All Chapters of ข้าก็แค่ผู้ถูกเนรเทศ: Chapter 21 - Chapter 30

รุ่งอรุณวันใหม่เปิดรับแสงแดดยามเช้าแสนสดชื่น เสียงนกร้องดังผสานกับเสียงสุนัขหมาป่าหลายฝูง เพราะผืนป่าแห่งนี้อุดมสมบูรณ์มาก ผู้ผ่านทางสามารถพบเจอสัตว์ป่าหลากหลายชนิดเมืองหลงไม่ปรากฏร่องรอยหรือกลิ่นอายของสัตว์อสูร พบเจอเพียงสัตว์ป่าทั่ว ๆ ไปเท่านั้น คงเพราะไร้ซึ่งพลังฟ้าดินที่เหมาะสมต่อการฝึกปราณ“ไม่น่าเชื่อว่าสัตว์อสูรจะอยู่แค่เมืองเสวียนนะเจ้าคะ”“ข้ามาครั้งแรกก็นึกแปลกใจเช่นเจ้า พออยู่ไปเรื่อย ๆ ศึกษาตำราความเป็นมาถึงได้เข้าใจเรื่องราว หากไม่แห้งแล้งป่านนี้คงมีผู้ขออพยพเข้ามาอีกมากมาย”“คนเมืองอื่นนอกจากผู้ถูกเนรเทศ อพยพมาได้ด้วยหรือเจ้าคะ” คนถามรู้สึกเหนื่อยล้าแทนท่านเจ้าเมือง หากต่อจากนี้ฝนตกตามฤดูกาล แล้วมีผู้ขอย้ายมาปักหลักลงถิ่นฐาน ไม่เหนื่อยแย่เลยหรือ“ไม่ได้ ฮ่องเต้ไม่อนุญาต มีราชโองการประกาศห้ามมานานหลายปีแล้ว คงรู้สึกเห็นใจข้าอยู่บ้างกระมัง”“ท่านไม่ควรยินยอมเสียทุกเรื่อง หากวันข้างหน้าฮ่องเต้แก้ไขราชโองการเล่า ท่านสู้ทนและดิ้นรนอยู่คนเดียว เหนื่อยล้าลำบากกายใจจนไม่รู้จะกล่าวอย่างไร ข้านึกโมโหแทนท่านอยู่ไม่น้อย”คนตัวเล็กทั้งบ่นทั้งแสดงสีหน้าอยากปะทะ เป็นฮ่องเต้แล้วอย่างไ

เหลาอาหารฟู่เหลา เป็นร้านอาหารขนาดใหญ่ที่สุดของเมืองหลง บริเวณพื้นที่ของตัวอาคารไม้สองชั้นสีน้ำตาลเข้ม เปิดกว้างให้เห็นเป็นลานโล่ง ๆ มีโต๊ะและเก้าอี้วางตามมุมต่าง ๆ โดยเว้นระยะห่างอย่างพอเหมาะร้านอาหารแห่งนี้ไม่มีห้องอาหารส่วนตัวเหมือนกับที่อื่น เนื่องจากลูกค้าผู้เข้ารับบริการส่วนใหญ่ ล้วนแล้วแต่เป็นนักเดินทางแทบทั้งนั้นผู้มาเยือนเหลาอาหารฟู่เหลา มักจะมีเรื่องลงมือชกต่อยหรือท้าประลองกันอยู่บ่อยครั้ง เจ้าของร้านจึงจัดเตรียมพื้นที่ให้เหมาะสมต่อการบริการพวกเลือดร้อนอยากกินก็กิน อยากตีกันก็เชิญตามสบาย!ด้วยเหตุนี้ห้องอาหารชั้นล่างบริเวณใกล้ถนน จึงมีลานประลองขนาดเล็ก จัดเตรียมไว้สำหรับผู้ชื่นชอบการประลองฝีมือมีกฎเพียงสองข้อคือ ผู้เข้าประลองต้องสู้กันด้วยมือเปล่าเท่านั้น และห้ามประลองกันถึงตายอย่างเด็ดขาดผู้ใดฝ่าฝืนมีบทลงโทษจากบุตรชายเจ้าของร้าน คุณชายตระกูลฟู่ผู้ที่ไม่มีใครอยากต่อกรด้วย“ข้าอยากนั่งโต๊ะตรงมุมนั้นเจ้าค่ะ อยากนั่งมองบรรยากาศของเมืองหลง มองไปทางไหนพบเจอแต่ต้นไม้ที่มีใบเขียวชอุ่ม ช่างน่ามองยิ่งนัก”ดวงตาคนพูดเปล่งประกายระยิบระยับ บ่งบอกว่าตื่นเต้นกับบรรยากาศแปลกใหม่อยู่ไม

กลุ่มผู้มาเยือนแยกจากคุณชายตระกูลฟู่อย่างเป็นมิตร ฟู่หย่งไต้รับปากจัดการเรื่องคนตระกูลหลง ที่ผ่านมาเขาไม่เคยสนใจคนเหล่านั้น แต่วันนี้สตรีแซ่หลงล้ำเส้นกันมากเกินไป อีกทั้งได้ยินเรื่องการทารุณกรรมเด็ก จึงไม่ยอมปล่อยผ่านอีกต่อไปเสียงครางแว่วหวานภายในห้องพักของโรงเตี๊ยม บ่งบอกถึงความสุขที่ได้รับการปรนเปรออย่างพอใจ อีกทั้งบ่งบอกถึงอารมณ์หึงหวงของคนหน้านิ่ง“อ่า…พี่ซีเฉินเจ้าขา”“หากเจ้าไปสนใจบุรุษอื่นอีก ข้าจะสำรวจตรงที่ยังไม่เคย”คนพูดเช็ดน้ำลายตรงมุมปาก สายตาจ้องมองทรวงอกขนาดใหญ่ตาไม่กะพริบแสงตะเกียงจากโรงเตี๊ยมที่พักส่องสว่างเจิดจ้า เปิดเผยทุกสัดส่วนบนกายนาง ความเย้ายวนทำให้เสือร้ายเกิดอาการคลุ้มคลั่ง โถมเข้าตะครุบเหยื่ออยู่นานสองนานก้อนสีขาวถูกอุดเต็มอุ้งปากบุรุษ แรงดูดรัดส่วนหัวกระตุ้นกำหนัดจนกายสาวเสียวซ่าน น้ำหวานกลางกายใต้อาภรณ์ไหลเยิ้มไม่ขาดสาย คืนนี้นางทนไม่ไหวแล้ว“พี่ขาเข้ามาเถิด อือ ข้าไม่ไหว อยากได้มากกว่านี้...”ร่างเย้ายวนนอนแผ่หลาเปิดเปลือยเต้าทรวงขนาดใหญ่ ยอดอกสีหวานเป็นป้านกว้าง ถูกดูดกระตุ้นให้เกิดอารมณ์ร่วมไม่ใช่แค่คืนนี้ที่อยากถูกกระทำ แต่ที่ผ่านมาพักแรมอยู่ในป่าน

กลุ่มผู้แสวงโชคจากเมืองเสวียน มีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคนอย่างจำยอม ถึงแม้หัวหน้ากลุ่มจะไม่พอใจ แต่จำเป็นต้องให้เดินทางมาด้วยกันเรื่องราวของน้ำเต้ากักมาร ที่มารดาฟู่หย่งไต้เสี่ยงชีวิตไปแย่งจากมังกรในประตูมิติ ดูท่าจะเกี่ยวโยงกับราชามารดำอย่างเลี่ยงไม่ได้ฟู่หย่งไต้เคยเห็นน้ำเต้าใบนั้นในตำรา ก่อนออกเดินทางมาประตูมิติ มารดาของเขาได้มอบบางอย่าง ที่สามารถเปิดฝาน้ำเต้าได้ดวงจิตของราชามารดำผู้แข็งแกร่ง จำเป็นต้องถูกสะกดไว้ในน้ำเต้ากักมาร รอคอยเวลาทำลายให้สิ้นซากวันที่พระจันทร์ขึ้นสีเลือดตามตำราโบราณกาล วันนั้นจึงสามารถทำลายดวงจิตอันทรงพลังได้ เรื่องราวเหล่านี้มีเพียงคนตระกูลฟู่จากเมืองหลงที่รับรู้ และยามนี้ผู้ร่วมเดินทางจากแคว้นเสวียนก็รับรู้ด้วยเช่นกันตลอดสองวันของการเดินทางไปยังประตูมิติ กลุ่มผู้เดินทางจำเป็นต้องพักค้างแรมในป่าทางทิศเหนือ ป่าบริเวณนี้คล้ายกับป่าทางผ่าน ไร้ซึ่งสัตว์อสูรมากวนใจถังเย่วเหยาพักในกระโจมหลังเล็กตามปกติ ทว่ากระโจมของนางกลับมีโจรเด็ดบุปผาแอบเข้าหาทุกคืน ใต้ผ้าห่มขยับเลื่อนขึ้นลงเป็นจังหวะ เช้ามืดจึงยอมกลับกระโจมตนเอง“พรุ่งนี้สวมผ้าคลุมหน้าให้มิดชิดด้วยนะ พวกเ

หยงหลินหุบปากลงทันทีตามคำสั่งเสียงเข้ม ความมั่นใจในตนเองพังทลายลงไม่มีชิ้นดี คนเคยมีประเด็นขัดแย้งอาจกล่าวด้วยความโทสะ แต่บุรุษหน้าตาหล่อเหลาอีกคนท่าจะกล่าวไปตามที่เห็นปีนี้นางหน้าแก่มากเลยหรือ!“หากเจ้าไม่รีบพูดความจริงข้าคงไม่หยุดเพียงแค่นี้ ต่อให้ไม่ถึงตาย แต่ข้ามีวิธีทรมานคน”ฟู่หย่งไต้ถนัดเรื่องทรมานคนกว่าผู้ใด ยิ่งรู้ว่าคนกลุ่มนี้มาจากที่ใด เขายิ่งอยากลงมือให้หนัก“ท่านพี่ ขะ…ข้า เอ่อ…ใส่ร้ายคุณชายท่านนี้ ยามนั้นเขาไม่สนใจข้าเลยโกรธแค้น”เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น หยงหลินจึงเดินเข้าไปบอกกล่าวความจริงให้สามีรับรู้ ยอมให้เขาโกรธเคือง ยังดีกว่าทั้งสี่คนไม่มีโอกาสกลับแคว้นเหลา“เจ้าว่าอย่างไรนะ หยงหลิน เจ้าหลอกข้ามาตลอดเลยหรือ” น้ำเสียงอ่อนแรง เอ่ยถามสนมรักด้วยหัวใจแสนเจ็บปวดหยงหลินเป็นเพียงบุตรีพ่อค้า เขาเลยไม่สามารถผลักดันขึ้นตำแหน่งสูงกว่านี้ได้ แต่เขารักนางมากกว่าพระชายาเอก เมื่อรู้ความจริงเลยรู้สึกเสียใจมาก“ข้า ข้า ท่านพี่ข้าขอโทษ”เพียงเท่านี้สามีก็แทบทรุดตัวลงไปนอนแช่น้ำ เขาสั่งการให้สหายทั้งสองถอยห่างจากกลุ่มผู้ปะทะ“องค์ชายต่างแคว้นข้าขอโทษ”ต่อให้มีนิสัยโผงผางไม่ยอมคนเพียง