All Chapters of เกียร์ร้าย ทวงคืนรัก: Chapter 121 - Chapter 130

ตอนที่ 121 เล่นบ้าอะไรกันเนี่ย!เกรซจำสีหน้าของเมฆได้ ที่จริงถ้ามองจากแววตาและท่าทางของเขา ผู้ชายคนนี้ไม่ได้เป็นคนเลว เขายังปกป้องน้องสาวและผู้หญิงที่เขาชอบ ไม่ให้พวกเธอต้องถูกคนอื่นตราหน้าว่าเป็นคนร้าย ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นแค่ผู้ถูกหลอกใช้ และมินตราเองก็ไม่เคยสำนึก เธอยังจำได้ว่า มินตราถึงกับตะโกนด่าพี่ชายตัวเองว่า ทำไมไม่รับผิดไปคนเดียว“เขารักน้องสาวของเขามากเลยนะคะ”“ก็คงจะใช่ แต่ก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะมาทำร้ายคนอื่นได้ ก็เพราะเขาไม่ซัดทอดสองคนนั้น พี่กับธรรณ์เลยคิดที่จะจัดการด้วยวิธีอื่น เพื่อล่อพวกเธอออกมา ตอนนั้นพี่นึกไม่ออก แต่รู้ว่าทั้งสองคนนั้นคงไม่หยุดแค่นี้แน่ พี่ไม่อยากให้เกรซถูกทำร้าย หรือตกเป็นเป้าหมายและได้รับอันตรายอีก วันนั้นหลังจากออกมาจากห้องของธรรณ์ พี่ก็บังเอิญเจอเบลกับแฟนที่นั่น"“ที่โรงพยาบาลเหรอคะ”เกรซอดถามไม่ได้ เพราะทุกอย่างมันดูเหมือนจะลงตัวมากเกินไป แต่ก็ดูสมเหตุผล "ใช่แล้ว วันนั้นเบลไปเอายาให้คุณน้าที่โรงพยาบาล ก็เลยไปแวะนั่งดื่มกาแฟด้วยกัน เบลนึกสนุกและอยากช่วยพี่ ดังนั้นก็เลยเริ่มแผนการแสดงละคร ทำเหมือนว่าพี่จะจีบเบล และใกล้ชิดกับเบลให้สองคนนั้นเห็น ซึ่งมันก็

ตอนที่ 123 สารภาพออกมาให้หมด“ไม่ใช่แบบนั้นนะ เป็นเพราะว่าพวกพี่มีสารวัตรคณิณคอยเป็นที่ปรึกษาเรื่องนี้ และเขาก็คอยให้ความช่วยเหลืออยู่ พี่ก็เลยกล้าทำน่ะ”“สารวัตรคณิณงั้นเหรอ”“ใช่ ๆ แต่ว่าเรื่องนี้ พวกพี่ไม่ได้บอกใคร เขาเองก็ไม่ได้บอกเพื่อนเกรซด้วย”เกรซพึ่งจะเริ่มนึกออก สารวัตรคณิณพึ่งจะเริ่มคบหากับฝ้าย เพื่อนสนิทของเธอไม่ได้นาน ไม่คิดเลยว่าจู่ ๆ เขาก็จะกลายมาเป็นคนที่เซริวคุยจนสนิทสนมได้ เธอเริ่มสงสัยและหันไปถามเขา “นอกจากสารวัตรคณิณ พวกเพื่อน ๆ พี่กับรุ่นพี่ธรรณ์แล้ว ยังมีใครอีก สารภาพออกมาให้หมด”“อย่าพึ่งดุสิ พี่บอกก็ได้ ก็… ยังมีกฤษ แฟนเบลที่เปิดสำนักงานกฎหมาย แล้วก็…. เพื่อนของธรรณ์อีกสองคน”“พี่กฤษด้วยเหรอ ว่าแล้วเชียว ทำไมตอนนั้นเขาถึงดูใจเย็น ไม่ยอมให้ฉันไปแจ้งความ และคอยห้ามแอลกับฝ้าย ไม่ให้ไปจัดการเรื่องกล้องวงจรปิด ที่แท้พวกพี่ก็วางแผนกันเอาไว้นี่เอง สุดท้ายคนที่ไม่รู้อะไรเลยก็มีแค่ฉันสินะ”เกรซสรุปเรื่องนี้ขึ้นมา ทำเอาเซริวถึงกับหน้าเสีย เขารีบหันมากอดเธอไว้แน่น แต่เกรซแค่นั่งนิ่ง ๆ ไม่ยอมพูดอะไรต่อ“พี่ขอโทษนะเกรซ พี่ไม่อยากให้เกรซต้องตกอยู่ในอันตราย ก็เลยทำแบบนี้ ถ้า

ตอนที่ 125 ที่จริงเธอเป็น….เกรซตกใจเล็กน้อย ทำเอาสาวน้อยตาโตต่างคณะยิ้มเขิน ๆ ออกมา “เรื่องมันยาวน่ะ แต่ว่าใช่แล้ว น้องมิวเรียนคณะบริหารปีหนึ่ง ที่จริงเธอเป็น…. คู่หมั้นพี่น่ะ”""อะไรนะ คู่หมั้น!""คราวนี้ไม่ใช่แค่เกรซคนเดียวที่ตกใจ แม้แต่เซริวก็ตกใจไปด้วย เขาพึ่งจะคุยกับธรรณ์ไม่นาน ก็เลยไม่ได้ถามลึกถึงรายละเอียด แค่รู้ว่าตอนนี้เขาเริ่มคบหากับรุ่นน้องในคณะเดียวกัน ก็เริ่มโล่งใจว่า ธรรณ์จะไม่มายุ่งกับเกรซอีก “คิดว่าเป็นแค่แฟนเฉย ๆ นี่ก้าวหน้าถึงระดับคู่หมั้นเลยทีเดียว ไวมากเลยแฮะ”“ทำไมล่ะ นายรู้สึกว่าแพ้เหรอ ถ้ากลัวแพ้ก็รีบขอเกรซซะสิ ปีนี้ฉันก็เรียนจบแล้วนะ นายเองก็อย่าประมาทไปล่ะ อย่าลืมว่าสาว ๆ น่ะ ยังต้องเรียนต่ออีกหลายปี”ธรรณ์ขยับเข้ามากระซิบเซริวเบา ๆ ระหว่างที่สองสาวทำความรู้จักกัน เซริวเบิกตากว้าง หันมามองสิ่งที่ธรรณ์พูดจบ“ใช่เลยนายพูดถูก! สมกับที่เรียนบริหารมา อ่านขาดสุด ๆ”ธรรณ์หันมายิ้มและยักคิ้วให้เขา “ใช่มั้ยล่ะ ต้องรีบแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นระวังตอนนายไม่อยู่ จะมีแมลงมาตอมเอานะ”“ไม่ได้การล่ะ ต้องรีบแล้ว ขอบใจมากนะธรรณ์”ธรรณ์ตบไหล่เซริวเบา ๆ ก่อนจะชวนกันเดินขึ้นไปที่ส

ตอนที่ 127 ฉันไม่ได้เป็นคนผิด“อะไรนะ ไวจริง ๆ เลย ให้พวกกูไปด้วยมั้ยวะ”ฝ้ายหันมาถาม แต่แอลเก็บของเรียบร้อยแล้ว“ไปเถอะอย่าพึ่งถามเลย มีอะไรค่อยว่ากันทีหลัง ไปกันเกรซ พวกกูจะไปด้วย”“ขอบใจนะ”ทั้งสามคนรีบเดินออกมาจากห้องเรียน เพื่อไปที่ห้องคณบดีประจำคณะ แต่ฝ้ายและแอลถูกสั่งให้รออยู่นอกห้อง เกรซเข้าไปไม่นานก็เดินออกมา ทำให้เพื่อน ๆ ทั้งสองคนแปลกใจมาก“อะไรวะ เข้าไปไม่ถึงสิบนาทีเลย ทำไมคุยไม่นาน หรือว่าจะไม่เกี่ยวกับเรื่องเมื่อวานนี้”“เกี่ยวสิ แต่แค่เรียกไปถามเฉย ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันได้รับบาดเจ็บหรือเปล่าแล้วก็ จะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดมั้ย เพราะว่าตอนนี้ตำรวจรับเรื่องไปแล้ว คณบดีให้ฉันตัดสินใจว่า จะเอาเรื่องกับวีด้า ที่ยกพวกไปรุมทำร้ายที่ตึกศิลป์หรือเปล่าน่ะ”เกรซเล่าทุกอย่างให้เพื่อนสนิทฟังอย่างครบถ้วน ทั้งสองคนนั่งฟังนิ่งเพราะคิดว่าคณบดีจะเรียกเกรซไปถามและตำหนิ“ถามแค่นี้เองเหรอ”“อืม… พวกมึงก็รู้นี่ว่า พวกผู้ใหญ่น่ะ ไม่อยากให้มีเรื่องใหญ่ในรั้วมหาลัยหรอก กลัวเรื่องชื่อเสียง แต่นี่เรื่องถึงตำรวจแล้ว ก็เลยเรียกให้ฉันไปให้ข้อมูล คณบดีบอกอีกว่า เขาจะส่งข้อมูลนี้ไปให้คณะบริหารของคู่กรณี

ตอนที่ 129 คนนี้ใช่มั้ย!ขบวนตุงหลากสีแบบภาคเหนือนับสิบคน เดินนำหน้าขบวน เสลี่ยงสี่คนหาม มีผู้หญิงในชุดไทยล้านนา แต่งองค์เต็มยศด้วยเครื่องประดับปิ่นทอง ผ้้าคาดสีขาวพร้อมสไบเฉียงแบบล้านนา นั่งเฉิดฉายอยู่บนนั้น ราวกับเจ้านางชั้นสูงทางเหนือ ขบวนค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามา พร้อมกับกองทัพกลองสะบัดชัยขนาดเล็ก เมื่อมาถึงหน้าประธานในพิธี เสลี่ยงนั้นก็ค่อย ๆ ลดลงมา เพื่อให้ผู้ที่นั่งอยู่ด้านบนเดินลงมา“เซริว คนนี้ใช่มั้ย!”“เกรซ…. สวยมากเลย”ทิชาไม่ถามซ้ำ เพราะแค่เห็นสายตาของลูกชายตัวดีก็พอจะรู้ว่า ผู้หญิงตรงหน้าคือเกรซ ว่าที่ลูกสะใภ้ของเธอนั่นเอง เมื่อบทเพลงเริ่มบรรเลง เกรซก็เริ่มร่ายรำ ท่วงท่าที่เธอร่ายรำออกมา อ่อนช้อยและนุ่มนวล ทุกคนในสนามราวกับต้องมนตร์สะกด ช่างภาพรัวชัตเตอร์ กล้องทุกตัวในสนาม แทบจะไม่จับไปทิศทางอื่นเลย นอกจากการแสดงตรงหน้า“นี่เองที่เธอบอกว่าเป็นความลับ ที่แท้เธอก็ฝึกซ้อมจน…. ให้ตายเถอะ แม่ครับ!”ทิชามือไม้สั่น เธอลดกล้องส่องทางไกลออก มองด้วยตาเนื้อเมื่อเกรซเริ่มร่ายรำเอนละตัวแอ่นไปด้านหลังจนแทบจะถึงพื้น สร้างเสียงฮือฮาให้กับคนทั่วทั้งสนาม“พระเจ้า! ตัวเธออ่อนมากเลย”“นี่แหละฟ้