All Chapters of ห้าผัวแซ่บเกินต้าน [6P] + [PWP] + [NC30+] : Chapter 11 - Chapter 20

“โอ้ว…โอ้…โอ๊ะ…โอ๊ะ…โอ้ว…อร๊าย!!!” เธอร้องครางสั่นด้วยความหวาดเสียวซ่าน ดุ้นของพวกเขานั้นมีขนาดไม่ต่างกันเลยมันทำให้เธอทั้งเจ็บและเสียวซ่านอย่างที่เธอไม่เคยเป็นมาก่อน เธอไม่รู้ว่าเท่าไหร่แล้วที่เธอปล่อยน้ำออกมาไม่หยุด“อึก…อึก…ฟัก! ฟัก! ฟัก! อร๊าย…!!!” เธอกรีดร้องคราวแทบขาดใจ“อ่า…มันควยฉิบหาย…เสียวควย! อ่า” เมธร้องครางกระเส่าโทนต่ำ พลก้าวเดินมาหาเธอที่เตียงจับไหล่เธอขึ้น มองใบหน้าหวานที่อาบไปด้วยน้ำตา พลเดาว่าเธอนั้นคงเสียวมากกว่าเจ็บ เขาจับดุ้นใส่เข้าไปในกลีบร่องของเธอในทันที โดยไม่พูดสิ่งใดออกมา“เอา…เอาออกไปนะ… อึก…อย่าใส่มาพร้อมกันสิวะ!…อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊า!!!?” เธอกรีดร้องกระเส่าวาบหวาม เมธนอนลงบนเตียงกว้างในทันทีให้พี่ชายตอกดุ้นใส่เธอไม่ยั้งแรงปั้ก…ปั้ก…“โอ้…อ้อ…อ้อ…อื้ม…อ้อ…อื้อ…ฟัก…ฟัก…ฟัก…อร๊าย! ฟัก! ฟัก! ฟัก!” เธอกรีดร้องครางแทบขาดใจ“โอ้ว…โอ้ว…อ่า…” เมธร้องครางกระเส่าแผ่วเบา พร้อมปล่อยน้ำกามใส่เธอจนเอ่อล้น พลดันดุ้นตอกย้ำอย่างหนักหน่วง เธอซบใบหน้าลงบนอกแกร่งของเมธด้วยความเหน็ดเหนื่อย พลปล่อยน้ำใส่เธอในไม่ช้า เมธรู้สึกว่าเธอแน่นิ่งไปแล้ว แต่ทว่าได้ยินเสียงกรนเบาๆ สม่ำเสมอ“

เช้าวันใหม่อากาศปลอดโปร่งไม่มีเม็ดฝนเช่นค่ำคืนที่ผ่านมา เธอค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น เพราะได้กลิ่นอาหารปรุงสุกใหม่ภายในห้องกว้าง เธอจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วถึงจะเจ็บที่แกนกลางลำตัวก็ตามที เธอมองไปยังโต๊ะอาหารหินอ่อนสีดำ สีเดียวกับพื้นห้อง เธอเห็นว่าบนโต๊ะมีจานวางอยู่หลายใบ ทุกใบล้วนปิดด้วยฝาครอบสเตนเลส เธอจึงรีบก้าวลงจากที่นอน เดินไปที่โต๊ะอาหารเปิดฝาครอบสเตนเลส ทีละใบ เห็นว่าจานแรกที่เธอเปิดออกเป็น breakfast โดยมีไข่สองฟอง แฮมหมูสองชิ้น ไส้กรอกชีสสองชิ้น และเบคอนอีกสี่ชิ้น ส่วนจานที่สองเป็นขนมปังแผ่นและขนมปังทรงกลม บนจานเดียวกันมีถ้วยใส่เนย และแยมสตรอว์เบอร์รีส่วนจานที่สามเป็นผักสลัดในจานมีน้ำสลัดครีมและน้ำสลัดน้ำใส ยังมีแก้วน้ำส้ม แก้วกาแฟดำ แก้วใส่น้ำเย็นและแก้วนม วางไว้อยู่ด้วยกัน เหมือนแม่บ้านจะให้เธอเลือกด้วยตัวเองว่าจะกินอะไร เธอไม่รอช้ารีบเข้าห้องน้ำไปแปรงฟันทำธุระส่วนตัวและรีบออกมาที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง เพื่อลืมกินอาหารตรงหน้ายังหิวโหยเราว่าไปตายอดตายอยากมาจากไหน“เฮ้… คุณกินช้าๆ หน่อยสิ เดี๋ยวก็สำลักหรอก” เสียงของชายหนุ่มไม่ทำให้เธอหยุดกิน เพราะตอนนี้เธอหิวจนกินวัวได้ท

“ลงมานั่งแช่กับผมก่อนไหม น้ำอุ่นดีนะ” เสียงทุ้มนุ่มของวิชญ์นั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนร่างกายจะก้าวเข้าไปโดยไม่ทันคิด เมธยกไวน์ขึ้นจิบ แล้วหันมากล่าวช้า ๆ“หรือไม่…ก็ขึ้นมาที่หัวเรือกับผม จะได้เห็นพระอาทิตย์ตกใกล้ ๆ ดีล่ะ” คำพูดของเมธเหมือนกำลังหว่านล้อมเธออยู่ กรณ์และนนท์หยุดคุยกัน แล้วปรายตามองมาทางเธอพร้อมกันเหมือนนัดหมาย“คุณเลือกได้เลยนะ” กรณ์เอ่ยยิ้มๆ จ้องสายตาของเธอเป็นประกาย ขณะที่สายลมเย็นยามเย็นพัดกลิ่นเกลือทะเลเข้ามา พร้อมกลิ่นอาหารย่างหอมกรุ่น เชฟกำลังจัดจานซีฟู้ดสดใหม่ลงบนถาดเงิน ขณะที่บอดี้การ์ดยังยืนประจำตำแหน่งราวกับเงาเงียบ ๆ ของพวกเขาน้ำผึ้งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกล้อมด้วยแรงดึงดูดจากทุกทิศ ทั้งสายตา เสียง และบรรยากาศรอบตัว เธอไม่เข้าใจว่าทำไมใจของเธอหวั่นไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนแต่ทว่าเธอกลับเลือกเดินเลี่ยงสายตาทั้งหมด มานั่งลงที่โต๊ะอาหารริมดาดฟ้า แสงทองยามเย็นสาดผ่านผ้าปูโต๊ะสีขาวนวล จานกระเบื้องพอร์ซเลนวางเรียงอย่างประณีต อาหารตรงหน้าของเธอคือซาซิมิสด ๆ จากทะเล ปลากระพงเนื้อใสวาวเรียงซ้อนกันอย่างงดงาม หอยเชลล์ขาวนวลหั่นบางวางบนแท่งน้ำแข็งโปร่งใสสลับสีอัญมณีอ่อน

“โอ้ว…โอ้…โอ๊ะ…โอ๊ะ…อร๊าย…อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊ะ! ฟัก…อร๊าย!!!” เธอกรีดร้องครางสั่นอย่างไม่อายใครจะได้ยินหรือไม่ น้ำเงี่ยนพวยพุ่งออกมาจากกลีบร่อง เธอสั่นสะท้านไปทั้งเรือนร่างเลยทีเดียว“อื้อ…อื้อ…อร๊าย!!! อ๊ะ…อ๊ะ…อ๊ะ…อ๊ะ…อ๊า” เธอกรีดร้องครางสั่นไม่หยุดเช่นเดียวกับน้ำของเธอที่ปล่อยเรียราด ทันใดนั้นดุ้นของชายหนุ่มอีกคนยัดเข้ามา เธอสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเหมือนมีสิ่งแปลกใหม่ที่ยัดเข้ามา” วู้ว…เสียวควยจัง” พลพูดด้วยน้ำเสียงโทนต่ำด้วยความเสียวที่ยัดดุ้นเข้าไปในร่องก้นของเธอที่แน่นไม่ต่างงกับกลีบร่องที่เขาเคยสัมผัส เธอร้องครางกระเส่าไม่หยุดใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา ไม่ใช่น้ำตาเสียใจ แต่เป็นน้ำตาแห่งความเสียว มันเสียวทั้งหน้าและหลังที่มีดุ้นที่แข็งเป็นไตกระแทกใส่เธอ“อึก…อื้อ…อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊ะ! อร๊าย!!! ฮื้อ…อึก…!!!” เธอกรีดร้องครางสั่นด้วยความหวาดเสียวสะท้านไปถึงท้องน้อย มือเรียวทั้งสองข้างจิกลงบนไหล่ของวิชญ์ อีกทั้งเธอใช้ฟันกัดที่ไหล่ขของเขาเช่นกัน ทำให้วิชญ์ปล่อยน้ำใส่กลีบร่องของเธอจนไหลทะลักออกมา เขาก้มใบหน้าเข้าหาเธอ จูบริมฝีปากเพียงชั่วครู่กลัวว่าเธอจะลืมหายใจ” เฮือก…อึก…อื้อ…อื้อ…ฟัก…ฟัก! ฟัก!

หลังจากไหว้น้ำมาสักพัก… เสียงปืนค่อยๆ เงียบลง เหลือเพียงเสียงคลื่นซัดกระทบผิวน้ำกับจังหวะหอบหายใจหนักของทุกคน พลยังจับมือเรียวของน้ำผึ้งแน่นไม่ยอมปล่อย แขนแข็งแรงของเขาโอบประคองเธอในช่วงที่คลื่นแรงพัดซัด กรณ์ว่ายน้ำตามประชิดด้านหลัง มือหนึ่งถือปืนอีกมือคอยตีคลื่น ชำเลืองมองรอบตัวเพื่อเฝ้าระวัง “ไม่มีใครตามมาแล้ว…แต่เราต้องรีบขึ้นฝั่ง” เสียงพลแหบต่ำแต่เด็ดขาด น้ำทะเลรอบตัวเต็มไปด้วยเศษซากเรือ เศษไม้และโลหะลอยกระจัดกระจาย กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ลอยมากับสายลม บอดี้การ์ดหลายคนที่กระโดดตามมาพร้อมพวกเขา ตอนนี้ไม่มีใครเหลือรอดหลังการปะทะกับชายฉกรรจ์ ความจริงนั้นกัดกินใจพวกเขาเงียบ ๆ “จับไว้แน่นนะน้ำผึ้ง…อีกนิดเดียว” พลเอ่ยหอบ ๆ แต่แฝงความมั่นคงในน้ำเสียง เขาลากเธอว่ายผ่านเกลียวคลื่นที่ถาโถม ขอบฟ้าด้านหน้าเริ่มเผยให้เห็นเงาดำของแผ่นดิน เกาะเล็กๆ ปกคลุมด้วยต้นปาล์มสูงลู่ไปตามแรงลม ไม่มีสิ่งปลูกสร้าง ไม่มีควันไฟ เป็นเพียงเกาะร้างกลางทะเล น้ำผึ้งแทบหมดแรง แต่เมื่อเท้าแตะพื้นทรายใต้น้ำ ความโล่งใจก็เอ่อท้นขึ้น เธอถูกพลประคองขึ้นฝั่งพร้อมกับกรณ์ที่คอยหันกลับตรวจตราด้านหลังเป็นระยะ ทั้งสามยืนหอ