All Chapters of One Night Stand คู่นอนคืนเดียว: Chapter 41 - Chapter 50

หลายวันผ่านไป“นายครับ นายใหญ่เรียกพบ” ลูกน้องคนสนิทเอ่ยขณะที่ธีรฉัตรกำลังเช็คความเรียบร้อยอยู่ในคลับ“มีอะไรสำคัญ”“ไม่ได้บอกไว้ครับ”“อืม” เขาลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะละมือจากกองเอกสารตรงหน้า“ให้ผมสองคนไปด้วยไหมครับ”“ไม่ต้องหรอก ฉันจัดการเอง”“ครับ”เวลาต่อมา“ยังดีที่จำทางกลับบ้านได้” น้ำเสียงทรงพลังเอ่ยเป็นการทักทาย“นั่นสิครับ ผมควรดีใจนะที่พ่อจำได้ว่ายังมีผมอยู่”“ไอ้ธีร์!”“...”“มีลูกมีเมียทั้งทีไม่คิดจะบอกฉันหน่อยเหรอ”“พ่ออยากรู้ด้วยเหรอครับ บางทีพ่ออาจจะรู้อยู่ก่อนแล้วก็ได้”“เมื่อไหร่แกจะเลิกจองหองกับฉันสักที!”“แค่นี้ใช่ไหมที่พ่อจะพูด?”“...” ความเงียบเกิดขึ้นหลายวินาทีก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะพูดต่อ “คิดจะทำอะไร?”“เปล่าคิดนี่ครับ”“แล้วแกทำแบบนั้นทำไม”“ผมทำอะไร?”“ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนรักของน้องชายแกนะ แกทำแบบนี้ได้ยังไง”“ช่วยไม่ได้นี่ ก็มันอยากเลิกกันเอง”“ไอ้ธีร์! ฉันไม่เคยสอนให้พวกแกรักผู้หญิงคนเดียวกัน”“แล้วพ่อล่ะ พ่อเคยรักแม่ผมบ้างไหม”“...”“หึ! ตอบไม่ได้สินะ ผมก็ลืมไปว่าพ่อเป็นคนรักเดียวใจเดียว”“ฉันกับแม่แกพวกเราไม่ได้เต็มใจแต่งงานกันตั้งแต่ทีแรก มันเป็นแค่ค

“น่าเกลียดน่าชังมากเลย คุณดูสิคะ” “อืม เหมือนไอ้ธีร์ตอนเล็ก ๆ ไม่มีผิด” สองสามีภรรยาชื่นชมเด็กน้อยไม่ขาดปากอีกทั้งเขายังเอ็นดูเธอกับลูกมากอีกด้วย“เรื่องงานเป็นยังไงบ้าง” ฉัตรณรงค์เอ่ยถามลูกชายของตนเอง“ปกติดีครับ”“ฉันได้ข่าวมาว่าแกเชือดทิ้งเป็นว่าเล่นเลยนี่”“ข่าวพ่อเร็วดีนะ”“แกอยู่ในสายตาฉันตลอดนั่นแหละ”“...” คำพูดของผู้เป็นพ่อไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ถึงจะปรับความเข้าใจกันบ้างแล้วก็ตาม แต่บาดแผลมันยังคงปิดไม่สนิทลึก ๆ ในใจมันยังคงรู้สึกอยู่“เอ่อ...หนูพาน้องชลไปเดินเล่นกับคุณน้าตรงโน้นก่อนนะคะ” หญิงสาวพูดขึ้นก่อนจะเดินหายไปจากตรงนี้ เธอแค่อยากเปิดโอกาสให้พ่อลูกปรับความเข้าใจกันเท่านั้นเอง“ฉันไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแกถึงหลงรักผู้หญิงคนนี้” ฉัตรณรงค์เอ่ย“...”“ไม่ต้องห่วงนะ ไอ้เวย์จะไม่ยุ่งวุ่นวายกับเมียแกแน่นอน”“ก็ลองยุ่งดูสิ”“ธีร์... ถือว่าพ่อขอ”“ผมก็ขอเหมือนกัน” น้ำเสียงหนักแน่นยังคงยืนกรานคำเดิม ไม่ใช่ว่าต้องการเอาชนะแต่สายธารเป็นคนเดียวที่เข้าใจเขามากที่สุด“...”“ผมจะรักษาระยะห่างให้มากที่สุดพี่สบายใจได้” เวย์เอ่ยก่อนจะนั่งลงตรงข้ามธีรฉัตร“เหมือนว่านายม

ก๊อก ก๊อก ก๊อก“ขออนุญาตครับนาย”“ยังไม่ต้องเข้ามา” ธีรฉัตรตอบกลับก่อนจะเหลือบมองหญิงสาวที่นอนหลับพริ้มอยู่ข้างลูกชายสุดที่รักของเขา“แต่นายครับเรื่องนี้สำคัญมาก” ลูกน้องคนสนิทยังคงตะโกนร้องบอกอยู่ด้านนอก ได้ยินแบบนั้นเขาจึงเป็นฝ่ายออกไปหาด้วยตัวเองเพราะไม่อยากให้ใครรบกวนเวลาพักผ่อนของหญิงสาวที่เหน็ดเหนื่อยกับบทรักอันเร่าร้อนก่อนหน้านี้“มีอะไร?”“คุณเวย์ถูกลอบทำร้ายครับอาการสาหัสยังไม่ได้สติตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล”“ไอ้เวย์เนี่ยนะ” ธีรฉัตรเอ่ยถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง พ่อของเขาให้การ์ดคอยติดตามดูแลดียิ่งกว่าไข่ในหินเสียอีก“กระสุนยิงเข้าที่ล้อหลังทำให้รถเสียหลักพุ่งชนเสาไฟ”“มันจะเป็นไปได้ยังไง ไอ้เวย์มันไม่เคยแตะธุรกิจของพ่อเลยด้วยซ้ำ” ธีรฉัตรยังคงครุ่นคิดและหาคำตอบอยู่แบบนั้น“ผมว่ามันแปลก ๆ นะ”“อืม จัดคนไปคอยดูแลห่าง ๆ ก่อนที่เหลือค่อยว่ากัน”“ครับ”“มีอะไรกันเหรอคะ” กลับเข้ามาในห้องหญิงสาวก็เอ่ยถามขึ้น“ไม่มีอะไร”“เราจะกลับกันตอนไหนคะ”“ทำไม เบื่อแล้วเหรอ”“ใช่ค่ะ พาหนูมาทำไมก็ไม่รู้ ไม่เห็นมีอะไรเลย” สายธารเอ่ยไปตามความรู้สึกของตัวเอง“รอแป๊บนะฉันโทรบอกไอ้ริวก่อน”“แต่ถ้าพี่มีธุ

ภายในห้องแคบ ๆ กลับกว้างมากสำหรับฉันในตอนนี้ การเฝ้ารอใครสักคนมันนานมากเลยค่ะ ทั้งที่เวลาเราก็มีเท่ากัน“สายธาร”“คะ?”“...”“คุณน้ามีอะไรเหรอคะ” ฉันเอ่ยถามเมื่อเห็นคุณนาเงียบไป“เปล่าจ้ะ” ตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม แต่เหมือนว่าท่านมีอะไรอยากพูดกับฉันมากกว่า “คือว่าคุณฉัตรเขาอยากเจอน้องชลน่ะ”“ค่ะ หนูไม่ติดอะไรอยู่แล้ว” ฉันตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม แต่จะว่าไปตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุฉันยังไม่เจอพ่อพี่ธีร์เลยนะคะ รู้แค่ว่าท่านเป็นคนให้ฉันมาอยู่ที่นี่เท่านั้นเอง ส่วนแม่พวกเราโทรคุยกันทุกวันอยู่แล้วค่ะ“งั้นน้าพาน้องชลไปเดินเล่นนะ”“ค่ะ”พออยู่คนเดียวมันกลับรู้สึกอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูกทั้งที่ทุกคนก็ยืนยันคำตอบเดียวกันว่าพี่ธีร์ปลอดภัยแล้ว แต่ฉันกลับรู้สึกว่ามันไม่ใช่ มันต้องมีอะไรมากกว่านี้ทำไมฉันถึงรู้ไม่ได้อยู่คนเดียวครืด... ครืด...“สวัสดีค่ะ”(สายธารนี่เราเองนะ)“แอล...”(แกเป็นยังไงบ้าง เรารู้เรื่องหมดแล้วนะ)“ไม่รู้สิ เราก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน”(อดทนไว้นะ รอพี่ธีร์ให้ได้นะสายธาร)“แกก็รู้ใช่ไหมว่าพี่ธีร์อยู่ที่ไหน”(เราไม่รู้... แต่พี่แชมป์รู้)“...”(เราจะแอบสืบให้นะแกไม่ต้องห่วง)“ขอบใจนะแอล”ในแต

“จะจ้องกันอีกนานไหม?” เสียงคุณลุงพูดขึ้นทำให้เราสองคนละสายตาจากกันตอนนี้พวกเรากำลังทานมื้อเช้ากันอยู่ค่ะ แต่พี่ธีร์กลับเอาแต่จ้องหน้าฉันอยู่นั่นแหละ“วันนี้พ่อให้ไอ้ธัญไปประชุมด่วนไม่ใช่เหรอครับ”“ใช่... ทำไม?”“แล้วเธอล่ะ” เธอที่เขาว่าก็คงหมายถึงฉันสินะ“แกก็ไปส่งสิ” ฉันมองหน้าคุณลุงทันที หาเรื่องให้ฉันปวดหัวอีกแล้ว“ก็ได้ครับ ผมอยากรับขวัญหลานอยู่เหมือนกัน” ให้ตายเถอะ ฉันต้องรับมือยังไง พี่ธีร์คนนี้เหมือนจะขี้สงสัยไปหมดซะทุกอย่างแถมยังเจ้าเล่ห์ไม่เงียบขรึมเหมือนคุณธีรฉัตรอีกด้วย“แต่คุณลุงคะ...” ปากกำลังจะปฏิเสธพอเห็นสายตาดุ ๆ เข้าให้ทำเอาคำพูดพวกนั้นกลืนหายไปแทบจะทันที “ก็ได้ค่ะ”หลังจากมื้อเช้าจบลงฉันก็เตรียมตัวจะกลับบ้านและแน่นอนว่าพี่ธีร์มาส่งค่ะ เขาขับรถด้วยตัวเอง บรรยากาศในรถมันน่าอึดอัดเอามาก ๆ นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่พวกเราได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง แต่น่าเสียดายที่ฉันกับลูกกลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเขา“แวะห้างสรรพสินค้าก่อนละกันฉันอยากซื้อของให้เขา” พี่ธีร์พูดขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน“ขอบคุณค่ะ ไม่ต้องลำบากก็ได้”“มันเป็นประโยคบอกเล่า ไม่ใช่ประโยคคำถามโอเคนะ”“เผด็จกา