายตามาทางฉันแล้วพูดต่อ“พวกไร้ประโยชน์น่ะ” เป็นฉันเองที่เงียบไป พวกไร้ประโยชน์ที่เขาว่ามันคือคนที่หมดลมหายใจแล้วใช่หรือเปล่านะ“กลัวเหรอ?”“เปล่าค่ะ”“เปล่าแปลว่าอะไร?”“ก็แปลว่าเปล่าไงคะ ไม่ได้กลัวแต่ก็ไม่อยากเห็นอะไรแบบนั้น”“เดี๋ยวก็ชินไปเองแหละ”“…”“ไม่อยากไปกับฉันบ้างหรือไง”“ไม่ค่ะ” ฉันตอบกลับแบบไม่ต้องคิดเลย“ทำไม?”“ลำพังเลี้ยงน้องชลก็แทบจะไม่มีเวลาแล้ว อีกอย่างแกยังเล็กอยู่เลยหนูไม่อยากพาลูกออกไปไหนหรอก” ฉันพูดออกไปตามความจริงก่อนจะก้มมองมนุษย์เด็กที่กำลังดูดจุกนมอย่างเอร็ดอร่อ