บททั้งหมดของ Pinagtaksilan sa Gabi ng Kasal : บทที่ 11 - บทที่ 20

Tahimik na tahimik ang gabing iyon. Tanging tik-tak ng orasan sa dingding ang naririnig sa silid-aralan ni Adrian. Nakaupo siya sa kanyang upuan, matagal nang nakatitig sa screen ng laptop na hindi naman nagbabago. Nanigas ang kanyang mga daliri sa ibabaw ng keyboard, ngunit ang kanyang isipan ay nasa malayo.Biglang bumasag ang matinis na tunog ng kanyang telepono sa katahimikan. Huminga nang malalim at pagod si Adrian bago ito inabot nang walang gana. Ngunit sa sandaling makita niya ang pangalan ng nagpadala, nanigas ang kanyang buong katawan. Leviana.Nanginginig ang kanyang mga kamay habang binubuksan ang mahabang mensahe.“Adrian, sana basahin mo ito hanggang sa huli. Sabi ng doktor, baka wala na akong matirang oras. Kumalat na ang kanser. Masyado na akong mahina, kahit ang pagbangon sa kama ay hirap na hirap ako. Ayokong magmakaawa ng awa, ngunit may huli akong kahilingan bago ako tawagin ng kamatayan. Gusto kong magpakasal. Gusto kong maramdaman kung ano ang maging asawa, kahit

Ang mahinang amoy ng panlinis ay nananatili sa pasilyo ng ospital. Mga puting pader, malinis na hangin, at ang mahinang ugong ng mga makinang pangmedikal ang pumupuno sa lugar. Ngunit sa loob ng isang partikular na silid, isang marupok na pangarap ang unti-unting nabubuo.Nakaupo si Leviana na nakasandal sa mga unan, namumutla ang balat ngunit kumikinang ang kanyang mga mata sa halo ng kahinaan at tuwa. Sa kanyang kandungan ay may guhit ng isang payak na kasuotang-pangkasal. Nakatayo si Adrian sa gilid habang inaayos ang kumot sa kanyang balikat.“Ito ba talaga ang gusto mo?” Mababa ang kanyang boses, tila nag-aalinlangan.Namuo ang mahinang ngiti sa mga labi ni Leviana. “Wala na akong lakas para sa marangyang pagdiriwang, Adrian. Sapat na… ang maging simple. Dito. May mga bulaklak, damit, at nasa tabi ko ka.”Nanikip ang dibdib ni Adrian. Hinawi niya ang kanyang buhok, nahahati sa pagitan ng pagsisisi at habag. “Leviana…”“Pakiusap.” Inabot siya ng kamay nito—marupok at nanginginig—a

Nang gabing iyon, umuwi si Adrian na mabigat ang mga hakbang. Matapos ang lahat ng nangyari sa ospital, nagnanais siyang makahanap ng kaaliwan sa sarili niyang tahanan. Isang bahay na dapat sana ay mainit, isang lugar kung saan laging matiyagang naghihintay si Deviana.Ngunit nang bumukas ang pinto, katahimikan ang sumalubong sa kanya. Mahina ang liwanag sa sala, at nananatili pa ang mahinang amoy ng hapunan sa hangin, ngunit ang mainit na pagtanggap na lagi niyang inaasahan ay wala kahit anino.“Deviana?” malumanay na tawag ni Adrian.Mula sa kusina, lumabas si Deviana na may kalmadong mga hakbang. Walang ayos ang kanyang mukha, payak ang pagkatali ng buhok. Bahagyang ngumiti ang kanyang mga labi, ngunit tila hindi ito pamilyar. Hindi init ang sumalubong sa kanya—kundi isang malamig na katahimikan na tumagos nang malalim.“Nakauwi ka na,” bulong niya habang inilalapag ang tasa ng tsaa sa mesa. “Kumusta ang araw mo?”Sa simpleng tanong na iyon, nanikip ang dibdib ni Adrian. Pinagmasda

Nang gabing iyon, tila hindi na matitiis ang katahimikan ng bahay. Nakatayo si Deviana sa sala, walang laman ang tingin habang nililibot ang paligid. Bawat sulok ng tahanang ito ay saksi sa pagmamahalan nila ni Adrian—at saksi rin sa mga sugat na lalong lumalalim sa bawat araw. Hawak niya ang isang itim na maleta, na matapos pa noong hapon.Wala nang luhang pumatak sa pagkakataong ito. Tanging malamig na katahimikan ang bumabalot sa kanya, na tila nagyelong karagatang nilamon ang lahat ng bagyong nagngangalit sa kanyang puso.Sa ibabaw ng mesa ni Adrian, naglagay siya ng liham. Maayos ang kanyang sulat-kamay, ngunit matalas at tumatagos ang bawat titik."Pinili kong umalis bago ako tuluyang masira. Huwag mo na akong hanapin."Matapos isulat ang huling salita, huminga nang malalim si Deviana. Tumingin siya sa huling pagkakataon sa bahay na ngayon ay tila hindi na sa kanya. Hindi na ito ang tahanan ko. Ito ay lugar lamang kung saan natutunan ko kung ano ang tunay na kahulugan ng pagtata

Ang malakas na busina ng barko ay umalingawngaw, bumasag sa hangin ng hapon sa daungan. Ang mga ibong-dagat ay lumipad palayo sa himpapawid, tila sumasalubong sa paglalakbay na magsisimula pa lamang.Nakatayo si Adrian sa tabi ni Leviana, inaalalayan itong umakyat sa hagdan ng barko. Malamig ang kamay nito, marupok, ngunit mahigpit na nakakapit sa kanya na parang takot na bumitaw.“Tingnan mo, Adrian…” Namuo ang mahinang ngiti sa mga labi ni Leviana, at lumiwanag ang kanyang namumutlang mukha sa pagkamangha. “Napakalaki ng barko. Hindi ko inakalang makakatapak ako rito balang araw.”Lumingon si Adrian at pilit na ngumiti—isang ngiting tila hindi kanya. “Oo. Napakaganda, hindi ba?” Malambot ang kanyang boses, halos puno ng pag-iingat.Ngunit sa kanyang kalooban, ibang tinig ang sumisigaw.Dapat ay kasama ko rito si Deviana… pinapanood ang kanyang ngiti, pinakikinggan ang kanyang halakhak, hindi… ganito.Ibinaba niya ang kanyang tingin upang itago ang kirot sa kanyang mukha, habang ang