Todos os capítulos de องค์หญิงร้ายหวนคืน: Capítulo 21 - Capítulo 30

“เต็มใจมาหรือไม่”หญิงสาวก้มหน้า “บ่าวเป็นเพียงสาวใช้ ย่อมต้องทำตามคำสั่ง”หลี่อันยิ้มบาง “ตอบดีนี่”นางไม่ได้ถามต่อ เพียงสั่งให้หลิวมามาจัดที่พักและมอบงานเบา ๆ ให้ทำ หลังชุ่ยอิงออกไป เสี่ยวชิงรีบกระซิบ“องค์หญิงเพคะ ท่านเชื่อใจนางหรือ”“ไม่”“เช่นนั้นเหตุใดจึงเก็บไว้”หลี่อันมองไอร้อนจากถ้วยชา “เพราะศัตรูที่เรามองเห็น ยังรับมือง่ายกว่าศัตรูที่ซ่อนตัว”ตลอดหลายวันต่อมา ชุ่ยอิงทำงานอย่างขยันขันแข็ง ไม่เคยผิดพลาดแม้แต่น้อย นางพูดน้อย ยิ้มอ่อนโยน และคอยช่วยเหลือผู้อื่นจนหลายคนในจวนเริ่มเอ็นดูแต่หลี่อันกลับสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ ทุกครั้งที่เซียวจิ่นเหยียนออกจากจวน ชุ่ยอิงมักอยู่ใกล้ประตูใหญ่ ทุกครั้งที่มีคนจากกองทัพเข้ามา นางจะพยายามเดินผ่านโดยไม่จำเป็น และทุกครั้งที่หลี่อันเรียกประชุมคนดูแลคลัง นางจะหาข้ออ้างเข้ามาเสิร์ฟน้ำชาเสมอเย็นวันหนึ่ง หลี่อันจงใจวางม้วนกระดาษไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกจากห้องพร้อมเสี่ยวชิง ไม่ถึงครู่ ชุ่ยอิงก็เดินเข้

หลายคนเริ่มรู้สึกถึงความหมายแฝงในคำพูดนั้นหลี่อันยังคงสงบนิ่ง “ความเชื่อใจเกิดจากการกระทำ มิใช่คำพูด”เฉียนเจิ้งจิบสุราแล้วเอ่ยต่อ “แต่บางครั้งก็เกิดจากวิธีอื่นมิใช่หรือ”ผู้คนรอบข้างเริ่มเงียบลงเขายิ้มกว้างกว่าเดิมก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “หญิงที่แต่งเข้าจวนได้ไม่นาน กลับครอบครองกุญแจคลัง ดูแลกิจการทั้งหมด หากมิใช่เพราะใช้เล่ห์ยั่วยวน แล้วจะเป็นเพราะสิ่งใด ข้าว่าเช่นนี้คงเรียกได้ว่าไร้ยางอายไม่น้อย”คำว่าไร้ยางอายดังก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยงเสี่ยวชิงหน้าซีด หลิวมามากำชายเสื้อแน่น ส่วนขุนนางหลายคนต่างก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าเฉียนเจิ้งจะกล้าพูดรุนแรงถึงเพียงนี้ต่อหน้าผู้คนมากมายหลี่อันวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา สีหน้าของนางยังคงสงบแต่แววตาเย็นลงหลายส่วนนางกำลังจะเอ่ยตอบ แต่เซียวจิ่นเหยียนกลับลุกขึ้นก่อนเขาเดินตรงไปหาเฉียนเจิ้งช้า ๆ ทุกก้าวหนักแน่นจนเสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดังก้องไปทั่วห้องเฉียนเจิ้งยังคงยิ้มเยาะ “ท่านแม่ทัพ ข้าพูดผิดหรือ”ค

ไม่นานพิธีการในตำหนักก็เริ่มขึ้น ขุนนางนั่งเรียงเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ ขณะที่สตรีชั้นสูงอยู่ด้านหลัง เมื่อฮ่องเต้เสด็จออก ทุกคนต่างคุกเข่าถวายบังคม ก่อนการหารือเรื่องราชการจะดำเนินไปอย่างจริงจังช่วงพักระหว่างการประชุม ขุนนางหลายคนลุกขึ้นสนทนากันตามอัธยาศัย ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งนามว่าเหอซื่อหลาง ซึ่งมีชื่อเสียงเรื่องการประจบสอพลอผู้มีอำนาจ ก็เดินเข้ามาหยุดใกล้หลี่อันเขามองนางด้วยสายตาเสแสร้งก่อนกล่าวเสียงดังจนคนรอบข้างได้ยิน“ฮูหยินจวนแม่ทัพดูสงบนัก เห็นทีข่าวลือที่ผ่านมา คงทำให้ท่านเหนื่อยไม่น้อย”หลี่อันตอบเรียบ ๆ “ผู้บริสุทธิ์ย่อมไม่กลัวการตรวจสอบ”เหอซื่อหลางหัวเราะ “แต่ชื่อเสียงของสตรีเมื่อด่างพร้อยแล้ว ยากจะกลับมาสะอาดดังเดิม แม้ศาลจะบอกว่าไม่มีผิด ผู้คนก็อาจยังสงสัยอยู่ดี”สตรีหลายคนเริ่มมองหน้ากันอย่างอึดอัด หลี่อันยังไม่ทันเอ่ยตอบ เขาก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงยียวน“บางทีการเลือกภรรยาของท่านแม่ทัพอาจผิดพลาดตั้งแต่ต้นก็เป็นได้”คำพูดนั้นทำให้ทั้งลานเงียบกริบ เซียวจิ่นเหยียนซึ่งกำลังสนทนากับเสนาบดีฝ่ายทหารอยู่ไม่ไกล หันมามองทันที เหอซื่อหลางกลับไม่รู้ตัวว่าสายตาของแม่ทัพกำ

เด็กน้อยสะอึกสะอื้น “ลูกข่างของข้าหายไปแล้ว”หลี่อันไม่พูดมาก นางใช้กิ่งไม้ยาวเขี่ยลูกข่างขึ้นมา ก่อนเช็ดน้ำให้แห้งแล้วส่งคืนเด็กชายรับไปกอดแน่นพร้อมยิ้มทั้งน้ำตา “ขอบคุณฮูหยิน”ภาพนั้นบังเอิญอยู่ในสายตาของเซียวจิ่นเหยียนซึ่งเดินผ่านมาพอดี เขาหยุดมองอยู่เงียบ ๆ หลี่อันไม่ได้ทำเพื่อให้ผู้ใดชื่นชม นางเพียงช่วยเหลือเด็กคนหนึ่งตามธรรมชาติยามเที่ยง ทั้งสองนั่งรับประทานอาหารร่วมกันในศาลาริมสวน บรรยากาศเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดใบไผ่ดังแผ่วเบา เสี่ยวชิงและบ่าวคนอื่นถอยออกไปอยู่ห่าง ๆ เพื่อไม่รบกวน หลี่อันตักผักใส่ชามตนเอง ก่อนเอ่ยขึ้นว่า“วันนี้โจ๊กเป็นอย่างไร”เซียวจิ่นเหยียนพยักหน้า “ดี”นางยิ้มขำ “ท่านพูดคำอื่นเป็นหรือไม่”เขาเลิกคิ้ว “หมายความว่าอย่างไร”“ตั้งแต่รู้จักกันมา คำชมของท่านมีเพียงคำว่าดี”แม่ทัพหนุ่มนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนตอบอย่างจริงจัง “สำหรับข้า คำว่าดีก็เพียงพอแล้ว”หลี่อันหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้น

สายฝนยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดฝนกระทบพื้นจนเกิดละอองสีขาว ผู้คนวิ่งหลบเข้าชายคา เหลือเพียงเซียวจิ่นเหยียนที่ยังคุกเข่าอยู่ข้างหลี่อันเขามองข้อเท้าที่บวมแดงของนาง ก่อนกล่าวเสียงเข้ม“เจ้าจะเดินเองหรือ”หลี่อันพยายามลุกอีกครั้ง แต่เพียงลงน้ำหนักก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความเจ็บ นางถอนหายใจ“ดูเหมือนจะเดินไม่ไหวจริง ๆ”ยังไม่ทันพูดจบ เซียวจิ่นเหยียนก็ช้อนตัวนางขึ้นในอ้อมแขนอย่างมั่นคง หลี่อันตกใจ “ท่าน”“อยู่นิ่ง ๆ”“คนกำลังมองอยู่”“ก็ให้มอง”น้ำเสียงของเขาเด็ดขาดจนไม่มีช่องให้โต้แย้ง เสี่ยวชิงรีบกางร่มตาม แต่สายฝนและลมแรงทำให้ร่มแทบไม่มีประโยชน์ เสื้อผ้าของทั้งคู่เปียกชุ่มในเวลาไม่นานผู้คนริมถนนต่างหยุดมองภาพตรงหน้า แม่ทัพผู้มีชื่อเสียงด้านความเย็นชากำลังอุ้มภรรยากลางสายฝนโดยไม่สนใจสายตาผู้ใด แม่ค้าคนหนึ่งกระซิบ“นั่นฮูหยินจวนแม่ทัพใช่หรือไม่”อีกคนพยักหน้า “ท่านแม่ทัพดูเป็นห่วงนางเหลือเกิน”แม้ได้ยินเส