All Chapters of คุณชายตัวร้ายกับยัยเด็กทุน: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงดนตรีคลาสสิกดังคลออยู่ภายในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหรูค่ำคืนนี้คือ งานเลี้ยงการกุศลประจำปีของมหาวิทยาลัย The High University ซึ่งมีทั้งผู้บริหาร ศิษย์เก่า นักธุรกิจ และนักศึกษาดีเด่นเข้าร่วมนักศึกษาทุกคนแต่งกายด้วยชุดราตรีและสูทอย่างสง่างามแต่สำหรับพาขวัญ...เธอกำลังยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าในหอพัก พร้อมถอนหายใจ"จะใส่อะไรดี..."ในตู้มีเพียงเดรสสีครีมเรียบ ๆ ตัวเดียวที่เธอซื้อไว้ใช้ในโอกาสสำคัญแพรไหมมองเพื่อนแล้วส่ายหน้า"ชุดนี้สวยนะ""แต่ทุกคนในงานคงใส่ชุดแบรนด์เนม"พาขวัญยิ้ม"ไม่เป็นไรหรอก""ฉันมีแค่นี้"ทันใดนั้น...เสียงกริ่งห้องก็ดังขึ้นแพรไหมเดินไปเปิดประตูหน้าห้องมีพนักงานร้านบูติกชื่อดังถือกล่องขนาดใหญ่หลายใบ"พัสดุของคุณพาขวัญครับ"พาขวัญขมวดคิ้ว"ของฉันเหรอคะ""ใช่ครับ"เมื่อเปิดกล่องออก...ด้านในคือชุดราตรีสีขาวเรียบหรู รองเท้าส้นสูง และเครื่องประดับไข่มุกมีการ์ดใบเล็กแนบมาด้วย'ใส่ชุดนี้นะ เธอเหมาะกับมันที่สุด – เตชิตา'พาขวัญยิ้มออกมา"พี่เตชิตา..."แพรไหมหัวเราะ"เห็นไหม บอกแล้วว่าพี่เขาเอ็นดูเธอ"ในเวลาเดียวกันห้องแต่งตัวฝั่งผู้ชายภูผามองเตชินท์ที่กำลังจัดเนกไท

เช้าวันจันทร์...คณะบริหารคึกคักกว่าทุกวันนักศึกษาทุกคนต่างพากันยืนมุงหน้าห้องประชุม"ได้ยินไหม วันนี้มีอาจารย์พิเศษคนใหม่""ได้ข่าวว่าจบปริญญาโทจากต่างประเทศ""หล่อมากด้วย!"แพรไหมหันมาสะกิดพาขวัญ"ไปดูกัน"พาขวัญหัวเราะ"อาจารย์นะ ไม่ใช่ดารา"แต่สุดท้ายก็ถูกลากไปจนได้ภายในห้องประชุมเตชิตายืนอยู่หน้าเวที"ก่อนอื่น พี่ขอแนะนำอาจารย์พิเศษคนใหม่ของคณะบริหาร"เสียงปรบมือดังขึ้นชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีกรมท่าก้าวขึ้นเวทีใบหน้าหล่อ สุภาพ แว่นตากรอบบางทำให้ดูอบอุ่นและน่าเชื่อถือ"สวัสดีครับ""ผม อาจารย์นรินทร์ อัครเดช""ต่อจากนี้จะมาสอนวิชาการบริหารธุรกิจและเป็นที่ปรึกษาชมรมผู้ประกอบการ"นักศึกษาหลายคนส่งเสียงกรี๊ดเบา ๆแพรไหมกระซิบ"หล่อจริง"พาขวัญพยักหน้าอย่างสุภาพ"ดูใจดีนะ"แต่ทันทีที่อาจารย์นรินทร์กวาดสายตามองลงมา...เขาก็หยุดที่พาขวัญรอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้า"ในที่สุดก็ได้เจอ"พาขวัญชะงัก"คะ?"หลังเลิกการแนะนำตัวอาจารย์นรินทร์เดินตรงมาหาพาขวัญ"จำผมได้ไหม"หญิงสาวมองอีกฝ่ายอย่างตั้งใจก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ"ขอโทษค่ะ..."อาจารย์หัวเราะ"ก็หลายปีแล้ว""ตอนนั้นเธอยังอยู่มัธยม"พ

ภายในรถสปอร์ตสีดำ...ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องโดยสารพาขวัญยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมประโยคของภูผายังคงวนเวียนอยู่ในหัว"คนที่สั่งให้มันถ่ายรูป...ไม่ใช่อรัญญา"และชื่อที่ตามมา...อาจารย์นรินทร์เตชินท์กดวางสาย ก่อนหันมามองหญิงสาวข้าง ๆ"เธอได้ยินหมดแล้วใช่ไหม"พาขวัญพยักหน้า"ค่ะ""ฉันจะตรวจสอบก่อน""อย่าเพิ่งตัดสินเขา"เตชินท์ขมวดคิ้ว"เธอยังปกป้องเขาอีกเหรอ""ไม่ใช่ค่ะ"พาขวัญพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น"แต่ฉันไม่อยากกล่าวหาใครโดยไม่มีหลักฐาน"เตชินท์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ"สมกับเป็นเธอ""ไม่เชื่อใครง่าย ๆ""รวมถึงฉันด้วย"พาขวัญหัวเราะเบา ๆ"โดยเฉพาะคุณค่ะ""ดี"เตชินท์พยักหน้า"งั้นคืนนี้ ฉันจะหาความจริงมาให้เธอ"เช้าวันรุ่งขึ้นพาขวัญเข้าเรียนตามปกติแต่บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปนักศึกษาหลายคนยังคงมองเธอทว่าไม่มีใครกล้าพูดอะไรต่อหน้าเพราะหลังจากมหาวิทยาลัยประกาศให้หยุดเผยแพร่ข่าวลือทุกคนต่างระมัดระวังมากขึ้นเมื่อพาขวัญเดินเข้าห้องเรียนอาจารย์นรินทร์ก็มองมาที่เธอ"พาขวัญ""คะ?""หลังเลิกเรียน ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม"เธอชะงักก่อนพยักหน้า"ได้ค่ะ"ตลอดการเรียน...นรินทร์สอนตามปก

หลังจากเหตุการณ์กระจกแตกเมื่อคืน...บ้านของพาขวัญถูกตรวจสอบโดยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของมหาวิทยาลัยที่เตชินท์เรียกมาให้แม้ทุกคนจะพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่บรรยากาศภายในบ้านกลับเต็มไปด้วยความกังวลพาขวัญนั่งอยู่บนโซฟา มองกระดาษข่มขู่ในมือของเตชินท์"คุณคิดว่าเขาจะทำอะไรอีกคะ"เตชินท์เงียบไปครู่หนึ่ง"ไม่รู้""แต่ที่แน่ ๆ คือเขากลัวว่าเราจะเจอความจริง"พาขวัญเม้มริมฝีปาก"ถ้าอย่างนั้นเราต้องหาหลักฐานก่อนเขา"เตชินท์หันมองเธอ"เธอไม่กลัวเหรอ""กลัวค่ะ"เธอยอมรับตรง ๆ"แต่ฉันกลัวมากกว่าว่าคนที่ทำให้ครอบครัวฉันต้องลำบากมาตลอดสิบห้าปีจะยังลอยนวล"เตชินท์ยิ้มบาง ๆ"สมเป็นเธอจริง ๆ"เช้าวันต่อมาเตชินท์พาพาขวัญกลับมหาวิทยาลัยทันทีที่เดินเข้าประตูคณะ ภูผากับวายุก็รีบเข้ามาหา"เฮีย"ภูผายื่นโทรศัพท์ให้"เมื่อคืนผมตรวจทะเบียนรถบริเวณบ้านพาขวัญแล้ว"เตชินท์รับโทรศัพท์"เจออะไร""มีรถต้องสงสัยจอดอยู่ฝั่งตรงข้าม"วายุพูดต่อ"รถเป็นของบริษัทหนึ่ง"เตชินท์มองข้อมูลก่อนชะงักชื่อบริษัทที่ปรากฏบนหน้าจอคือวรากร กรุ๊ปบริษัทของครอบครัวเขาเองพาขวัญที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เห็นเช่นกัน"คุณเตชิน

หลังจากเหตุการณ์ที่โกดังร้าง...พาขวัญกลับมาถึงบ้านพร้อมเตชินท์แม้เธอจะพยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต่คนที่รู้จักเธอดีที่สุดอย่างเตชินท์กลับมองออกทันทีว่าเธอยังกลัวเขาเดินมาหยุดตรงหน้า"เป็นอะไร""เปล่าค่ะ""โกหก"พาขวัญถอนหายใจ"ฉันแค่ยังคิดถึงคำพูดของคุณธนากร""เรื่องที่เขาบอกว่าคนที่ฉันไว้ใจที่สุดอาจเป็นคนทำให้ฉันเสียทุกอย่าง"เตชินท์นิ่งไป"อย่าคิดมาก""แต่ถ้าเขาพูดจริงล่ะคะ?""งั้นฉันจะเป็นคนหาคำตอบเอง"พาขวัญมองหน้าเขา"แล้วถ้าคนคนนั้นอยู่ใกล้คุณมากจริง ๆ ล่ะ?"เตชินท์ยิ้มบาง ๆ"ฉันไม่สน""ขอแค่ไม่ใช่เธอ"หัวใจของพาขวัญกระตุกวูบเช้าวันต่อมามหาวิทยาลัยกลับมาคึกคักเหมือนเดิมข่าวการจับกุมธนากรกลายเป็นข่าวใหญ่ในวงการธุรกิจแต่ไม่มีใครรู้ว่าพาขวัญเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้โดยตรงเตชินท์จึงกำชับเธออย่างจริงจัง"ห้ามอยู่คนเดียว"พาขวัญกอดอก"ฉันดูแลตัวเองได้นะ""ฉันรู้""งั้น...""แต่ฉันก็ยังเป็นห่วง"เธอเงียบเตชินท์ยื่นโทรศัพท์ให้"นี่เบอร์ฉัน""ฉันมีแล้วค่ะ""เบอร์ส่วนตัว""อันนี้เธอไม่มี"พาขวัญรับมา"ให้ทำไม""ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น โทรหาฉันทันที""ไม่ต้องคิด ไม่ต้องเกรงใจ""เข้าใจไหม"พาข