All Chapters of คุณชายตัวร้ายกับยัยเด็กทุน: Chapter 11 - Chapter 20

“ตอนนี้เธอมีแฟนหรือยัง?”คำถามของคณินทำให้พาขวัญนิ่งไปเธอไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่า มีรถสปอร์ตสีดำคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นและคนที่นั่งอยู่ด้านในกำลังจ้องมองมาทางพวกเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึม“ยังไม่มีค่ะ”พาขวัญตอบตามความจริงคณินยิ้ม“ถ้าอย่างนั้น…”เขายังพูดไม่ทันจบเสียงแตรรถก็ดังขึ้นปี๊น!พาขวัญกับคณินหันไปมองพร้อมกันกระจกรถสีดำค่อย ๆ เลื่อนลงเตชินท์มองทั้งคู่ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง“ขึ้นรถ”พาขวัญขมวดคิ้ว“คุณมาทำอะไรที่นี่คะ?”“มารับเธอ”“แต่ฉันไม่ได้บอกให้คุณมารับ”“ฉันรู้”“แล้วมาทำไมคะ?”เตชินท์มองไปทางคณิน“ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเธอ”คณินยิ้มบาง ๆ“ถ้าอย่างนั้นพี่ไม่กวนแล้ว”พาขวัญหันไปมอง“พี่คณิน…”“ไว้พี่โทรหา”“ค่ะ”คำว่า โทรหา ทำให้เตชินท์ขมวดคิ้วทันทีแต่เขายังคงนั่งนิ่งจนกระทั่งพาขวัญเดินขึ้นรถเมื่อประตูปิดลงเตชินท์ก็ออกรถทันที“คุณจะรีบไปไหนคะ?”“ไม่ได้รีบ”“แต่คุณขับเร็วมาก”“ถ้าเธอกลัวก็จับไว้”พาขวัญหันไปมองเขา“จับอะไรคะ?”เตชินท์เหลือบมองมือของเธอ“จับอะไรก็ได้”“คุณนี่พูดจาแปลก ๆ อีกแล้วนะคะ”ชายหนุ่มไม่ตอบแต่ยิ่งคิดถึงคำพูดของคณิน เขาก็ยิ่งหงุดหงิดตอนนี้เธ

หลังจากวันที่เตชินท์ประกาศต่อหน้าคณินว่า…“ฉันกำลังจีบเธอ”ชีวิตของพาขวัญก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปไม่ใช่เพราะเธอถูกเตชินท์ตามจีบอย่างเปิดเผยเพียงคนเดียวแต่เพราะตอนนี้…เธอกำลังถูกผู้ชายถึงสองคนเข้าหาพร้อมกันและดูเหมือนว่า…ไม่มีใครคิดจะยอมแพ้“พาขวัญ”เสียงเรียกดังขึ้นหน้าห้องเรียนพาขวัญเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ“คะ?”เตชินท์เดินเข้ามาหาเธอพร้อมถุงอาหารเช้า“กินข้าว”พาขวัญมองถุงในมือเขา“คุณซื้อมาอีกแล้วเหรอคะ?”“อืม”“ฉันบอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องซื้อ”“ฉันก็ไม่ได้ซื้อให้เธอ”พาขวัญขมวดคิ้ว“แล้วซื้อให้ใครคะ?”“ซื้อให้ตัวเอง”เตชินท์วางถุงลงบนโต๊ะ“แต่ฉันกินไม่หมด”พาขวัญมองเขานิ่ง ๆ“คุณซื้อข้าวกล่องมาสองกล่องเลยนะคะ”“ฉันกินเยอะ”“คุณจะกินสองกล่อง?”“ใช่”“แล้วทำไมต้องเอามาวางตรงหน้าฉันด้วยคะ?”เตชินท์นั่งลงข้างเธอ“เพราะฉันอยากกินกับเธอ”พาขวัญชะงักภูผาที่นั่งอยู่ด้านหลังถึงกับหันไปมอง“มึงนี่พัฒนาขึ้นทุกวันนะ”เตชินท์หันไปมอง“อะไร?”“เมื่อก่อนซื้อของให้เขาแล้วอ้างว่าเหลือ”“แล้ว?”“วันนี้เปลี่ยนเป็นอยากกินด้วยกันแล้ว”วายุพยักหน้า“กลยุทธ์ดีขึ้น”“พวกมึงหุบปากไปเลย”พาขวัญพยายามกลั้น

เช้าวันนั้น…ทั้งมหาวิทยาลัยกำลังพูดถึงภาพที่เตชินท์ยื่นปากกาให้พาขวัญแม้มันจะเป็นเพียงปากกาธรรมดา แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่า…สำหรับหัวหน้าแก๊งอย่างเตชินท์การให้ของกับผู้หญิงเพียงคนเดียว คือเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน“เฮ้ย! คุณชายตัวร้ายคลั่งรักว่ะ”“เมื่อก่อนเปลี่ยนแฟนเป็นว่าเล่น ตอนนี้ซื้อปากกาให้ผู้หญิงคนเดิม”“โลกจะแตกหรือเปล่า”เสียงแซวดังไปทั่วคณะเตชินท์เดินเข้ามาพร้อมภูผาและวายุ“มองอะไรกัน?”รุ่นน้องหลายคนรีบก้มหน้าทันทีไม่มีใครกล้าแซวต่อเพราะถึงเตชินท์จะดูเล่น ๆแต่เวลาเอาจริง…ทั้งมหาวิทยาลัยก็ไม่มีใครอยากมีเรื่องด้วยภายในห้องเรียนพาขวัญกำลังจดเลกเชอร์เธอหยิบปากกาที่เตชินท์ให้ขึ้นมาใช้แพรไหมเห็นเข้าก็อมยิ้ม“ใช้แล้วเหรอ”“ก็…มันเขียนลื่นดี”“หรือเพราะคนให้”“แพร!”พาขวัญหน้าแดงทันที“หยุดแซวเลยนะ”“โอเค ๆ ไม่แซว”แต่รอยยิ้มของแพรไหมบอกชัดว่า…เธอไม่เชื่อสักคำช่วงพักเที่ยงเตชินท์กำลังนั่งเล่นเกมอยู่ในห้องประจำแก๊งห้องกว้างที่ถูกดัดแปลงเป็น Gaming Room มีทั้งคอมพิวเตอร์ เครื่องเล่นเกม โต๊ะพูล และโซฟาหรูจู่ ๆ ประตูก็ถูกเปิดออกหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าสวยคม แต่งต

เช้าวันจันทร์…หน้ามหาวิทยาลัยคึกคักกว่าปกติรถยนต์หรูสีดำคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นเข้ามาจอดชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีกรมท่าก้าวลงจากรถใบหน้าหล่อ สุภาพ ดูเป็นผู้ใหญ่กว่านักศึกษาทั่วไปในมือเขาถือช่อดอกทานตะวันขนาดใหญ่นักศึกษาหลายคนเริ่มซุบซิบ“ใครน่ะ?”“ไม่ใช่นักศึกษาแน่”“หล่อมากเลย”ชายคนนั้นยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังคณะบริหารขณะเดียวกันพาขวัญกำลังนั่งอ่านหนังสือกับแพรไหม“ขวัญ!”รุ่นน้องปีหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา“มีผู้ชายมาหาพี่”พาขวัญงง“มาหาฉัน?”“ใช่ค่ะ หล่อมาก”แพรไหมหัวเราะ“สงสัยคุณชายตัวร้ายจะมีคู่แข่งอีกแล้ว”พาขวัญส่ายหน้า“ฉันไม่รู้จักใคร”แต่เมื่อเธอเดินลงมาหน้าคณะ…ก็ต้องหยุดชะงักชายคนนั้นยิ้มให้ทันที“ขวัญ”พาขวัญขมวดคิ้ว“คุณคือ…”เขายื่นช่อดอกไม้ให้“ไม่ได้เจอกันนาน”“จำพี่ไม่ได้แล้วเหรอ”พาขวัญมองเขาอย่างตั้งใจแต่เธอไม่เคยเห็นผู้ชายคนนี้มาก่อน“ขอโทษนะคะ”“เราเคยรู้จักกันด้วยเหรอ”ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ“เธอขี้ลืมเหมือนเดิม”“ตอนเด็ก ๆ เราสนิทกันมาก”พาขวัญยิ่งสับสน“ฉัน…”“พี่ชื่อภัทร”เขายิ้มอบอุ่น“แฟนคนแรกของเธอ”ทั้งบริเวณเงียบสนิทนักศึกษาที่อยู่แถว

“เฮีย…ผมรู้แล้วว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเป็นใคร”เสียงของภูผาดังขึ้นจากปลายสายเตชินท์หยุดเดินทันที“พูดมา”“ผมเห็นลูกน้องของอรัญญาโทรศัพท์คุยกัน”“มันพูดชัดเลยว่า ‘คุณอรัญญา’”เตชินท์กำโทรศัพท์แน่น“ตอนนี้อยู่ไหน”“ลานจอดรถหลังตึกบริหาร”“อย่าให้คลาดสายตา”“รับทราบ”เตชินท์วางสาย ก่อนหันไปมองพาขวัญที่ยังนั่งอยู่บนม้านั่ง“ฉันมีธุระ”“เดี๋ยวให้แพรไหมมารับ”พาขวัญพยักหน้า“ระวังตัวด้วยนะคะ”คำพูดนั้นทำให้เตชินท์ยิ้มมุมปาก“เป็นห่วงฉันเหรอ”“ก็…”พาขวัญหน้าแดง“คุณชอบหาเรื่องคนอื่น”“หึ…”“ฉันไม่ใช่คนหาเรื่อง”“แต่ถ้าใครหาเรื่องเธอ”“ฉันไม่ปล่อย”ลานจอดรถด้านหลังมหาวิทยาลัยภูผาและวายุยืนรออยู่ชายคนเดิมกำลังรีบเก็บกล่องเอกสารขึ้นรถเตชินท์เดินเข้ามาช้า ๆ“รีบไปไหน”ชายคนนั้นสะดุ้ง“คุณเตชินท์…”“เปิดท้ายรถ”“ผม…ผมมีธุระ”เตชินท์ยิ้มเย็น“ฉันบอกให้เปิด”ชายคนนั้นลังเลก่อนจะพยายามวิ่งหนีแต่ภูผากับวายุเข้าขวางไว้ทันที“จะรีบไปไหนล่ะ”ท้ายรถถูกเปิดออกด้านในมีเครื่องทำลายเอกสารแบบพกพาพร้อมแฟ้มเอกสารหลายชุดวายุหยิบขึ้นมาดู“เฮีย”“นี่มันเอกสารทุนของพาขวัญ”เตชินท์เปิดแฟ้มทีละหน้าก่อนจะเห็