All Chapters of ข้าก็แค่ผู้ถูกเนรเทศ: Chapter 11 - Chapter 20

ยิ่งแน่ชัดว่าความคิดของตนถูกต้อง เมื่อเห็นสตรีที่เคยปะทะคารมเดินเข้ามาใกล้“ทุกท่านในที่นี้คงอยากเห็นฝีมือการขุดบ่อของผู้ถูกเนรเทศ เพิ่งเข้ามาอาศัยในเมืองคนอื่น สมควรทำตัวให้มีประโยชน์เสียบ้าง พวกท่านเห็นด้วยหรือไม่”หลิวม่านหงตะเบ็งเสียงผ่านลมปราณขั้นสีฟ้า เป็นเหตุให้ทุกคนในที่นี้ได้ยินกันถ้วนทั่ว‘ใช่ ๆ ผู้ถูกเนรเทศสมควรมาช่วยขุดบ่อน้ำ ข้าเห็นด้วยกับคุณหนูหลิว’‘แต่พวกสตรีงดงาม กำลังประลองความสามารถกันอยู่ไม่ใช่หรือ’‘ให้นางเข้าร่วมประลองด้วยก็สิ้นเรื่อง หากขุดเก่งย่อมเป็นประโยชน์’‘คุณหนูหลิวจะไม่ขายหน้าหรือ หากพวกนักโทษฝีมือเก่งกว่า’‘ในเมืองนี้สตรีตระกูลหลิวเก่งกาจเป็นที่หนึ่ง พวกมาจากที่อื่นจะเก่งกว่าได้อย่างไร’สารพัดคำกล่าวถึงสตรีผู้มาเยือน สายตาทุกคู่จ้องมองมายังทิศทางหนึ่ง พวกเขามองเห็นสตรีรูปร่างอวบอิ่ม สวมหมวกผ้าโปร่งบาง ยืนอยู่ข้าง ๆ อาชาสีขาวแสนสง่าเรือนร่างของนางอรชรสูงโปร่ง แต่กลับแลดูเย้ายวนไปทั้งตัว แขนขาเรียวยาวรับกับสะโพกผาย ผิวกายสะท้อนแสงแดดจนพวกเขาตาพร่ามัวทั้งบุรุษและสตรีล้วนรู้สึกย้อนแย้ง บ้างก็นึกอิจฉาในผิวพรรณงามล้ำ บ้างก็นึกชื่นชมอยากรู้จัก แน่นอนว่าอย่าง

หลังจากเผาซากปลิงดูดเลือดและปิดปากหลุมแล้วเสร็จ เหล่าผู้อาวุโสประจำตระกูลใหญ่ ได้เดินทางมาถึงจุดเกิดเหตุพอดี ทุกคนจึงแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนโจวซีเฉินอ๋องมอบหมายให้ผู้อาวุโส แยกย้ายกันไปปิดรอยรั่วมารทับซ้อนลงไปอีกชั้น การกระทำซ้ำเช่นนี้เพื่อตบตาชาวเมืองเสวียนทุกคน‘เรื่องที่นางรู้อักขระ หากนางไม่ต้องการเปิดเผย เขาจะช่วยปกปิดทุกความลับเอง’“ท่านพ่ออยู่ช่วยท่านเจ้าเมืองขุดบ่อน้ำนะเจ้าคะ ข้าอยากไปเยี่ยมชมเมืองเสวียนสักหน่อย คงไม่จำเป็นต้องประลองอันใดแล้ว”เมื่อเสร็จสิ้นธุระเจ้าของอาชาสีขาวเด่นสง่า จึงรีบกระโดดขึ้นหลังม้าคู่ใจทันทีนางไม่ได้อยากฝึกขุดบ่อน้ำนักหรอก บุรุษมากฝีมือมีถมเถจะออกแรงจับจอบให้มือสากไปเพื่อการใด“เหยาเหยา ระวังตัวด้วย”เรื่องราวของวันนี้ได้จบลงตามนี้ โจวซีเฉินต้องอยู่ควบคุมการขุดบ่อน้ำด้วยตนเอง เพื่อป้องกันปัญหาต่าง ๆ ที่จะตามมาภายหลังต่อให้วันนี้เกิดปัญหาใหญ่มากเพียงไร แต่เรื่องการขุดบ่อหาแหล่งน้ำจืด ยังคงสำคัญไม่เปลี่ยนแปลงเนื่องจากบ่อน้ำเดิมน้ำจืดแห้งขอดลงมากแล้ว อีกไม่กี่วันคงแห้งสนิทติดก้นบ่อเลยทีเดียว ถึงครานั้นเหล่าผู้ถูกเนรเทศอีกหลายครัวเรือนคงไม่มีน้ำจืดใ

“เจ้ารู้ที่อยู่ดวงจิตมารแล้วหรือ”ครานี้สีหน้าคนถามเริ่มเปลี่ยนมาจดจ้องมองคู่สนทนา เนื่องจากระงับอาการอยากรู้อยากเห็นไว้ไม่อยู่“ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ข้าให้สัตว์อสูรในพันธะสัญญาไปตามสืบเรื่องนี้แล้วเจ้าค่ะ”วันที่เกิดการปะทะกับสัตว์มารดำ ถังเย่วเหยาได้ยินเสียงกรีดร้องของมารสาวตนหนึ่ง บาดลึกเข้าไปในดวงจิต อสูรเต่าจึงบอกกล่าวให้รู้ว่าเป็นเสียงของผู้ใดตำนานราชามารดำถูกท่านเทพบิดรกำจัด นางได้ยินมารดาเล่าขานตั้งแต่เยาว์วัย จึงให้อสูรเต่าออกไปสืบข่าวกับอสูรตนอื่น ๆ ในป่าลึก จนกระทั่งรู้ที่หลบซ่อนของดวงจิตราชามารดำ“หากดวงจิตราชามารดำถูกกำจัดตอนที่ยังไม่แข็งแรง ย่อมดีกว่าปล่อยให้ฟื้นพลัง”ชายหญิงผู้ร่วมสมคบคิด เอ่ยขึ้นพร้อม ๆ กัน ใบหน้าคมคายและใบหน้างดงามกดลึกตรงมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ไม่ต่างกันโจวซีเฉินอ๋องจ้องมองคู่สนทนาด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่บ่งบอกความรู้สึกใด ๆ ทั้งนั้น เขาเก็บความรู้สึกได้ดีพอ ๆ กับเก็บสีหน้าถังเย่วเหยารู้สึกผ่อนคลายยามพูดคุยกับเจ้าเมืองหนุ่ม ถึงแม้ว่าจะเปิดเผยใบหน้าให้อีกฝ่ายพบเห็นก็ตาม นางไม่ถูกเขาเกี้ยวพาจึงรู้สึกสบายใจหลังจากวันนั้นท่านเจ้าเมืองผู้มีงานสะสางมากอยู่แล

หนึ่งเดือนต่อมาเช้าวันออกเดินทางไปประตูมิติได้เวียนมาบรรจบ ถังเย่วเหยารีบตื่นแต่เช้ามืด เพื่อจะได้มีเวลากล่าวร่ำลาบิดามารดาและน้องชายนางให้อสูรเต่าในพันธะสัญญาเลือด อยู่ดูแลคนในครอบครัว ไม่ได้ให้ติดตามไปด้วย หากเกิดปัญหาขึ้นยังคงสื่อสารกันในห้วงจิตได้ตลอดเวลาอีกทั้งพี่สาวเต่าหลายพันปี ไม่ค่อยชอบเดินทางออกจากเมืองเสวียน นางจึงไม่อยากบังคับใจ“ท่านพ่อท่านแม่ พี่เสวียนจูสัตว์อสูรของข้า จะออกมาตรวจตราความเรียบร้อยทุกคืน พวกท่านไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ หากมีปัญหาเกิดขึ้นข้าจะรับรู้ทันที”เสียงหวานกล่าวพลางกอดรัดเอวคอดของมารดา อยู่ร่วมกันมาสักพักส่วนลึกในใจเริ่มเชื่อว่าสตรีตัวหอมเป็นมารดาที่แท้จริงคงเพราะสายใยจากร่างภาชนะที่ตนถือครองเป็นแน่“เหยาเหยา ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก อยู่ใกล้ท่านเจ้าเมืองเข้าไว้ อย่างไรท่านก็เป็นผู้ใหญ่กว่า”เสียงของมารดากล่าวย้ำซ้ำ ๆ ให้บุตรสาวปฏิบัติตาม ต่อให้ต้องขัดแย้งกับสามีนางก็ไม่สนใจ เพราะรายนั้นไม่อยากให้บุตรสาวเข้าใกล้บุรุษเลยสักคนถังเย่วเหยาอายุสิบเก้าปีถึงวัยออกเรือน ทว่ายังไม่มีแม้กระทั่งสัญญาหมั้นหมาย หากไม่ถูกเนรเทศป่านนี้บุตรสาวของนางคงหมั้นหมายกับคุณชา

“อือ…หายละหรือ อึก! อึก!”ความนุ่มหยุ่นน่าสัมผัส ทำให้โจวซีเฉินเผลอกลืนกินบางอย่างลงคอตามสัญชาตญาณ ที่รองมือแสนนุ่มนิ่มก็ถูกขยำหนัก ๆ ส่งท้าย“พอแล้วเจ้าค่ะ ข้าหายแล้ว”สองมือรีบง้างส่วนที่ถูกกลืนกินเข้าไป คืนกลับมาเก็บซ่อนไว้ในที่ปลอดภัย ยิ่งเห็นสายตาวิบวับไม่น่าไว้วางใจ เจ้าตัวยิ่งรีบสวมอาภรณ์ให้เรียบร้อย“เหยาเหยา”เสียงแหบพร่าของคนเพิ่งตื่นนอน กระซิบข้างใบหูขาวผ่องนวลเนียน ดวงตาคมกริบจดจ้องริมฝีปากบวมเจ่ออย่างมีนัยยะสำคัญ‘นั่นปะไร เสียงแบบนี้ สายตาแบบนี้ ช่างไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด’สองมือเรียวรีบกระชับสาบอาภรณ์แน่น สัมผัสโล่งโจ้งข้างในชี้ชัดว่านางยินยอมให้เขาช่วยเหลือ ไม่เช่นนั้นผ้าแถบจะหลุดออกเองได้อย่างไรแกะออกเอง ป้อนกันถึงปากทั้งคืน เจ้าแมลงตัวจ้อยช่างพิษร้ายยิ่งนัก ขนาดรีบกินโอสถลงอักขระยังแก้พิษไม่หมดต่อให้เช้านี้รู้สึกอับอายมากเพียงไร คนตัวหอมยังอุตส่าห์สงบจิตใจ แล้วหันหน้ามาซักถามความต้องการของอีกฝ่าย“เจ้าคะ พี่ซีเฉินเรียกทำไม ข้าจะออกไปล้างหน้าสักหน่อย”กระบอกน้ำจืดหลายกระบอก ถูกลำเลียงเก็บไว้ในแหวนมิติอย่างพอเพียงต่อการดื่มและใช้ล้างหน้าล้างปาก จนกว่าจะพบลำธารน้ำจืดจาก