คุณชายตัวร้ายกับยัยเด็กทุน

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ก่อนที่มือเล็กจะยื่นออกมาจากผ้าห่มแล้วควานหาโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียง“อื้อ…”พาขวัญลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเห็นเวลาบนหน้าจอ06.20 น.“สายแล้ว!”หญิงสาวรีบลุกจากที่นอนแทบจะทันทีวันนี้เป็นวันเปิดภาคเรียนวันแรกของเธอในมหาวิทยาลัยชื่อดังที่ใคร ๆ ต่างก็ใฝ่ฝันอยากเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยลูกหลานนักธุรกิจ นักการเมือง และคนมีชื่อเสียงส่วนเธอ…เด็กสาวจากครอบครัวธรรมดาที่สอบชิงทุนเข้ามาได้พาขวัญรีบคว้าชุดนักศึกษาที่รีดเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำด้วยความเร่งรีบ“ขวัญ กินข้าวก่อนลูก!”เสียงของแม่ดังขึ้นจากชั้นล่าง“หนูไม่ทันแล้วค่ะแม่!”“อย่างน้อยเอาขนมปังไปกิน!”“ไม่เป็นไรค่ะ หนูต้องรีบไปแล้ว!”พาขวัญคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งลงบันได ก่อนจะหยุดเมื่อเห็นแม่ยืนถือขนมปังอยู่ตรงประตู“เอาไปกินระหว่างทาง”หญิงสาวรับมันมา ก่อนจะยิ้มให้แม่“ขอบคุณค่ะแม่”“วันนี้วันแรก อย่าเครียดนะลูก”พาขวัญพยักหน้า แม้ในใจจะรู้ดีว่าเธอคงไม่สามารถไม่เครียดได้เพราะมหาวิทยาลัยแห่งนี้ไม่เหมือนโรงเรียนเก่าของเธอทุกคนที่นี่ดูเหมือนจะมีชีวิตที่แตกต่

เช้าวันต่อมา พาขวัญเดินเข้ามหาวิทยาลัยพร้อมกับแพรไหมเหมือนทุกวันแต่ทันทีที่ก้าวผ่านประตูคณะ เธอก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติสายตาหลายคู่กำลังมองมาที่เธอ“ขวัญ…”แพรไหมกระซิบ“อะไรเหรอ?”“เธอรู้สึกไหมว่าคนมองเราแปลก ๆ”พาขวัญกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะถอนหายใจ“คงไม่ได้มองฉันหรอก”“แต่ฉันว่ามองเธอ”“ถ้ามองก็ปล่อยให้มองไปสิ”พาขวัญไม่ได้สนใจ เธอเดินต่อไปอย่างไม่รีบร้อนแต่ไม่กี่ก้าวต่อมา เสียงหัวเราะของกลุ่มนักศึกษาหญิงกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้น“นั่นไง คนที่ทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟ”“จริงเหรอ? เมื่อวานฉันเห็นรูปในกลุ่มแล้ว”“เรียนมหาวิทยาลัยดังแต่ต้องทำงานหาเงินเอง น่าสงสารจัง”แพรไหมหยุดเดินทันที“พูดอะไรของพวกเธอ?”หญิงสาวคนหนึ่งหันมายิ้ม“ฉันพูดอะไรผิดเหรอ?”พาขวัญดึงแขนแพรไหมเอาไว้“แพร ไปเถอะ”“แต่พวกนั้น”“ไม่เป็นไร”พาขวัญเดินผ่านไปโดยไม่สนใจเธอเคยชินกับสายตาแบบนี้มานานแล้วตั้งแต่เด็ก เธอก็รู้ว่าฐานะของตัวเองแตกต่างจากคนอื่นแต่เธอไม่เคยอายที่ต้องทำงานเพราะเงินทุกบาทที่เธอหามาได้ คือเงินที่เธอหาได้ด้วยตัวเองอีกด้านหนึ่งของอาคารเตชินท์กำลังนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องเล่นเกมของเขาห้อง

เช้าวันต่อมา พาขวัญเดินเข้ามหาวิทยาลัยตามปกติเธอเดินผ่านประตูคณะพร้อมกับแพรไหม แต่ยังไม่ทันจะเดินไปถึงอาคารเรียน เสียงฮือฮาจากบริเวณด้านหน้าก็ดังขึ้น“นั่นไง!”“วันนี้มาเรียนด้วยเหรอ?”“เตชินท์มาแล้ว!”พาขวัญชะงักไปเล็กน้อยเธอหันไปมองตามเสียง ก่อนจะเห็นรถสปอร์ตสีดำคันเดิมจอดอยู่ด้านหน้าอาคารประตูรถเปิดออกชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวก้าวลงมาเตชินท์เขาแต่งตัวดูดีเหมือนทุกวัน เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก กางเกงสีเข้ม และใบหน้าหล่อที่ทำให้ผู้หญิงหลายคนแอบมองแต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจคือ…วันนี้เขามาเรียนตั้งแต่เช้า“ขวัญ”แพรไหมสะกิดแขนเพื่อน“อะไร?”“เขามองเธออยู่”พาขวัญหันไปมองและพบว่าเตชินท์กำลังมองมาทางเธอจริง ๆชายหนุ่มยกมือขึ้นเล็กน้อย“ยัยเด็กทุน”พาขวัญถอนหายใจ“เรียกดี ๆ ไม่เป็นเหรอคะ?”“ก็เธอเป็นเด็กทุนจริง ๆ”“แล้วคุณเป็นอะไรคะ?”เตชินท์ยิ้ม“เจ้าของมหาวิทยาลัย”พาขวัญมองเขานิ่ง ๆ“น่าภูมิใจมากเลยนะคะ”“แน่นอน”“ถ้าอย่างนั้นช่วยไปเรียนด้วยค่ะ”เตชินท์ชะงักภูผาที่เพิ่งเดินเข้ามาถึงกับหัวเราะ“กูชอบว่ะ”“ชอบอะไร?”“มีคนกล้าพูดกับมึงแบบนี้”เตชินท์หันไปมองเพื่อน

หลังจากเหตุการณ์ที่โรงอาหาร ข่าวเรื่องเตชินท์ออกโรงปกป้องเด็กทุนก็แพร่ไปทั่วมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็วและแน่นอนว่า…คนที่ถูกพูดถึงมากที่สุดกลับไม่ใช่เตชินท์แต่เป็นพาขวัญ“นั่นไง ๆ”“เด็กทุนคนนั้นใช่ไหม?”“ที่เตชินท์บอกว่าเป็นคนของเขาอะ”“สนิทกันเร็วเกินไปหรือเปล่า?”พาขวัญเดินผ่านกลุ่มนักศึกษาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แม้จะได้ยินทุกคำพูดชัดเจนแพรไหมที่เดินอยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจ“ขวัญ ฉันว่าเรื่องนี้เริ่มใหญ่แล้วนะ”“เรื่องอะไร?”“ก็เรื่องที่เตชินท์บอกว่าเธอเป็นคนของเขาไง”พาขวัญหยุดเดิน“ฉันยังไม่ได้เป็นคนของเขาสักหน่อย”“ฉันรู้ แต่คนอื่นไม่รู้”“ก็ปล่อยให้พวกเขาพูดไป”แพรไหมมองเพื่อนอย่างเป็นห่วง“เธอไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ?”พาขวัญนิ่งไปเล็กน้อยภาพเตชินท์ที่ยืนอยู่ข้างเธอในโรงอาหารผุดขึ้นมาในความคิดน้ำเสียงเย็นชาของเขาฉันไม่ชอบให้ใครมาดูถูกคนของฉันพาขวัญรีบส่ายหน้า“เขาแค่พูดไปอย่างนั้นเอง”“แน่ใจนะ?”“แน่ใจ”เธอตอบทันทีแต่หัวใจกลับไม่ได้แน่ใจเหมือนปากของตัวเองเลยสักนิดช่วงบ่ายพาขวัญกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุดเธอมีเวลาเหลือก่อนจะไปทำงานพิเศษ จึงตั้งใจใช้เวลาว่างทบทวนบทเรียนแต่ไม

เสียงกริ่งหมดคาบเรียนดังขึ้นนักศึกษาภายในห้องต่างทยอยกันเดินออกไป พาขวัญกำลังเก็บหนังสือใส่กระเป๋า ขณะที่เตชินท์ยังคงนั่งอยู่ด้านหลัง“วันนี้มีติวไหม?”เขาถามขึ้นพาขวัญหันกลับไปมอง“มีค่ะ”“ที่ไหน?”“ห้องเล่นเกมของคุณมั้งคะ”เตชินท์ยิ้มทันที“เธอจำได้ด้วย?”“ฉันเป็นติวเตอร์ของคุณค่ะ”“ฉันนึกว่าเธออยากไป”พาขวัญมองเขานิ่ง ๆ“คุณอยากให้ฉันไปไหมล่ะคะ?”เตชินท์ชะงักคำถามธรรมดา ๆ กลับทำให้เขาตอบไม่ได้ในทันทีแน่นอนว่าเขาอยากให้เธอไปแต่ถ้าตอบตรง ๆ ก็เหมือนยอมรับว่าเขาอยากเจอเธอ“ก็…”เขายังพูดไม่ทันจบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง“เตชินท์”ชายหนุ่มชะงักรอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ หายไปพาขวัญหันไปมองตามเสียงหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงประตูเธอสวมชุดเดรสเรียบหรู ใบหน้าสวยหวาน ผมยาวเป็นลอน และมีท่าทางมั่นใจอย่างคนที่รู้ว่าตัวเองโดดเด่นสายตาของเธอจับจ้องไปที่เตชินท์เพียงคนเดียว“ริสา?”เตชินท์พูดชื่อของเธอออกมาเบา ๆหญิงสาวยิ้ม“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันทีพาขวัญมองทั้งสองคนสลับกันชื่อของริสา…เธอเคยได้ยินจากแพรไหมแฟนเก่าของเตชินท์คนที่เคยคบกับเขามานานหลายปีแ