ข้าก็แค่ผู้ถูกเนรเทศ

ณ แคว้นหังโจว รัชสมัยของโจวเฉียนหลงฮ่องเต้ ผู้คนใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุขร่มเย็น นอกจากทหารจากกองทัพ ยังมีสำนักคุ้มภัยใหญ่ ๆ อีกห้าแห่ง ซึ่งทำหน้าที่คอยปกปักรักษาคุ้มครองชาวเมืองหลวงให้อยู่เย็นเป็นสุข

สำนักคุ้มภัยตระกูลถังคือสำนักคุ้มภัยหนึ่งในห้าแห่ง ปกครองโดยประมุขตระกูลถังมายาวนานหลายต่อหลายรุ่น แต่ยามนี้ว่าที่ประมุขตระกูลถังคนต่อไป กลับกลายเป็นสตรีอายุเพียงสิบเก้าปีเท่านั้น เพราะทายาทอีกคนเป็นเพียงเด็กชายวัยเพียงห้าหนาว

เช้าตรู่รับรุ่งอรุณแห่งวันใหม่แทนที่จะเป็นวันใหม่แสนสดใส ทว่าบัดนี้กลับมีเสียงม้าศึกหลายสิบตัว ควบขี่เข้ามาหยุดอยู่บริเวณหน้าจวนขนาดใหญ่โตโอ่อ่า ช่างสมศักดิ์ศรีผู้นำแห่งสำนักคุ้มภัยอันดับหนึ่ง ‘สำนักคุ้มภัยตระกูลถัง’

“ท่านพี่ผู้ใดมาเยือนหรือเจ้าคะเช้ามืดป่านนี้”

เสียงหวานของสตรีเคียงคู่ผู้เป็นใหญ่ด้านการคุ้มภัยเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะโดยปกติแล้วที่จวนแห่งนี้ไม่ค่อยมีผู้ใดมาเยือนสักเท่าไหร่ เนื่องจากสำนักคุ้มภัยตระกูลถังตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวง หากมีผู้มาติดต่อเรื่องงานย่อมเดินทางไปสถานที่แห่งนั้น แทนที่จะเดินทางมาอีกฟากของชานเมืองเฉกเช่นยามนี้

“เดี๋ยวข้ารีบออกไปดู เจ้ารีบไปปลุกเหยาเหยาให้เตรียมตัว เผื่อมีเรื่องเร่งด่วน”

ถังเว่ยหานเอ่ยตอบภรรยาเพียงหนึ่งเดียวด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยสบายใจ เพราะเจ้าตัวพอจะรู้เรื่องอยู่บ้างว่าผู้ใดมาเยือน

เขาไม่คาดคิดว่าจะเกิดเรื่องกับตนและครอบครัวรวดเร็วถึงเพียงนี้ อีกทั้งไม่คาดคิดว่าสหายรักทั้งสี่คน จะหักหลังทิ้งตนให้เผชิญความโชคร้ายเพียงลำพัง จึงไม่ได้เตรียมทางหนีทีไล่ให้ภรรยาและบุตรทั้งสอง 

ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวขาออกจากเรือนนอน ทหารหลายสิบนายก็กรูกันเข้ามาหมายควบคุมตัวผู้นำตระกูลถังและทุกคนในจวน ให้ไปนั่งรวมกลุ่มกันที่ลานเอนกประสงค์ขนาดใหญ่

ด้วยความช่างสังเกตเป็นทุนเดิม ถังเว่ยหานจึงเหลือบไปเห็นตราสัญลักษณ์ประจำตำแหน่งองครักษ์เสื้อแพร ซึ่งปักอยู่บนแถบอาภรณ์ด้านข้างของทหารเหล่านั้น จึงเลือกที่จะนิ่งเฉยไม่ต่อสู้ไม่ขัดขืน เพราะรู้ดีว่าสู้ไปก็ไร้ประโยชน์ ดีไม่ดีสถานการณ์อาจจะแย่กว่าที่เป็นอยู่

“ตระกูลถังคิดก่อกบฏ แต่ด้วยความดีความชอบมายาวนานหลายรุ่น ฝ่าบาทจึงละเว้นโทษตายของทุกคนในครอบครัวแต่โทษเป็นยังอยู่ ส่วนบ่าวไพร่ผู้ไม่เกี่ยวข้องจะถูกขายคืนให้โรงค้าทาสของทางการ”

น้ำเสียงเข้มของผู้เป็นหัวหน้า เอ่ยขึ้นท่ามกลางบรรยากาศแห่งความหวาดหวั่นพรั่นพรึง

ทุกคนในที่นี้น้อมรับคำตัดสินโดยไม่กล้าซักถามหรือโต้แย้งเพียงครึ่งคำ เพราะหวั่นเกรงคมดาบซึ่งจ่อมาตรงหน้า ให้พวกตนไปที่ใดก็ได้ยกเว้นให้กลับลงหลุมศพไร้ญาติ!

“ฮึก ฮึก”

เสียงร้องไห้อย่างกดข่มความกลัวของสตรีตระกูลถังทั้งสองคน ส่วนเด็กชายวัยห้าหนาวมุดตัวเข้าหาพี่สาวราวกับหาที่พึ่ง ทั้ง ๆ ที่คนตัวบางก็เอาตัวรอดไม่ได้เช่นกัน

เด็กน้อยไม่กล้าส่งเสียงร้องไห้เฉกเช่นในยามทั่วไป เพราะกลุ่มผู้มาเยือนพูดข่มขู่เอาไว้ หากได้ยินเสียงร้องไห้รบกวนผู้มาเยือน บิดาจะถูกตีเพิ่มไปอีกสิบครั้ง

“ท่านแม่เกิดเรื่องอันใดขึ้นเจ้าคะ เหตุใดท่านพ่อจึงถูกโบยขนาดนั้น แล้วเหตุใดบ่าวไพร่จึงถูกขายออกคืนทางการ”

ทายาทคนโตแห่งตระกูลถัง เอ่ยกระซิบแผ่วเบาเพื่อสอบถามความเป็นมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นางพยายามไม่ร้องไห้เสียงดังเฉกเช่นน้องชาย เพราะหวั่นเกรงว่าบิดาจะถูกลงทัณฑ์หนักไปกว่านี้

“เหยาเหยา หากแม่บอกว่าแม่รู้เท่าที่เจ้ารู้ เจ้าจะเชื่อแม่หรือไม่”

หากนางเก่งกว่านี้สามีคงเล่าให้ฟังอยู่บ้าง แต่นางเป็นเพียงสตรีอ่อนแอที่มีดีแค่ความงาม จึงไม่เคยรู้เรื่องราวความขัดแย้งระหว่างสำนักคุ้มภัย อีกทั้งผู้เป็นสามีหวงแหนนางยิ่งกว่าสิ่งใด เขาจึงไม่เคยกล่าวถึงปัญหาให้ฟังเลยสักครั้ง

“ฮึก ฮึก ท่านแม่ ขาของท่านพ่อยังจะเดินได้อีกหรือเจ้าคะ ข้ามองไม่เห็นทางรักษาเลย ท่านพ่อจะกลายเป็นคนพิการหรือเจ้าคะ”

ดวงตากลมโตซึ่งอาบไปด้วยน้ำตาเคลือบแพขนตางอนจ้องมองไปยังท่อนขาของบิดา ที่ยามนี้ถูกทรมานด้วยไม้พายขนาดใหญ่ ต่อให้เป็นผู้ฝึกยุทธ์แต่ใช่ว่าจิตใจนางจะเข้มแข็งกว่าสตรีอื่น

ความจริงแล้วถังเย่วเหยาเป็นเพียงสตรีงดงามวัยเยาว์ ที่เพิ่งเข้ามาช่วยบิดาดูแลงานในสำนักคุ้มภัยก็เท่านั้น ถังเย่วเหยาไม่ได้มีความสามารถเก่งกล้าถึงเพียงนั้น นางไม่กล้าลุกขึ้นมาเรียกร้องความเป็นธรรมให้แก่ครอบครัวเสียด้วยซ้ำ

นางยังอ่อนหัดยิ่งนัก เมื่อเทียบกับจิ้งจอกเฒ่าอีกสี่คน กำจัดเพียงแค่บิดาที่เหลือย่อมพังครืนไปตาม ๆ กัน

เมื่อผู้นำตระกูลถังถูกโบยครบจำนวนสองร้อยไม้ตามราชโองการ ร่างกายซึ่งเคยกำยำแข็งแกร่งจึงหมดสติทันที เลือดในกายชายวัยกลางคนไหลนองไปทั่วร่างกาย มิหนำซ้ำยังถูกลากไปขึ้นรถม้าคันเก่าทั้ง ๆ ที่ไม่ได้รับการรักษา คำกล่าวที่ว่าอยู่ไม่สู้ตายนั้นนับว่าไม่เกินจริง

“เนรเทศไปเมืองเสวียนทั้งครอบครัว ยึดทรัพย์สินทั้งหมดเข้าคลังหลวง ให้เหลือติดตัวเพียงเครื่องประดับของสตรี”

สิ้นคำสั่งการจากหัวหน้าผู้มาเยือน ทั้งสี่คนพ่อแม่ลูกก็ถูกกึ่งลากกึ่งจูงพาขึ้นไปนั่งบนรถม้าคันเก่า

มีนายทหารจากหน่วยองครักษ์เสื้อแพรสี่คนเป็นผู้นำออกเดินทางนับพันลี้ บุรุษสูงใหญ่สองคนนั่งบังคับรถม้า ส่วนอีกสองคนควบขี่อาชาศึกตามมาติด ๆ หมดทางหนีทีไล่โดยสิ้นเชิง

“ฮือ ฮือ”

เมื่อขึ้นมาอยู่บนรถม้า ทั้งสตรีและเด็กน้อยจึงหมดสิ้นซึ่งความอดทน ทั้งสามคนต่างตรงเข้ากอดร่างผู้เป็นบิดาและร้องไห้โฮด้วยความเจ็บปวด

ชั่วขณะนั้นถังเย่วเหยาผู้เป็นบุตรสาวคนโต ได้หมดสตินอนแน่นิ่งโดยไม่รู้สาเหตุ เหลือเพียงมารดาและน้องชายที่ยังคงนั่งร้องไห้ด้วยสายตาเหม่อลอย

เนื่องจากเดินทางออกจากตัวเมืองในช่วงบ่ายคล้อยเกือบค่ำ ยามนี้รถม้าของผู้ถูกเนรเทศอย่างน่าเวทนา จึงเพิ่งเคลื่อนที่ผ่านย่านชานเมืองอีกฟากฝั่ง ซึ่งย่านนี้เป็นเขตอารักขาของจวนผู้นำตระกูลอีกสี่คน พวกเขาล้วนแล้วแต่เป็นสหายของถังเว่ยหานผู้รับเคราะห์

สตรีงามผู้หลับใหลตั้งแต่รถม้าออกเดินทาง ยามนี้ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองสรรพสิ่งโดยรอบ นางใช้เวลาเพียงอึดใจเดียวก็ทำความเข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับตนเองอย่างถ่องแท้

“ท่านแม่”

“เหยาเหยาเจ้าฟื้นแล้ว ฮึก ฮึก แม่เป็นห่วงแทบแย่ ก่อนหน้านี้เจ้ากับบิดาไม่มีผู้ใดตื่นขึ้นมาเลย”

มารดาส่งเสียงเรียกด้วยความดีใจ ก่อนหน้านี้สตินางใกล้ย่ำแย่เต็มที เพราะทั้งสามีและบุตรสาวต่างหมดสติไม่ต่างกัน

“พี่ใหญ่ข้าหิว”

มือเล็ก ๆ กระตุกชายอาภรณ์ของพี่สาว เด็กน้อยไร้เดียงสายิ้มแก้มปริเมื่อเห็นพี่สาวตื่นนอนเสียที ก่อนหน้านี้เขานั่งเฝ้ามานานก็ไม่มีทีท่าว่าพี่สาวจะรู้สึกตัว

“อีกสักครู่รถม้าจะจอดพัก ท่านแม่กับอาห้าวรออยู่บนนี้กับท่านพ่อนะเจ้าคะ ข้าจะลงไปหาเสบียงเอง เผื่อได้ยามาบรรเทาอาการบาดเจ็บของท่านพ่อ”

เสียงที่เปล่งออกมานั้นยังคงเป็นเสียงเดิม ทว่าจังหวะการพูดจากลับเนิบนาบแปลกไป แต่ในยามฉุกเฉินมารดาจึงไม่ได้ซักถามสิ่งใดเพิ่มเติม อีกทั้งยังเข้าใจว่าบุตรสาวร้องไห้จนมีอาการเหนื่อยล้าและปลงตก