All Chapters of Pinagtaksilan sa Gabi ng Kasal : Chapter 21 - Chapter 30

Ang paghampas ng mga alon ay umalingawngaw sa katawan ng yate, lumilikha ng tugtuging matatag ngunit tumatagos sa puso. Nang gabing iyon, ang langit ay punong-puno ng mga bituin. Ang mga ilaw ng barko ay kumukurap-kurap, na tila nagpapanggap na may init. Ngunit sa ilalim nito, ang puso ni Leviana ay malamig, nag-iisa, at labis na nasugatan.Nakahiga siya sa marangyang kama ng silid, ang kanyang mahinang katawan ay nakabalot sa puting kumot. Sa kanyang tabi, mahimbing na natutulog si Adrian, payapa ang mukha na tila ba nawala na ang lahat ng pasanin sa kanya. Lumingon si Leviana at tinitigan ang kanyang asawa na may halong magulong damdamin—pagmamahal, pangungulila, at galit.Sa una, nais niyang ngumiti, nagpapasalamat na kahit paano ay magkasama pa rin sila sa iisang higaan. Ngunit naglaho ang ngiting iyon nang biglang bumulong nang mahina si Adrian.“De…viana…”Ang pangalang iyon. Ang pangalang tumatarak sa kanyang pandinig, na parang patalim na umiikot sa kanyang puso.Natigilan si

Lalong lumakas ang marahang ugong ng makina habang dahan-dahang lumalapit ang marangyang barkong paglilibot sa malawak na daungan. Ang mga mabibigat na lubid ay bumagsak nang may kalabog, at isang mahabang huni ang umalingawngaw sa buong look, na nagpapahayag ng pagdating ng barko sa lupa. Mula sa balkonahe ng kanyang silid, pinagmasdan ni Leviana ang lungsod sa kanyang harapan. Ang mga ilaw ng daungan ay humalo sa matatayog na gusali, na lumilikha ng nakabibighaning tanawin na tila sumasalubong sa libu-libong pasaherong sabik nang tumapak sa lupa at tikman ang buhay sa pampang.Ngunit para kay Leviana, hindi lamang ito isa pang dayuhang lungsod. Para sa kanya, ito ay isang pagkakataon—isang pagkakataong malaman ang katotohanang matagal nang nagpapahirap sa kanyang puso.Pumasok si Adrian sa silid, may bitbit na maliit na bag. “Mananatili ang barko rito nang dalawang araw. Pwede tayong mamasyal at tamasahin ang lungsod. Nakapagpa-reserba na ako ng sasakyan para ikot tayo.”Lumingon si

Malamig ang pakiramdam sa loob ng apartment, kahit nakapatay naman ang aircon. Ang payak na sala, na may kulay-abong sofa at mesang kahoy, ay maayos tingnan—tila salamin ng pagkatao ng nakatira rito. Nanatiling matigas ang tindig ni Leviana sa gitna ng silid, habang dahan-dahang lumapit si Deviana at humarap sa kanya, madilim at maingat ang mga mata.Ilang sandali silang binalot ng katahimikan. Tanging ang tunog ng kanilang paghinga ang naririnig—mabigat at pinipigilan.Si Leviana ang unang bumasag nito. Magaspang ang kanyang tinig, puno ng pait ngunit matalas.“Hanggang kailan ka mananatili sa puso niya?”Nagkunot ang noo ni Deviana at nanliit ang kanyang mga mata. “Anong ibig mong sabihin?”Humakbang palapit si Leviana, nanginginig ang buong katawan sa damdamin. “Huwag kang magkunwari na hindi mo alam! Ako ang kasama niya ngayon, ako ang dapat na nag-iisa para sa kanya. Ngunit bawat gabi, bawat ngiti, bawat tingin… laging nandoon ang anino mo!”Lumakas ang kanyang boses, nanginginig

Tahimik ang loob ng apartment, tanging ang paulit-ulit na tik-tak ng orasan sa dingding ang naririnig. Nakatayo si Deviana sa likod ng pinto, mahigpit na hawak ang malamig na seradura. Mabilis ang tibok ng kanyang puso. Alam na alam niya kung sino ang nasa labas—hindi magkakamali sa malalim na tinig na iyon.Hindi pantay ang kanyang paghinga habang pinihit niya ang susi. Dahan-dahang umangil ang pinto, at ang anyong nasa harapan nito ay agad na bumihag sa kanyang tingin.Si Adrian.Seryoso ang mukha nito, namumula ang mga mata na tila pinipigil ang isang bagyo. Sa sandaling nagtagpo ang kanilang mga tingin, tila huminto ang oras.“Adrian…” Mahina ang tinig ni Deviana, tila isang bulong na hindi dapat naririnig.Tinitigan siya nito nang malalim, at humakbang papasok nang hindi nagpapaalam. Mas lalo niyang binuksan ang pinto at pumasok sa sala na tila sa kanya pa rin ang lugar na ito.Natigilan sandali si Deviana, bago mabilis na isinara ang pinto. “Hindi ka… hindi ka dapat narito.”Lum

Nakatayo pa rin si Adrian sa makipot na sala, tuwid ang kanyang mga balikat habang halong panghahamak ang kanyang mukha. Pilit namang pinatatag ni Deviana ang kanyang paghinga, ngunit tila sasabog ang kanyang dibdib sa bigat na hindi maipaliwanag.Matagal siyang tinitigan ng lalaki, bago nagpakawala ng mahinang tawa—isang halakhak na tila panunukso kaysa sa aliw.“Hah… Sa tingin mo ba talaga ay ganoon ako katanga, Deviana?” Malalim ang kanyang tinig, punong-puno ng pangungutya. “Ang mga kalokohang binitawan mo… wala iyon kundi isang murang paraan para pagtakpan ang sarili mo.”Nanigas si Deviana, mariing nagkuyom ang kanyang mga daliri sa gilid ng kanyang palda.“Hindi ako nagsisinungaling,” mabilis na ganti niya, nanginginig man ngunit matatag ang tono. “Mayroon talaga akong iba.”Itinaas ni Adrian ang kilay at humakbang palapit. May hamon sa kanyang ngiti, at tila hinuhubad ng kanyang tingin ang bawat pananggalang ni Deviana.“Wala kang iba,” malamig niyang wika. “Walang ibang lalak