Lahat ng Kabanata ng Pinagtaksilan sa Gabi ng Kasal : Kabanata 1 - Kabanata 10

“Deviana! Dalhan mo nga ako ng maiinom!”Bumagsak si Adrian sa mahabang sofa sa sala. Umalingawngaw ang kanyang boses, bakas ang matinding pagod. Gusot pa rin ang suot niyang suit, hindi na maayos ang pagkakakabit ng mga butones ng kanyang coat, at maluwag na nakalaylay ang kanyang kurbata sa leeg. Binabalot ng ginintuang liwanag ng dapithapon ang buong silid, ngunit napakabigat ng katahimikan sa loob ng bahay na tila nilamon nito maging ang kanyang pagtawag.Walang sumagot.Walang tunog ng mga yabag.Walang sinumang tumugon sa kanya.Ang tanging maririnig ay ang mahinang ugong ng air conditioner at ang tik-tak ng orasan sa dingding.Kumunot ang noo ni Adrian at tumingala sa hagdang patungo sa ikalawang palapag.“Deviana? Hindi mo ba ako naririnig? Sinabi kong dalhan mo ako ng tubig!”Ngunit wala pa ring sagot.Makalipas ang ilang sandali, narinig ang mahihinang yabag mula sa kusina.Lumabas si Tiya Emely, ang kasambahay na ilang dekada nang naglilingkod sa kanilang tahanan, habang ma

Nanatiling nakatayo si Adrian sa harap ng tindahan ng panlalaking damit, tila nanigas sa kinatatayuan.Ang polo na hawak pa niya ay dahan-dahang dumulas mula sa kanyang kamay at nahulog sa lupa nang hindi man lamang niya namalayan.Nakatitig lamang siya sa likuran ni Deviana, na papalayo nang may matatag na hakbang, walang anumang pag-aalinlangan.Parang...Tuluyan na talaga siyang iniwan nito.Parang...Totoo na talaga siyang nakalimutan nito.Rumagasa sa kanyang dibdib ang galit at pagkadismaya na parang dambuhalang alon na humahampas sa matitigas na bato.Ngunit sa gitna ng lahat ng damdaming iyon...May isang emosyon na nangingibabaw sa lahat.Pagkawala.“Hindi kita hahayaang umalis nang ganito, Deviana!”Umalingawngaw ang boses ni Adrian sa buong kalye, paos at punô ng matinding damdamin.Napalingon ang mga taong dumaraan sa kanya.Ngunit wala siyang pakialam.Ang ipinagmamalaki niyang dangal at pride sa buong buhay niya...Ay tuluyan nang nadurog.Parang mga piraso ng salaming n

“Pasensya ka na, Deviana... pero iuuwi pa rin kita kasama ko.”Matatag at malamig ang boses ni Adrian, na walang iniiwang puwang para sa pagtanggi.Dahan-dahang umusad ang marangyang itim na kotse sa malamig na gabi. Ang mga ilaw sa kalsada ay nagmistulang malalabong guhit na dumaraan, na para bang wala na silang anumang kahulugan. Sa loob ng sasakyan, mas mabigat pa ang katahimikan kaysa sa ugong ng makina.Tahimik na nakaupo si Deviana sa upuan ng pasahero. Nakatingin lamang siya sa bintana habang tahimik na pumapatak ang mga luha sa kanyang mga pisngi. Hindi na siya umiiyak dahil sa takot.Umiiyak siya dahil sa pagod.Pagod na dalhin ang mga sugat na hindi kailanman tuluyang naghilom.Pagod na mahalin ang isang lalaking hindi kailanman natutong mahalin siya sa paraang nararapat sa kanya.Parang nadurog ang kanyang puso sa libu-libong piraso.Iisa na lamang ang tanong sa kanyang isipan.Ano na naman ang gagawin sa akin ni Adrian sa pagkakataong ito?Ngunit sa likod ng kanyang mga lu

Dahan-dahang naglakbay ang sasakyan ni Adrian sa mga kalyeng unti-unti nang tumatahimik. Kumapal ang katahimikan sa pagitan nila, na napuputol lamang ng ugong ng makina at paminsan-minsang busina ng mga dumadaang sasakyan. Paminsan-minsang sumusulyap si Adrian kay Deviana, ngunit nanatiling nakadungaw ang huli sa bintana, walang imik habang pinapanood ang paglabo ng mga ilaw ng lungsod.“Deviana…” garalgal ang boses ni Adrian, puno ng pag-aalinlangan. “Alam kong nabibigo ka. Ngunit pakiusap, pakinggan mo muna ako. Lumapit lamang si Leviana dahil may sakit siya. Wala na siyang ibang matatakbuhan kundi ako.”Hindi man lang kumibo si Deviana. Nanatiling nakapako ang kanyang tingin sa kumikinang na mga ilaw ng lungsod, na tila sa liwanag nito matatakpan ang bagyong namamagay sa kanyang puso.“Ayokong malaman,” maikli niyang sagot, walang bahid ng damdamin o ekspresyon.Tila pinukpok ng maso ang dibdib ni Adrian sa narinig. Humigpit ang hawak niya sa manibela, pinipigilan ang kanyang saril

Nang gabing iyon, tila nagbago ang anyo ng hardin. May mga kumukutitap na ilaw na nakasabit sa pagitan ng mga puno, maayos na nakahain ang mahabang mesa na punong-puno ng pagkain, at marahang musika ang umaalingawngaw mula sa mga tagapagsalita. Inihanda ni Adrian ang lahat hanggang sa pinakamaliit na detalye: isang katamtamang laki ng keyk, isang bungkos ng mga puting rosas—ang paborito ni Deviana—at mga paanyaya na ipinadala sa mga malalapit na kamag-anak at ilang kasamahan nito sa trabaho.Siya mismo ang nagbantay sa lahat. Nais niyang maging perpekto ang araw na ito.Pumasok si Deviana sa hardin na nakasuot ng payak na damit na kulay asul. Nanigas ang kanyang mukha sa gulat nang makita ang munting pagdiriwang. “Ito… ano ang lahat ng ito?” bulong niya.Ngumiti nang mainit si Adrian at iniabot ang mga bulaklak. “Maligayang kaarawan, Deviana. Nawa’y magdala sa’yo ang taong ito ng bagong kaligayahan. Nais kong malaman mo—nandito pa rin ako para sa’yo.”Sa isang saglit, nanginginig ang