All Chapters of องค์หญิงร้ายหวนคืน: Chapter 31 - Chapter 40

“ของสิ่งนี้พบในตัวพวกเจ้า”สีหน้าของชายทั้งสองเปลี่ยนทันที ตราดอกเหมยนั้นเป็นสัญลักษณ์ลับที่หลี่เยว่ใช้ติดต่อคนของตน เซียวจิ่นเหยียนวางมีดลงช้า ๆ“ดูเหมือนข้าจะเดาถูก”อีกฝ่ายรีบตะโกน “พวกข้าเพียงรับเงินทำงาน”“รับเงินจากผู้ใด”ชายผู้นั้นกัดฟัน ก่อนหลุดปากออกมา“คนขององค์หญิงสาม”ทันทีที่ได้ยินคำตอบ บรรยากาศในห้องก็เย็นเยียบลงกว่าเดิม อวี้หลินหันไปมองผู้เป็นนาย แต่สิ่งที่เห็นคือดวงตาซึ่งเต็มไปด้วยความโกรธจนแทบลุกเป็นไฟ เซียวจิ่นเหยียนกล่าวช้า ๆ“ข้าปล่อยให้นางเคลื่อนไหวมานานเกินไปแล้ว” เขาหันไปสั่งทันที “ค้นทุกจุดพักของคนกลุ่มนี้ จับผู้ร่วมขบวนการทั้งหมด ยึดทรัพย์และเอกสารทุกชิ้น หากขัดขืนให้จับเป็น!”“ขอรับ”ภายในเวลาไม่นาน ทหารของจวนแม่ทัพกระจายกำลังไปทั่วเมือง บุกค้นโกดังร้าง โรงน้ำชา และบ้านพักหลายแห่งที่ใช้เป็นจุดติดต่อของเครือข่ายลับ มีการจับกุมชายฉกรรจ์จำนวนมาก พร้อมยึดอาวุธ หน้าไม้ และรายชื่อผู้รับเงินหลายสิบคน ข่าวการกวาดล้างแพร่ส

คำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้หัวใจของหลี่อันอ่อนยวบลงอย่างประหลาดสายวันเดียวกัน หมอสั่งให้นางเดินช้า ๆ เพื่อให้ร่างกายฟื้นตัว หลี่อันจึงออกมาเดินในสวน แต่เพียงไม่กี่ก้าวก็รู้สึกเวียนศีรษะ เซียวจิ่นเหยียนที่เดินตามอยู่ด้านหลังรีบเข้ามาพยุง“หากไม่ไหวก็กลับไปพัก”“ข้าเพียงเดินช้าไปหน่อย”“ช้าก็ยังดีกว่าฝืน”ทั้งสองค่อย ๆ เดินผ่านสระบัวและต้นเหมยที่กำลังผลิดอกสีขาว เสี่ยวชิงกับอวี้หลินเดินห่างออกไปอย่างรู้หน้าที่ ปล่อยให้ทั้งคู่มีเวลาพูดคุยกันตามลำพัง หลี่อันมองผิวน้ำที่สะท้อนท้องฟ้าแล้วเอ่ยขึ้น“ท่านเปลี่ยนไปมาก”เซียวจิ่นเหยียนหันมอง “เปลี่ยนอย่างไร”“เมื่อก่อนท่านไม่แม้แต่จะถามว่าข้ากินข้าวหรือยัง”เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “เมื่อก่อนข้าคิดว่าเจ้าดูแลตัวเองได้”“แล้วตอนนี้ล่ะ”“ตอนนี้ก็ยังคิดเช่นนั้น”หลี่อันหัวเราะ “เช่นนั้นเหตุใดจึงมาดูแลข้าเอง”แม่ทัพหนุ่มเงียบไปพักใหญ่ ก่อนกล่

หลี่อันไม่ได้ตอบ เพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อหลบสายตา ในเวลาเดียวกัน ด้านนอกศาลา อวี้หลินที่แอบรักษาระยะอยู่เห็นรถม้าของเซียวจิ่นเหยียนมาจอด จึงรีบเข้าไปรายงาน“ท่านแม่ทัพ ฮูหยินยังสนทนากับองค์ชายรองอยู่ขอรับ”เซียวจิ่นเหยียนไม่ได้เดินเข้าไป เพียงยืนมองจากระยะไกล เห็นหลี่อันกำลังสนทนาอย่างสงบ ไม่มีท่าทีเกินเลยแม้แต่น้อยครู่ต่อมา นางก็ลุกขึ้นคำนับลา องค์ชายรองตรัสเป็นประโยคสุดท้าย“หากวันใดเจ้าเปลี่ยนใจ ประตูของข้ายังเปิดรับเสมอ”หลี่อันตอบด้วยรอยยิ้มสุภาพ“ขอบพระทัยเพคะ แต่ข้าคงไม่มีวันเปลี่ยนใจ”เมื่อเดินออกจากศาลา นางก็พบเซียวจิ่นเหยียนยืนรออยู่ใต้ต้นสน เขามองนางแล้วถามสั้น ๆ“คุยเสร็จแล้วหรือ”“เสร็จแล้ว”“องค์ชายต้องการสิ่งใด”หลี่อันตอบตรงไปตรงมา “พระองค์เสนอจะช่วยพาข้ากลับวัง”ดวงตาของเซียวจิ่นเหยียนแข็งขึ้นเพียงเสี้ยววินาที “แล้วเจ้าเล่า”นางหันมาสบตาเขา ก่อนตอบอย่างมั่นคง “ข้าปฏิเสธ&rdqu

สาวใช้รีบก้มหน้าด้วยความหวาดกลัว หลี่เยว่กัดฟันแน่น“หากปล่อยไว้เช่นนี้ วันหนึ่งแม้แต่เสด็จพ่อก็อาจเห็นนางสำคัญกว่าข้า”นางเงยหน้ามองเปลวเทียนที่กำลังลุกไหว ก่อนแววตาจะเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ“ในเมื่อหลี่อันเริ่มเป็นที่จับตา ข้าก็จะทำให้นางตกจากที่สูงต่อหน้าทุกคน”ขณะเดียวกัน หลี่อันยืนมองท้องฟ้ายามเย็นจากระเบียงเรือน เซียวจิ่นเหยียนเดินเข้ามายืนเคียงข้างโดยไม่เอ่ยคำใด ทั้งสองทอดสายตามองดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า หลี่อันเอ่ยขึ้นเบา ๆ“ข้ามีลางสังหรณ์ว่า ความสงบคงอยู่ได้อีกไม่นาน”เซียวจิ่นเหยียนตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคง“ไม่ว่าใครจะจับตาเจ้า ไม่ว่าใครจะคิดร้าย ข้าจะยืนอยู่ข้างเจ้าเสมอ”หลี่อันหันไปมองเขาแล้วเผยรอยยิ้มอ่อนโยน แม้เบื้องหน้าจะเป็นเส้นทางที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและการแย่งชิงอำนาจ แต่นางก็เริ่มเชื่อว่าตราบใดที่มีบุรุษผู้นี้ยืนเคียงข้าง นางย่อมมีพลังมากพอจะเผชิญทุกพายุที่กำลังจะมาถึงลูกธนูปริศนา หลังจากฮ่องเต้เริ่มจับตาหลี่อันอย่างเปิดเผย บรรยากาศภายในเมืองหลวงก็ยิ่ง

ยามเช้า แสงแดดอ่อนสาดผ่านกิ่งเหมยที่กำลังผลิบาน หลี่อันตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกสดชื่นกว่าเดิม บาดแผลที่หัวไหล่ยังเจ็บอยู่บ้างแต่ไข้ลดลงแล้ว นางค่อย ๆ ลุกจากเตียงและตั้งใจจะหยิบเสื้อคลุมมาสวมเองแต่ยังไม่ทันแตะต้องผ้า ประตูห้องก็เปิดออก เซียวจิ่นเหยียนก้าวเข้ามาพร้อมถ้วยยาร้อนในมือ เมื่อเห็นนางลุกขึ้น เขารีบเดินเข้าไปประคอง“หมอบอกให้พัก”หลี่อันยิ้มบาง “ข้าเพียงจะลุกมานั่ง”“เช่นนั้นก็นั่ง”เขาช่วยจัดหมอนด้านหลังให้นางอย่างระมัดระวัง ก่อนวางถ้วยยาลงบนโต๊ะเตี้ย หลี่อันมองการกระทำทุกอย่างเงียบ ๆ แล้วเอ่ยขึ้น“พักนี้ท่านดูแลข้ามากเกินไปแล้ว”เซียวจิ่นเหยียนตอบเรียบ ๆ “ยังไม่พอ”“หากคนอื่นเห็นคงคิดว่าข้าเป็นเด็ก”“หากเป็นเด็กจริง ข้าคงสบายใจกว่านี้ เพราะอย่างน้อยเด็กก็ไม่เอาตัวไปรับลูกธนูแทนผู้อื่น”นางหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นทำให้มุมปากของเขาขยับตามอย่างไม่รู้ตัว เสี่ยวชิงที่ยืนถือถาดผลไม้อยู่หน้าประตูเห็นภาพนั้นก็รีบหันไปกระซิบกับ