All Chapters of องค์หญิงร้ายหวนคืน: Chapter 1 - Chapter 10

ฝนตกหนักตั้งแต่ช่วงเย็น เม็ดฝนกระหน่ำลงบนกระจกหน้าต่างของบ้านหลังเล็กจนเกิดเสียงดังต่อเนื่อง บรรยากาศภายในบ้านอับชื้นและเงียบงัน มีเพียงเสียงไอแผ่วเบาของหญิงวัยกลางคนที่ดังออกมาจากห้องด้านในซูเยว่ยืนล้างจานอยู่ในครัวเล็ก ๆ มือทั้งสองแดงช้ำจากน้ำเย็นจัด แต่หญิงสาวกลับไม่แม้แต่จะหยุดพัก“ซูเยว่! ซักเสื้อผ้าฉันเสร็จหรือยัง!”เสียงแหลมของหญิงสาวอีกคนดังขึ้นจากชั้นบน ซูเยว่หลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า“ใกล้เสร็จแล้ว…”“เร็วหน่อยสิ! คืนนี้ฉันต้องใส่ไปงาน!”เสียงนั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ราวกับกำลังสั่งคนรับใช้ ไม่ใช่พี่สาวร่วมบ้าน ซูเยว่ก้มหน้าล้างจานต่อเงียบ ๆ นี่คือชีวิตที่นางอยู่กับมันมาหลายปีหลังจากมารดาแท้ ๆ ของนางแต่งงานใหม่ ซูเยว่ก็กลายเป็นส่วนเกินในบ้านทันที แม่เลี้ยงมองนางเป็นภาระส่วน “ซูเหม่ย” น้องสาวต่างแม่ ก็ไม่เคยเห็นนางเป็นพี่สาวเลยแม้แต่น้อย ทุกวันนางต้องตื่นตีห้า ทำอาหาร ซักผ้า ทำความสะอาดบ้าน ก่อนรีบไปทำงานที่บริษัท และเมื่อกลับมา…ก็ยังต้องทำงานบ้านต่อจนดึกทั้งที่เงินเดือนส่วนใหญ่ถูกพ่อเอาไปใช้จ่ายในบ้านและส่งเสียซูเหม่ยเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนราคาแพง

ซูเยว่เม้มริมฝีปากแน่น ชีวิตนี้ช่างน่าสมเพชเหลือเกิน ต่อให้เปลี่ยนโลก เปลี่ยนร่าง แต่เหตุใดเจ้าของร่างเดิมถึงยังถูกเหยียบย่ำไม่ต่างจากนางเอี๊ยด...ประตูไม้เก่าเปิดออกเสียงดัง หญิงสาวสองคนเดินเข้ามาพร้อมถาดยาและอาหาร สีหน้าทั้งคู่เต็มไปด้วยความรำคาญ“ยังไม่ตายอีกหรือ?”นางกำนัลคนหนึ่งพูด พลางกลอกตา “ข้านึกว่าคราวนี้จะไม่ฟื้นเสียแล้ว”อีกคนหัวเราะเบา ๆ ก่อนวางถาดอาหารลงบนโต๊ะอย่างแรง“ตายไปก็ดี จะได้ไม่เปลืองข้าวในวัง”ซูเยว่เงียบ ไม่ตอบอะไรแต่สายตากลับเย็นลงทีละน้อย จากความทรงจำเดิม นางจำได้ว่าทั้งสองคนนี้คือ “ชุ่ยหลาน” และ “อวิ๋นเอ๋อ” นางกำนัลที่ถูกส่งมาดูแลองค์หญิงเก้าพูดว่า “ดูแล” ก็คงเกินไปเพราะความจริง ทั้งสองไม่เคยรับใช้นางเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม พวกนางกลับขโมยของ ส่งอาหารเหลือเดนมาให้ และบางครั้งยังลงไม้ลงมือกับองค์หญิงเก้าอีกด้วย“มองอะไร?”ชุ่ยหลานเห็นสายตานั้นก็ขมวดคิ้ว“หรือหัวกระแทกพื้นจนเสียสติไปแล้ว?”อวิ๋นเอ๋อหัวเราะคิกคัก “เสียสติก็ดี จะได้ไม่ต้องมาร้องไห้ฟูมฟายเหมือนทุกที”ซูเยว่ยังคงเงียบแต่ดวงตาของนางกำลังกวาดมองทุกอย่างอย่างรวดเร็ว คราบแป้งสีขาวบนแขนเสื้อของชุ่ยหล

“แม่ทัพเซียวมีความชอบต่อบ้านเมือง หากผิดสัญญาพระราชทานสมรส ย่อมกระทบความเชื่อมั่นของเขา”คำตอบนั้นชัดเจนแล้ว ผลประโยชน์ของราชสำนักสำคัญกว่า “ลูกสาว” คนหนึ่งเสมอ หลี่อันหัวเราะในใจเบา ๆ ที่แท้…ไม่ว่าโลกไหน คนที่อ่อนแอก็ถูกเสียสละเหมือนกัน หญิงสาวค่อย ๆ คุกเข่าลงอย่างสง่างาม“หม่อมฉัน…รับราชโองการเพคะ”หลี่เยว่แอบยิ้มออกมาทันที ฮองเฮาก็มีสีหน้าผ่อนคลาย มีเพียงหลี่อันที่ยังสงบนิ่ง เพราะในวินาทีนั้น นางเข้าใจแล้วว่าคนพวกนี้กำลังคิดว่าส่งนางไปตาย แต่บางทีจวนแม่ทัพอาจกลายเป็นโอกาสเดียว ที่ทำให้นางหลุดพ้นจากวังนรกแห่งนี้ก็ได้ ทันใดนั้นตอนที่ 4“องค์ชายรองเสด็จ!”เสียงขันทีประกาศดังขึ้น บุรุษในชุดสีครามเดินเข้ามาภายในตำหนักอย่างสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลานุ่มนวล รอยยิ้มอ่อนโยนประดับอยู่บนริมฝีปาก เขาหยุดมองหลี่อันครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ“ดูเหมือนข้าจะมาช้าไป” ดวงตาของเขาสบกับหลี่อันช้า ๆ แม้ภายนอกจะอบอุ่น แต่หลี่อันกลับสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มนั้น สายตาของเขาไม่ใช่สายตาของคนใจดี แต่เป็นสายตาของคนที่กำลัง “ประเมินคุณค่า” ของหมากตัวหนึ่งบนกระดานหมากที่ถูกโยนทิ้งแสงอรุณยามเช้าสาดส่

เสี่ยวชิงเหลือบมองแล้วขมวดคิ้ว แต่ไม่กล้าพูดอะไรหลี่อันลุกขึ้นยอบกาย “พี่หญิงช่างมีน้ำใจ หม่อมฉันซาบซึ้งนัก”หลี่เยว่หัวเราะเบา ๆ “พวกเราเป็นพี่น้องกัน ย่อมต้องดูแลกันอยู่แล้ว อีกไม่นานเจ้าก็จะเป็นภรรยาแม่ทัพ ข้ากลัวว่าหากแต่งตัวไม่ดี คนภายนอกจะเข้าใจว่าราชวงศ์ฉีดูแคลนแม่ทัพเซียว”คำพูดนั้นดูเหมือนห่วงใย แต่ทุกคนต่างฟังออกว่านางกำลังประชดว่าหลี่อันยากจนและไร้ค่านางกำนัลคนหนึ่งหัวเราะเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า “องค์หญิงสามทรงเมตตาจริง ๆ เพคะ แม้ของเหล่านี้จะไม่ได้ล้ำค่า แต่ก็เหมาะกับตำหนักแห่งนี้”เสียงหัวเราะดังขึ้นเบา ๆ หลี่อันกลับยังคงมีสีหน้าสงบ นางเดินเข้าไปหยิบปิ่นเงินในหีบขึ้นมาดูแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม“ของชิ้นนี้งดงามนัก ดูเหมือนเคยเป็นที่โปรดของพี่หญิงมาก่อน”หลี่เยว่ยิ้มอย่างภาคภูมิ“ใช่ ข้าเคยใช้เมื่อหลายปีก่อน”หลี่อันพยักหน้าเบา ๆ “เช่นนั้นหม่อมฉันยิ่งซาบซึ้ง เพราะพี่หญิงถึงกับยอมมอบของที่ตนไม่ใช้แล้วให้ข้า ถือเป็นการประหยัดพระราชทรัพย์ของวังได้ดีทีเดียว”ทันทีที่ประโยคนั้นหลุดออกมา สีหน้าของหลี่เยว่ก็แข็งค้าง นางกำนัลรอบข้างต่างหลุบหน้า พยายามกลั้นหัวเราะ คำว่า “ของที่ตนไม่ใช้แล้

เซียวจิ่นเหยียนชะงักเล็กน้อย เขาหันกลับมามองหลี่อันอีกครั้ง สายตาที่เดิมมีเพียงความเฉยชาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ“ท่านเป็นคนมองเส้นทางหนีออก”หลี่อันพยักหน้าเบา ๆ “หากมัวตั้งรับอยู่กลางถนน ทุกคนคงกลายเป็นเป้า”แม่ทัพหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนกล่าว “องค์หญิงมิได้หวาดกลัวเลยหรือ”นางตอบด้วยรอยยิ้มบาง “ความกลัวช่วยชีวิตใครไม่ได้ แต่สติช่วยได้”ประโยคนั้นทำให้เซียวจิ่นเหยียนมองนางนานกว่าปกติข่าวที่เขาเคยได้ยินบอกว่าองค์หญิงเก้าเป็นหญิงขี้โรค อ่อนแอ และไร้ความสามารถ ถูกส่งมาแต่งงานเพราะไม่มีผู้ใดต้องการแต่หญิงตรงหน้ากลับสงบนิ่งท่ามกลางคมดาบ วิเคราะห์สถานการณ์ได้รวดเร็ว และช่วยรักษาชีวิตคนทั้งขบวนไว้เขาหันไปสั่งทหาร “ตรวจสอบศพและร่องรอยทั้งหมด ข้าต้องรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง”จากนั้นจึงหันกลับมาพูดกับหลี่อันด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงความจริงจัง “ดูเหมือนข่าวลือในเมืองจะเชื่อไม่ได้ทั้งหมด”หลี่อันสบตาเขาเพียงครู่เดียวแล้วตอบอย่างสุขุม “บางค