ยามเย็นบนเกาะร้าง แสงอาทิตย์สีส้มทองทอดเงายาวลงบนผืนทราย กรณ์เดินกลับมาจากแนวน้ำตื้น มือหนึ่งถือไม้พุ่งหลาวทำเอง อีกมือหิ้วปลาทะเลสด ๆ สามตัวที่ยังมีกลิ่นเค็มอ่อน ๆ ของน้ำทะเลติดอยู่“คืนนี้เรามีเนื้อสัตว์กินแล้ว” กรณ์ยิ้มบาง ๆ สายตาแฝงความภูมิใจ น้ำผึ้งที่กำลังปัดฝุ่นในกระท่อมหันมามอง“นี่ไปจับมาเองเหรอ” เธอถามด้วยความสงสัย“ก็ไม่มีซูเปอร์มาร์เก็ตให้ซื้อนี่น่า” กรณ์แกล้งพูดติดตลก วางปลาไว้บนใบตองแล้วเริ่มใช้มืดถอนเกล็ดปลา“ก็นายเคยเป็นทหารเรือนี่” เธอเอ่ย น้ำเสียงเหมือนแฝงทั้งขอบคุณและโล่งใจ กรณ์หัวเราะในคอ “ก็ต้องใช้ประสบการณ์ให้คุ้ม” กรณ์เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มไม่นาน… พลก็เดินออกมาจากแนวป่าด้วยสีหน้าพอใจ บนไหล่หิ้วเครือกล้วยเหลืองอร่าม“ของหวานมาแล้ว” พลเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“นี่มันเหมือนรายการเอาตัวรอดกลางป่าเลย” น้ำผึ้งหัวเราะเบา“ก็จริง แต่ถ้าได้ไวน์แดงสักขวดคงดีกว่าเหล้าขาวนี่” พลวางกล้วยลงข้างกองฟืน มองขวดเหล้าขาวที่วางอยู่บนผ้าตรงพื้นทรายกลิ่นควันไฟเริ่มลอยขึ้นเมื่อกรณ์ก่อกองฟืนหน้ากระท่อม เปลวไฟสีส้มสะท้อนบนผิวปลาที่กำลังย่าง เสียงหนังปลาสัมผัสความร้อนดัง “ฉ่า” คลุกเคล้ากับกลิ่นหอ
Last Updated : 2026-07-25
LOGIN
