All Chapters of ข้าก็แค่ผู้ถูกเนรเทศ: Chapter 1 - Chapter 10

ณ แคว้นหังโจว รัชสมัยของโจวเฉียนหลงฮ่องเต้ ผู้คนใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุขร่มเย็น นอกจากทหารจากกองทัพ ยังมีสำนักคุ้มภัยใหญ่ ๆ อีกห้าแห่ง ซึ่งทำหน้าที่คอยปกปักรักษาคุ้มครองชาวเมืองหลวงให้อยู่เย็นเป็นสุขสำนักคุ้มภัยตระกูลถังคือสำนักคุ้มภัยหนึ่งในห้าแห่ง ปกครองโดยประมุขตระกูลถังมายาวนานหลายต่อหลายรุ่น แต่ยามนี้ว่าที่ประมุขตระกูลถังคนต่อไป กลับกลายเป็นสตรีอายุเพียงสิบเก้าปีเท่านั้น เพราะทายาทอีกคนเป็นเพียงเด็กชายวัยเพียงห้าหนาวเช้าตรู่รับรุ่งอรุณแห่งวันใหม่แทนที่จะเป็นวันใหม่แสนสดใส ทว่าบัดนี้กลับมีเสียงม้าศึกหลายสิบตัว ควบขี่เข้ามาหยุดอยู่บริเวณหน้าจวนขนาดใหญ่โตโอ่อ่า ช่างสมศักดิ์ศรีผู้นำแห่งสำนักคุ้มภัยอันดับหนึ่ง ‘สำนักคุ้มภัยตระกูลถัง’“ท่านพี่ผู้ใดมาเยือนหรือเจ้าคะเช้ามืดป่านนี้”เสียงหวานของสตรีเคียงคู่ผู้เป็นใหญ่ด้านการคุ้มภัยเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะโดยปกติแล้วที่จวนแห่งนี้ไม่ค่อยมีผู้ใดมาเยือนสักเท่าไหร่ เนื่องจากสำนักคุ้มภัยตระกูลถังตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวง หากมีผู้มาติดต่อเรื่องงานย่อมเดินทางไปสถานที่แห่งนั้น แทนที่จะเดินทางมาอีกฟากของชานเมืองเฉกเช่นยามนี้“เดี๋ยวข้ารีบออกไปดู เจ

“เหยาเหยา คนพวกนั้นใจดีให้เจ้าออกไปหาอาภรณ์กับเสบียงหรือ”เสียงมารดาซักถามทันทีเมื่อเห็นบุตรสาวก้าวเข้ามาในรถม้าด้วยอาภรณ์ที่เหมาะสมกับการเดินทาง อีกทั้งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของอาหารในตะกร้าที่บุตรสาวถือเข้ามา กำลังส่งกลิ่นหอมชวนน่ารับประทาน“เจ้าค่ะท่านแม่ ท่านพ่อมีความดีมากกว่าความผิด ที่พวกเราถูกเนรเทศเพราะฝ่าบาทจำเป็นต้องทำตามกฎ มีหลักฐานแน่ชัดว่าท่านพ่อลงนามให้คนในสำนักคุ้มภัยตระกูลถังให้ความช่วยเหลือเจิ้นอ๋อง”เจิ้นอ๋องที่ถังเย่วเหยากล่าวถึง คือโจวเจิ้นหนานอ๋องพระอนุชาต่างมารดาของโจวเฉียนหลงฮ่องเต้ซึ่งยามนี้เจิ้นอ๋องได้ถูกคุมขังอยู่ในคุกหลวง โทษฐานลอบทำร้ายองค์ชายใหญ่กับฮองเฮาขณะเดินทางไปสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์บนภูเขา“หรือว่า…”เม่ยเหลียนหรือถังฮูหยินพูดค้างไว้เท่านั้น เนื่องจากกำลังคาดเดาบางอย่างภายในใจ ใช่ว่าที่ผ่านมานางจะไม่รับรู้ แค่ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ“คงเป็นอุบายในกลุ่มสหายของท่านพ่อนั่นแหละเจ้าค่ะ ทำอย่างไรได้เจ้าคะเรื่องเกิดขึ้นแล้ว ท่านพ่อลงนามไปจริง ๆ พวกเราทำได้แค่ยอมรับและจากไปตามพระบัญชา”หากไม่นับรวมการลักทรัพย์มาเกือบหมด ก็ถือว่านางยอมรับชะตากรรมนั่นแหละ“แล้วพวกเราจะกิ

เมื่อเดินทางมาถึงศาลาว่าการของเมือง สี่คนพ่อแม่ลูกจำเป็นต้องนั่งลงกับพื้นดินที่แตกระแหงอย่างแปลกประหลาด เพื่อรอคอยให้ผู้ช่วยท่านเจ้าเมืองออกมารับผู้ถูกเนรเทศเมืองเสวียนอากาศแห้งแล้งมาก เนื่องจากฝนไม่ตกมานานหลายปี พื้นดินจึงแตกระแหงเป็นทางยาว มองเห็นเป็นรอยพื้นปริแยกทั้งรอยเล็กและรอยใหญ่ ยิ่งมองยิ่งรู้สึกท้อถอยในชะตาชีวิต หากต้องตั้งรกรากอยู่ที่นี่ไปทั้งชีวิตนางคงไม่อาจนิ่งดูดายถ้าไม่ได้เตรียมน้ำดื่มมาจากเมืองอื่น ป่านนี้ทุกคนในครอบครัวคงคอแห้งผากแทบกลืนน้ำลายไม่ลงเลยทีเดียว มองเห็นแดดซึ่งระอุขึ้นตามพื้นดิน เห็นทีคืนนี้นางคงต้องไปทบทวนอักขระใหญ่ ๆ ขั้นสูงเพื่อกระทำการบางอย่าง‘อักขระใหญ่ ๆ ที่ท่านแม่เคยสอนข้าจำได้บ้างไม่ได้บ้าง คงต้องลองดูก่อนสักตั้ง’ถังเย่วเหยาแอบลงอักขระง่าย ๆ อย่างอักขระเย็นสบาย ไว้บนอาภรณ์ของคนในครอบครัว ทั้งสี่ชีวิตจึงไม่ได้รู้สึกร้อนอย่างคราแรกที่มาถึงป้อมปราการ แค่ดื่มน้ำอย่างพอเพียงก็อยู่ได้สบายตลอดทั้งวัน แก้มแดง ๆ ของเด็กชายจึงเริ่มหายไปบ้างแล้วแต่ไม่ใช่กับอีกห้าครัวเรือนผู้ถูกเนรเทศไม่ต่างกัน ซึ่งเดินทางมาถึงเมืองเสวียนในวันเดียวกัน คนเหล่านั้นร่างกายชุ่

หลิวม่านหงยกมือขึ้นสูงเหนือศีรษะ จากนั้นจึงปล่อยลำแสงสีฟ้าเข้มให้ลอยปกคลุมรอบตัวนาง ริมฝีปากสีแดงสดเหยียดยิ้มเย้ยหยันสตรีผิวขาว‘ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต ผิวขาว ๆ นั่นจะต้องเกิดริ้วรอย’หลังจากปล่อยลำแสงสีฟ้าออกมาไม่นาน สัตว์ประหลาดหน้าตาคล้ายอูฐ ทว่ามีเขี้ยวและเขาแหลมคม ได้กระโจนออกมาจากกายบางอย่างน่าเหลือเชื่อ แน่ชัดแล้วว่านั่นคือสัตว์อสูร เมืองเสวียนมีผู้ถือครองสัตว์อสูร!ยามนี้ถังฮูหยินกับบุตรชายตัวน้อย อ้าปากค้างอย่างตกตะลึงและหวาดกลัวจนตัวสั่น เพราะไม่เคยพบเห็นสัตว์ประหลาดที่ไหนมาก่อน กล่าวให้ถูกคือไม่เคยรู้เลยว่าสัตว์ประหลาด สามารถลอยออกมาจากตัวคนได้“ฮือ ฮือ พี่ใหญ่อาห้าวกลัวตัวประหลาด”อุ้งมือเล็กกุมและดึงชายอาภรณ์พี่สาวอย่างหาที่พึ่ง อาห้าวกลัวจนฉี่จะราดอยู่แล้ว“อาห้าวอย่าร้องพี่ใหญ่อยู่นี่ ไม่ต้องกลัว”“เหยาเหยา อย่าเข้าไปใกล้นะลูกตัวอะไรไม่รู้ แม่จะรีบไปตามบิดาเจ้าให้มาช่วยเหลือ”มารดาเชื่อใจในฝีมือของบุตรสาวก็จริง แต่กลับรู้สึกหวาดกลัวกับภาพตรงหน้ายิ่งนักหากเขาแหลมคมและเขี้ยวของมัน จ้วงล้ำทิ่มแทงพวกนางเข้าจริง ๆ มีหวังไส้แตกตายเป็นแน่รอดจากโทษตายของฮ่องเต้ แต่ต้องมาเจอกับ

หลังจากจ่ายค่าไถ่ตัวทาสเสร็จสิ้น ทั้งแปดชีวิตผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกัน จึงรีบเดินทางกลับจวนหลังใหม่ทันทีเส้นทางกลับจวนหลังใหม่ช่างเปลี่ยวร้างแห้งแล้งยิ่งกว่าในตัวเมือง อีกทั้งยังมีรังสีสังหารแผ่กระจายไปทั่ว สองพ่อลูกผู้มีพลังปราณรับรู้ถึงอันตรายจากสิ่งที่มองไม่เห็นทันทีถังเย่วเหยาซึ่งรับหน้าที่ควบม้านำขบวน ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้บิดาหยุดม้า จากนั้นจึงควบม้าเข้ามาใกล้เพื่อสื่อสารให้เข้าใจตรงกัน“ข้าไปไม่นานประเดี๋ยวก็กลับมาเจ้าค่ะ”“เหยาเหยา ระวังตัวด้วย”“รถม้ามีอักขระป้องกัน ท่านพ่อดูแลตัวเองดี ๆ อย่าออกห่างจากรถม้าเด็ดขาด”บิดาของนางมีพลังปราณสีเขียว ซึ่งเป็นระดับพลังที่ผู้คนในสำนักคุ้มภัยของเมืองหลวงฝึกฝนกันเป็นปกติ จึงไม่อยากให้บิดาเสี่ยงภัยอันตราย เนื่องจากสัมผัสได้ถึงตัวตนบางอย่าง ซึ่งมีพลังปราณสูงกว่าสีม่วงอย่างแน่นอนระดับพลังปราณมีหกขั้น เรียงจากมากไปน้อยดังนี้สีดำ หมายถึง ขั้นเซียน มาร กึ่งมาร กึ่งเทพสีม่วง หมายถึง ขั้นสูงสุดของมนุษย์สีแดง หมายถึง ขั้นสูงสีฟ้า หมายถึง ขั้นกลางสีเขียว หมายถึง ขั้นต่ำสีเหลือง หมายถึง เพิ่งปลุกพลังปราณร่างอรชรควบขี่เจ้าเสี่ยวไป๋ม้าสีขาวคู