Todos os capítulos de องค์หญิงร้ายหวนคืน: Capítulo 11 - Capítulo 20

“ฮูหยิน บ่าวผิดเอง บ่าวเพียงยักเงินไปเล็กน้อยจริง ๆ”หลี่อันมองเขานิ่ง “ข้าไม่สนเงินจำนวนนั้น”โจวกงเงยหน้าด้วยความตกใจ“แต่ข้าสนความซื่อสัตย์”นางเลื่อนถ้วยชาไปตรงหน้าเขา “เลือกเอา จะให้ข้าส่งเรื่องนี้ให้ท่านแม่ทัพ หรือทำงานให้ข้าต่อจากนี้ด้วยความซื่อสัตย์”โจวกงรีบก้มศีรษะ “บ่าวยินดีรับใช้ฮูหยินจนตาย”หลี่อันพยักหน้า “ลุกขึ้นเถิด แล้วช่วยข้าดูแลบัญชีทั้งหมดให้เรียบร้อย”เพียงวันเดียว คนสามคนที่เคยไม่เห็นนางอยู่ในสายตากลับเปลี่ยนท่าทีโดยสิ้นเชิง ข่าวแพร่ไปทั่วจวนอย่างรวดเร็ว  ค่ำวันนั้น หลิวมามาเรียกบ่าวไพร่มาประชุม สีหน้าของนางเคร่งเครียดกว่าที่เคย สาวใช้คนหนึ่งเอ่ยเสียงเบา“ฮูหยินคนใหม่ดูไม่เหมือนที่ลือกันเลยเจ้าค่ะ”อีกคนรีบเสริม “ใช่ นางไม่เคยดุด่า แต่กลับทำให้ทุกคนยอมเชื่อฟังได้”หลิวมามาเม้มริมฝีปากแน่น “ต่อไปอย่าประมาทนาง”ในเวลาเดียวกัน เซียวจิ่นเหยียนเพิ่งกลับจากกองทหาร ผู้ช่วยคนสนิทรีบ

อวี้หลินเอ่ยเบา ๆ “ฮูหยินไม่แม้แต่จะสอบสวนนาน”แม่ทัพหนุ่มตอบเสียงต่ำ “เพราะนางสังเกตสีหน้า แววตา และคำพูดของแต่ละคน”“เช่นนี้ไม่ต่างจากยอดนักวางแผน”เซียวจิ่นเหยียนไม่ตอบ ในใจของเขาเริ่มย้อนนึกถึงข่าวลือทั้งหมดที่เคยได้ยิน องค์หญิงเก้าอ่อนแอ เป็นองค์หญิงเก้าขี้โรค องค์หญิงเก้าหวาดกลัวผู้คน และเป็นองค์หญิงเก้าไร้ความสามารถ แต่หญิงที่อยู่ตรงหน้าในเวลานี้กลับไม่เหมือนคำบอกเล่าแม้แต่น้อยนางกล้าเผชิญหน้ามือสังหารกลางป่า กล้าตอบโต้ซูเหมยหรงต่อหน้าคนจำนวนมาก สามารถรวบใจบ่าวไพร่โดยไม่ใช้อำนาจ และยังอ่านความคิดคนได้อย่างเฉียบคมตกเย็น เซียวจิ่นเหยียนกลับมานั่งอยู่ในห้องหนังสือ พลางมองรายงานข่าวจากราชสำนักอย่างเหม่อลอย อวี้หลินยืนอยู่ข้างโต๊ะก่อนเอ่ยขึ้น “ท่านแม่ทัพ มีสิ่งหนึ่งที่ข้าน้อยคิดไม่ตก”“พูดมา”“หากฮูหยินฉลาดเช่นนี้จริง เหตุใดจึงยอมถูกกลั่นแกล้งในวังมาหลายปี”คำถามนั้นทำให้เซียวจิ่นเหยียนชะงัก ใช่...เหตุใดกัน หรือข่าวลือทั้งหมดจะเป็นเรื่องโกห

ทุกคนเงียบกริบ“แต่ความเมตตาไม่ใช่ความอ่อนแอ”คำพูดนั้นดังก้องไปทั่วลาน“หากผู้ใดคิดเอาชีวิตผู้อื่น หรือตั้งใจทำลายจวนแม่ทัพ ข้าจะไม่ยอมผ่อนปรนอีก” จากนั้นนางหันไปหาอิงเยว่ “ตามกฎของจวน ผู้ที่ลอบวางยานายต้องถูกโบยและส่งตัวให้ทางการ”อิงเยว่หน้าซีดจนไร้สีเลือด รีบคลานเข้าไปจับชายเสื้อของหลี่อัน “ฮูหยิน บ่าวสำนึกผิดแล้ว โปรดเมตตา”หลี่อันค่อย ๆ ดึงชายเสื้อออก “หากเมื่อวานข้าดื่มชาถ้วยนั้น วันนี้คนที่นอนหมดสติอาจเป็นข้า ไม่ใช่เจ้า”เซียวจิ่นเหยียนมองภรรยาของตนอย่างเงียบงัน เขาสังเกตเห็นว่านางไม่ได้แสดงความโกรธหรือสะใจเลยแม้แต่น้อย การลงโทษครั้งนี้เป็นไปเพื่อรักษาระเบียบ ไม่ใช่เพื่อระบายอารมณ์ หลี่อันพยักหน้าให้อวี้หลิน“ลงโทษตามกฎ โบยยี่สิบครั้ง แล้วส่งตัวไปยังทางการพร้อมคำให้การทั้งหมด”อิงเยว่ร่ำไห้แต่ไม่ขัดขืนอีก นางรู้ว่าตนไม่มีสิทธิ์ร้องขอสิ่งใด เสียงไม้กระทบพื้นดังขึ้นขณะองครักษ์พาตัวนางออกไป บ่าวไพร่ทั้งจวนต่างหน้าซีด หลายคนก้ม

“ระหว่างศึก ราชสำนักส่งสารลับให้ถอยทัพ บิดาข้าเชื่อพระราชโองการจึงถอนกำลัง”เขาหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น“แต่คำสั่งนั้นเป็นของปลอม”หลี่อันขมวดคิ้ว“เมื่อทัพถอย ศัตรูก็บุกเข้าตีทันที กองทัพของบิดาถูกล้อมและเสียชีวิตเกือบทั้งหมด”ลมหนาวพัดผ่านศาลาจนเปลวเทียนไหวแรงขึ้นเซียวจิ่นเหยียนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงความเจ็บปวด “หลังจากนั้น ราชสำนักกลับกล่าวหาว่าบิดาข้าขลาดกลัวศึกและทรยศต่อแผ่นดิน”หลี่อันเม้มริมฝีปากการใส่ร้ายคนตายเป็นเรื่องที่โหดร้ายยิ่ง“ท่านแม่ของข้าพยายามเข้าวังเพื่อถวายฎีกาขอความเป็นธรรม”เขาหลับตาลงชั่วครู่“แต่นางไม่เคยได้กลับมา”ประโยคสั้น ๆ นั้นทำให้บรรยากาศเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิมหลี่อันถามเสียงเบา “เกิดอะไรขึ้นกับท่านแม่”เซียวจิ่นเหยียนยิ้มอย่างไร้อารมณ์ “ราชสำนักแจ้งว่านางป่วยกะทันหันและสิ้นใจระหว่างทาง”“แต่ข้ารู้”เขากำหมัดแน่น“

ยามสาม เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้น เงาร่างผู้หนึ่งค่อย ๆ เปิดประตูห้องหนังสืออย่างชำนาญ ก่อนเดินตรงไปยังจุดที่ซ่อนหีบลับโดยไม่ลังเลอวี้หลินหรี่ตา “เขารู้ตำแหน่งจริง ๆ”ชายผู้นั้นย่อตัวลงกำลังจะเปิดพื้นไม้ แต่ทันใดนั้นคบเพลิงหลายดวงก็ถูกจุดขึ้นพร้อมกัน“หยุด”เสียงของอวี้หลินดังก้อง ฉินหย่งสะดุ้งสุดตัว สีหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นองครักษ์ล้อมรอบ ไม่นาน หลี่อันกับเซียวจิ่นเหยียนก็เดินเข้ามา แม่ทัพหนุ่มมองพ่อบ้านเก่าด้วยสายตาเย็นชา“เหตุใดเจ้าจึงมาที่นี่กลางดึก”ฉินหย่งรีบคุกเข่า “ข้าน้อยเพียงมาตรวจความเรียบร้อย”หลี่อันยิ้มเรียบ “ตรวจความเรียบร้อยด้วยการเปิดช่องลับใต้พื้นหรือ”พ่อบ้านถึงกับพูดไม่ออกเซียวจิ่นเหยียนขมวดคิ้ว “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่ามีช่องลับ”ฉินหย่งอึกอัก “ข้า”หลี่อันกล่าวต่อทันที “เพราะเขาไม่ได้เพิ่งรู้ เขารู้มานานแล้ว”จากนั้นนางหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ ภายในห่อแผ่นเงินขนาดเล็กที่มีตรา