All Chapters of คุณชายตัวร้ายกับยัยเด็กทุน: Chapter 31 - Chapter 40

หลังจากอ่านข้อความปริศนา...พาขวัญนั่งนิ่งอยู่บนเตียงเธอมองข้อความนั้นซ้ำหลายครั้ง"ไปที่บ้านหลังเก่าของครอบครัวคุณเตชินท์..."หัวใจของเธอเต้นแรงสถานที่แห่งนั้นถูกทิ้งร้างมานานหลายปี และเธอไม่เคยได้ยินเตชินท์พูดถึงมันมาก่อนแต่ถ้าข้อความนี้เป็นเรื่องจริง...บางทีสิ่งที่ทุกคนตามหามานานถึงสิบห้าปีอาจถูกซ่อนอยู่ที่นั่นพาขวัญหยิบโทรศัพท์ขึ้นมานิ้วของเธอเลื่อนไปที่ชื่อของเตชินท์แต่สุดท้ายกลับหยุดถ้าเธอบอกเขา...เขาต้องห้ามเธอแน่นอน"ขอโทษนะคะ..."เธอพึมพำกับตัวเอง"ครั้งนี้ฉันขอจัดการเอง"เช้าวันต่อมาพาขวัญไปมหาวิทยาลัยตามปกติแต่เตชินท์กลับสังเกตเห็นความผิดปกติทันที"วันนี้เงียบแปลก ๆ""เหรอคะ?""ใช่"เขาหรี่ตามอง"เธอกำลังคิดอะไรอยู่""ไม่ได้คิดอะไรค่ะ""พาขวัญ"น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้น"ฉันรู้จักเธอดีพอ"เธอหลบสายตา"ฉันแค่..."ยังไม่ทันพูดจบ โทรศัพท์ของเตชินท์ก็ดังขึ้นเป็นสายจากเตชิตา"พี่มีเรื่องด่วน"เตชินท์รับสาย"อะไรครับ?""เกี่ยวกับวรุต"สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที"เขาอยู่ที่ไหน?""พี่ยังไม่รู้""แต่เมื่อคืนมีคนพยายามเข้าไปค้นเอกสารเก่าของบริษัท""และคนที่ถูกบันทึกภาพไว้...

เช้าวันต่อมา...บ้านตระกูลวรากรเต็มไปด้วยความเงียบเตชินท์นั่งอยู่ในห้องทำงานตั้งแต่เช้า ข้อมูลจากแฟลชไดรฟ์ถูกเปิดขึ้นบนจอขนาดใหญ่ข้าง ๆ เขาคือพาขวัญ เตชิตา ภูผา และวายุชื่อเดียวถูกเขียนเอาไว้กลางหน้าจออรพรรณ วรากร"พี่แน่ใจนะว่าไม่เคยเจอเธอหลังจากวันนั้น"เตชินท์ถามพี่สาวเตชิตาส่ายหน้า"ไม่เคย""ตอนนั้นอรพรรณอายุยี่สิบหก""หลังจากเรื่องเกิดขึ้น เธอก็หายตัวไป"วายุเลื่อนข้อมูลบนหน้าจอ"ผมลองค้นประวัติแล้วครับ""หลังปี 2011 ไม่มีข้อมูลการเดินทาง ไม่มีธุรกรรม ไม่มีที่อยู่"ภูผาขมวดคิ้ว"เหมือนคนตาย""แต่ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่..."พาขวัญพูดเบา ๆ"ก็แปลว่าเธอซ่อนตัวมาตลอดสิบห้าปี"เตชินท์พยักหน้า"และเธออาจเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง"เตชิตาหยิบรูปเก่าออกมาจากแฟ้ม"พี่จำได้ว่าอรพรรณสนิทกับพ่อมาก""ตอนเด็ก ๆ เธอเป็นคนใจดี""แต่หลังจากพ่อกับแม่ทะเลาะกันเรื่องบริษัท..."เตชิตาหยุด"เธอก็เปลี่ยนไป"พาขวัญถาม"ทะเลาะกันเรื่องอะไรคะ?"เตชิตามองรูป"เรื่องหุ้น""อรพรรณต้องการขายหุ้นของตัวเอง""แต่พ่อไม่ยอม"เตชินท์ขมวดคิ้ว"เพราะอะไร?""เพราะถ้าเธอขาย...""อำนาจในบริษัทจะเปลี่ยนมือ"ทุกคนเ

เสียงระเบิดจากชั้นบนทำให้พื้นห้องใต้ดินสั่นสะเทือนพาขวัญสะดุ้งสุดตัวเตชินท์รีบดึงเธอเข้ามาไว้ข้างหลังตัวเอง"อยู่ใกล้ฉัน""ค่ะ..."นรินทร์รีบเดินไปที่ประตูอีกด้าน"ทางนี้""ทางออกอยู่ด้านหลังบ้าน"เตชินท์มองเขาอย่างไม่ไว้ใจ"แน่ใจนะ?""ถ้าคุณยังไม่เชื่อผม..."นรินทร์หันกลับมา"ก็พาเธอไปเอง"เตชินท์ไม่ได้ตอบแต่เขาจับมือพาขวัญแน่นขึ้นทั้งสามรีบวิ่งไปตามทางลับบ้านเก่าตระกูลวรากรด้านบน...อรพรรณยืนอยู่กลางห้องเสียงฝีเท้าของกลุ่มชายฉกรรจ์ดังใกล้เข้ามาเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา"พวกมันกำลังลงไปข้างล่าง"เสียงจากปลายสายถาม"แล้วคุณจะทำยังไง?"อรพรรณยิ้มเย็น"ถ้าพวกมันต้องการพาขวัญ...""ฉันก็จะไม่ยอมให้พวกมันได้ตัวเธอ"เธอวางสายก่อนหยิบปืนจากกระเป๋าขึ้นมาแต่ไม่ได้ใช้เพียงเดินไปเปิดประตูอีกบานด้านหลังประตูมีทางออกอีกทางอรพรรณมองลงไป"ถึงเวลาชดใช้แล้ว..."ทางใต้ดินพาขวัญวิ่งตามเตชินท์จนแทบหายใจไม่ทัน"คุณ...""ไหวไหม?""ไหวค่ะ"เตชินท์ชะลอฝีเท้า"ถ้าไม่ไหวบอก""ฉันไม่เป็นไร"นรินทร์ที่เดินนำอยู่หันกลับมา"อีกนิดเดียว""เราจะถึงห้องเก็บเอกสาร"พาขวัญขมวดคิ้ว"ห้องเก็บเอกสาร?""ใช่""ที่

พาขวัญยืนจ้องข้อความบนโทรศัพท์อยู่นาน"ถ้าอยากให้เขากลับมา...มาหาฉันคนเดียว"ด้านล่างคือพิกัดของบ้านหลังหนึ่งบ้านที่เธอไม่เคยรู้จักแต่กลับมีชื่อว่า...บ้านลลิตาหัวใจของพาขวัญเต้นแรงลลิตา...ชื่อเดียวกับชื่อแม่ของเธอในทะเบียนสมรส"ขวัญ"เสียงแพรไหมดังขึ้นพาขวัญรีบดับหน้าจอ"มีอะไร?""เมื่อกี้ใครส่งข้อความมา?"พาขวัญเงียบเธอรู้ดีว่าถ้าบอกทุกคน พวกเขาจะไม่มีทางปล่อยให้เธอไปคนเดียวแต่ถ้าเตชินท์อยู่ที่นั่น...เธอก็ต้องไป"ฉันมีธุระนิดหน่อย"แพรไหมมองหน้าเพื่อน"ธุระอะไร?""ฉัน..."พาขวัญกำโทรศัพท์แน่นก่อนตัดสินใจพูดความจริง"ฉันคิดว่าฉันรู้แล้วว่าเตชินท์อยู่ที่ไหน"บ้านลลิตาบ้านหลังเล็กตั้งอยู่ในพื้นที่เงียบสงบไม่มีรั้วสูงไม่มีคนเฝ้าไม่มีแม้แต่กล้องวงจรปิดยิ่งดูธรรมดาเท่าไร...พาขวัญกลับยิ่งรู้สึกแปลกเธอยืนอยู่หน้าประตูมือสั่นเล็กน้อยก่อนกดกริ่งติ๊ง...ไม่มีเสียงตอบเธอกดอีกครั้งติ๊ง...คราวนี้ประตูเปิดออกช้า ๆหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าใบหน้าของเธอซีดดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาทั้งสองคนมองหน้ากันไม่มีใครพูดอะไรแต่ทันทีที่หญิงคนนั้นเห็นใบหน้าของพาขวัญ...เธอก็ยกมือข

ห้องทั้งห้องเงียบสนิทสายตาของทุกคนจับจ้องอยู่ที่ข้อความบนโทรศัพท์ของลลิตา"ฉันกลับมาแล้ว ลลิตา"ด้านล่างปรากฏชื่อผู้ส่งเพียงคำเดียวอรดาพาขวัญกลืนน้ำลาย"อรดา...คือพี่สาวฝาแฝดของคุณอรพรรณจริง ๆ เหรอคะ?"นรินทร์พยักหน้า"ใช่""แล้วเธอต้องการอะไร?""นั่นแหละที่ผมยังไม่รู้"ลลิตากำโทรศัพท์แน่นจนมือสั่น"เธอไม่ควรกลับมา..."เตชินท์หันไปมอง"ทำไม?"ลลิตาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสั่น"เพราะอรดาไม่ใช่แค่คนที่รู้เรื่องทั้งหมด""เธอคือคนที่เริ่มต้นเรื่องทั้งหมด"ความจริงในคืนเมื่อสิบห้าปีก่อนลลิตานั่งลงบนโซฟาพาขวัญนั่งข้าง ๆ แม่เตชินท์ นรินทร์ และเตชิตายืนอยู่ตรงหน้าทุกคนกำลังรอฟังความจริงลลิตาสูดหายใจลึก"คืนนั้น...""วันที่ 17 เมษายน 2011""พ่อของขวัญนัดฉันไปพบที่โกดังเก่า"พาขวัญตั้งใจฟัง"เขาบอกว่ามีคนกำลังขโมยเงินของบริษัท""และคนคนนั้นไม่ได้ทำคนเดียว"เตชินท์ถาม"แล้วเกี่ยวอะไรกับอรดา?"ลลิตามองเขา"อรดาเป็นคนที่จัดการบัญชีทั้งหมด""เธอรู้ว่าเงินถูกส่งไปที่ไหน"นรินทร์เสริม"และเธอรู้ว่าหลักฐานอยู่ที่ไหน"ลลิตาพยักหน้า"คืนนั้นฉันกับพ่อของขวัญกำลังจะเอาหลักฐานไปให้ตำรวจ