คุณชายตัวร้ายกับยัยเด็กทุน

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ก่อนที่มือเล็กจะยื่นออกมาจากผ้าห่มแล้วควานหาโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียง

“อื้อ…”

พาขวัญลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเห็นเวลาบนหน้าจอ

06.20 น.

“สายแล้ว!”

หญิงสาวรีบลุกจากที่นอนแทบจะทันที

วันนี้เป็นวันเปิดภาคเรียนวันแรกของเธอในมหาวิทยาลัยชื่อดังที่ใคร ๆ ต่างก็ใฝ่ฝันอยากเข้ามาเรียน

มหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยลูกหลานนักธุรกิจ นักการเมือง และคนมีชื่อเสียง

ส่วนเธอ…

เด็กสาวจากครอบครัวธรรมดาที่สอบชิงทุนเข้ามาได้

พาขวัญรีบคว้าชุดนักศึกษาที่รีดเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำด้วยความเร่งรีบ

“ขวัญ กินข้าวก่อนลูก!”

เสียงของแม่ดังขึ้นจากชั้นล่าง

“หนูไม่ทันแล้วค่ะแม่!”

“อย่างน้อยเอาขนมปังไปกิน!”

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูต้องรีบไปแล้ว!”

พาขวัญคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งลงบันได ก่อนจะหยุดเมื่อเห็นแม่ยืนถือขนมปังอยู่ตรงประตู

“เอาไปกินระหว่างทาง”

หญิงสาวรับมันมา ก่อนจะยิ้มให้แม่

“ขอบคุณค่ะแม่”

“วันนี้วันแรก อย่าเครียดนะลูก”

พาขวัญพยักหน้า แม้ในใจจะรู้ดีว่าเธอคงไม่สามารถไม่เครียดได้

เพราะมหาวิทยาลัยแห่งนี้ไม่เหมือนโรงเรียนเก่าของเธอ

ทุกคนที่นี่ดูเหมือนจะมีชีวิตที่แตกต่างจากเธอโดยสิ้นเชิง

โทรศัพท์ของเธอเป็นรุ่นเก่าที่ใช้มาหลายปี เสื้อผ้าส่วนใหญ่ก็เป็นของที่ซื้อจากร้านราคาถูก ส่วนกระเป๋านักศึกษาที่ใช้ก็ผ่านการซ่อมมาแล้วหลายครั้ง

แต่เธอไม่มีเวลามานั่งสนใจเรื่องพวกนั้น

เพราะหลังเลิกเรียนวันนี้ เธอยังต้องไปทำงานพิเศษที่ร้านอาหารอีก

พาขวัญจึงรีบออกจากบ้านและขึ้นรถโดยสารไปมหาวิทยาลัย

ทันทีที่ก้าวผ่านประตูมหาวิทยาลัย พาขวัญก็รู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่หันมามอง

มหาวิทยาลัยแห่งนี้ใหญ่กว่าที่เธอคิดเอาไว้มาก

อาคารเรียนสูงใหญ่ สนามหญ้าถูกดูแลอย่างดี รถหรูหลายคันจอดเรียงกันอยู่บริเวณลานจอดรถ

พาขวัญก้มมองรองเท้าของตัวเอง

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ

ไม่เป็นไร…

เธอไม่ได้เข้ามาที่นี่เพราะเงิน

เธอเข้ามาเพราะความสามารถของตัวเอง

“ขวัญ!”

เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง

พาขวัญหันกลับไป ก่อนจะเห็นหญิงสาวผมยาววิ่งเข้ามาหา

“แพร”

แพรไหมยิ้มกว้างแล้วกอดแขนเพื่อนสนิททันที

“ฉันตามหาเธอตั้งนาน นึกว่าจะหลงทางไปแล้ว”

“ฉันเกือบหลงจริง ๆ”

“มหาลัยใหญ่ขนาดนี้ ใครจะไม่หลงล่ะ”

ทั้งสองเดินเข้าอาคารเรียนไปด้วยกัน

แพรไหมเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่พาขวัญมีในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ และเป็นคนที่รู้เรื่องชีวิตของเธอมากที่สุด

“วันนี้หลังเลิกเรียนเธอต้องไปทำงานใช่ไหม?”

“อืม”

“ไม่เหนื่อยเหรอขวัญ?”

พาขวัญยิ้มบาง ๆ

“เหนื่อยสิ แต่ก็ต้องทำ”

เธอไม่ได้พูดต่อว่า เงินที่เธอหาได้ทุกบาทมีความหมายกับครอบครัวมากแค่ไหน

ค่าใช้จ่ายในบ้าน ค่าเทอมของน้อง และค่ารักษาพยาบาลของพ่อ ล้วนต้องใช้เงินทั้งนั้น

ดังนั้นเธอไม่มีสิทธิ์เหนื่อยจนหยุด

อีกด้านหนึ่งของมหาวิทยาลัย

รถสปอร์ตสีดำคันหรูเคลื่อนเข้ามาจอดหน้าตึกคณะบริหาร

ทันทีที่ประตูรถเปิดออก นักศึกษาหลายคนก็หันไปมอง

ชายหนุ่มรูปร่างสูงเดินลงจากรถด้วยท่าทีไม่รีบร้อน

เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดกระดุมไว้สองเม็ด แขนเสื้อพับขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าหล่อคมเต็มไปด้วยความไม่สนใจโลก

เขาคือ เตชินท์ วัฒนกุล

คุณชายทายาทเจ้าของมหาวิทยาลัยแห่งนี้

และเป็นคนที่ไม่มีใครกล้าหาเรื่อง

“วันนี้มึงเข้าเรียนจริงเหรอวะ?”

ภูผาถามขณะเดินตามลงมา

เตชินท์เหลือบมองเพื่อน

“กูมาแล้วนี่ไง”

“แต่มึงมาสายไปเกือบชั่วโมง”

“ก็ยังมา”

วายุที่เดินตามมาด้วยส่ายหน้าเบา ๆ

“กูว่ามึงไม่ควรภูมิใจกับเรื่องนี้นะ”

เตชินท์ไม่ตอบ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กข้อความ ก่อนจะเห็นข้อความจากพี่สาวส่งมา

อลินา: วันนี้เข้าเรียนด้วย ห้ามโดด

ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันที

“แม่ง…”

ภูผาหัวเราะ

“พี่อลินส่งมาเหรอ?”

“เออ”

“กลัวพี่สาวตัวเองก็พูดมาเถอะ”

เตชินท์หันไปมองเพื่อนด้วยสายตาเย็นชา

“มึงอยากมีชีวิตอยู่ถึงเย็นไหม?”

ภูผารีบยกมือยอมแพ้

“โอเคครับคุณชาย ไม่แซวแล้วครับ”

เตชินท์กำลังจะเดินเข้าอาคารเรียน แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินผ่านไป

เธอไม่ได้แต่งตัวโดดเด่น

ไม่ได้ใช้กระเป๋าแบรนด์เนม

ไม่ได้มีผู้ชายหรือเพื่อนฝูงมากมายรายล้อม

แต่กลับดูแตกต่างจากคนอื่นอย่างประหลาด

พาขวัญกำลังเดินถือหนังสืออยู่ในมือ ขณะที่แพรไหมพูดอะไรบางอย่างอยู่ข้าง ๆ

จู่ ๆ นักศึกษากลุ่มหนึ่งก็เดินสวนมา

หนึ่งในนั้นมองพาขวัญตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

“นี่มหาวิทยาลัยดังนะ ไม่ใช่ตลาดนัด”

พาขวัญหยุดเดิน

แพรไหมหันไปมองทันที

“พูดอะไรของเธอ?”

หญิงสาวคนนั้นยิ้ม

“ก็แค่บอกว่าบางคนแต่งตัวเหมือนหลุดมาจากไหนก็ไม่รู้”

พาขวัญมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ

ก่อนจะตอบกลับอย่างใจเย็น

“ถ้าไม่ชอบ ก็ไม่ต้องมองค่ะ”

คนพูดชะงัก

“เธอว่าอะไรนะ?”

“ฉันบอกว่า ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องมอง ไม่เห็นจะยากเลย”

แพรไหมถึงกับยิ้มออกมา

ส่วนเตชินท์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ผู้หญิงคนนี้…

ไม่เหมือนเด็กทุนที่เขาเคยเห็น

“น่าสนใจดีนี่หว่า”

ภูผาพูดขึ้นข้าง ๆ

เตชินท์หันไปมอง

“อะไร?”

“ผู้หญิงคนนั้น”

“แล้ว?”

“ไม่รู้สิ ดูไม่กลัวคนเลย”

เตชินท์มองพาขวัญอีกครั้ง

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง หญิงสาวหันกลับมา

สายตาของทั้งสองสบกันเป็นครั้งแรก

พาขวัญมองชายหนุ่มตรงหน้าเพียงครู่เดียว ก่อนจะเลื่อนสายตาผ่านเขาไปเหมือนเขาเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง

เตชินท์นิ่งไป

เขาไม่ชินกับการถูกเมิน

โดยเฉพาะจากผู้หญิง

“เมื่อกี้เธอเมินมึงเหรอ?”

ภูผาถามอย่างไม่อยากเชื่อ

เตชินท์มองตามแผ่นหลังของพาขวัญที่กำลังเดินออกไป

มุมปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้น

“ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น”

“แล้วมึงจะทำอะไร?”

เตชินท์หัวเราะเบา ๆ

ก่อนจะเดินตามไปอย่างไม่รีบร้อน

“ก็แค่…”

เขามองหญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามาในโลกของเขาเป็นวันแรก

“หาอะไรสนุก ๆ ทำ”

และในวันนั้น…

พาขวัญยังไม่รู้เลยว่า การสบตากับคุณชายตัวร้ายเพียงครั้งเดียว

จะทำให้ชีวิตในมหาวิทยาลัยของเธอไม่สงบสุขอีกต่อไป

เพราะคนที่เธอเพิ่งเมินไปเมื่อครู่…

คือคนที่ทั้งมหาวิทยาลัยไม่มีใครกล้าเมิน

ยกเว้นเธอคนเดียว 💗