Pinagtaksilan sa Gabi ng Kasal

“Adrian... aalis ka talaga?”

Umalingawngaw ang nanginginig na tinig ni Deviana sa malawak na bulwagan ng kasalan na biglang nabalot ng katahimikan.

Mahigpit pa rin niyang hawak ang kamay ni Adrian, ngunit naramdaman niyang malamig at naninigas na ito. Sa paligid nila, dose-dosenang mga bisita ang nakatitig sa eksena habang walang tigil ang pagpitik ng mga camera. Ang musikang kanina lamang ay pumupuno sa kasalan ay biglang tumigil, at ang naiwan na lamang ay isang mabigat na katahimikang puno ng tensyon.

Dahan-dahang lumingon si Adrian.

Walang laman ang kanyang tingin, tila nakatanaw sa malayo.

Namutla ang kanyang mukha matapos makatanggap ng isang tawag sa telepono.

Isang pangalan ang marahang namutawi sa kanyang mga labi.

“Leviana...”

Marahan niyang inalis ang kamay ni Deviana.

Bahagyang nanginig ang katawan ng babae.

“Kailangan kong umalis. May sakit si Leviana. Hindi ko siya maaaring iwanang mag-isa.”

Matatag ang kanyang tinig, walang kahit katiting na pag-aalinlangan.

Napigil ang paghinga ni Deviana.

Unti-unting namutla ang kanyang mukha.

“Adrian... araw ng kasal natin ngayon. Iiwan mo ba talaga ako sa altar para sa ibang babae?”

Mahinahon siyang sinagot ni Adrian.

“Hindi siya ‘ibang babae.’ Siya ang babaeng minahal ko noon.”

Hindi siya nag-atubili kahit isang sandali. Tumalikod siya at naghanda nang bumaba mula sa altar.

Agad siyang hinablot ni Deviana sa braso.

“Adrian! Maaari kang magpadala ng ibang tao para alagaan siya! Ikaw mismo ang nagsabi na ako ang kinabukasan mo. Huwag mong sirain ang lahat para lang sa iyong nakaraan!”

Huminto sandali si Adrian.

Ngunit malamig at puno ng galit ang tinging ibinigay niya sa kanya.

“Huwag mong sabihin sa akin kung sino ang dapat kong alalahanin.”

“Hindi lang siya bahagi ng nakaraan.”

“Siya ang taong minsang nagligtas ng buhay ko. At ngayon, siya naman ang naghihirap.”

Nagsimulang umugong ang bulwagan.

Maraming bisita ang agad naglabas ng kanilang mga telepono upang kuhanan ang hindi kapani-paniwalang tagpong iyon.

Ang lalaking ikakasal ay iniiwan ang kanyang nobya sa altar upang puntahan ang ibang babae.

Napakagat ng labi si Deviana.

Sa nanginginig na tinig, pilit niyang pinanghawakan ang huling natitirang piraso ng kanyang dignidad.

“Kapag umalis ka ngayon, Adrian... tapos na tayo!”

“Hinding-hindi ko tatanggapin ang ganitong kahihiyan!”

Matagal siyang tinitigan ni Adrian.

May sakit sa kanyang mga mata.

Ngunit ang sakit na iyon ay hindi dahil kay Deviana.

Ito ang sakit ng isang lalaking nakapagpasya na.

“Sige.”

“Tapos na.”

“Huwag mo na akong hanapin kailanman.”

Mahinahon ang kanyang tinig.

Ngunit bawat salitang binitiwan niya ay tila matalim na talim na tumarak sa puso ni Deviana.

Marahas niyang inalis ang kamay nito, mabilis na bumaba sa altar, at iniwan ang babaeng dapat sana'y maging asawa niya sa araw na iyon.

Nanatiling nakatayo si Deviana, hindi magawang alisin ang tingin sa papalayong likuran ni Adrian.

Kasunod noon ay tuluyang sumabog ang kaguluhan.

Tumawa nang malakas ang isang lalaking nakaupo sa unahan.

Ang mahihinang bulungan ay unti-unting naging malulupit na pangungutya.

“Tingnan ninyo si Deviana! Ang perpektong nobya raw, pero iniwan sa altar!”

“Hindi ba siya ang matagal na humahabol kay Adrian?”

“At sa huli, iniwan pa rin siya.”

“Dapat alam na niyang si Leviana pa rin ang mahal ni Adrian.”

“Masyado siyang naging bulag para makita ang katotohanan.”

Mahigpit na hinawakan ni Deviana ang kanyang damit-pangkasal hanggang sa mamuti ang kanyang mga buko.

Parang pinipiga ang kanyang dibdib at hirap na siyang huminga.

Namumula ang kanyang mukha sa galit at kahihiyan.

Tumulo ang mga luha sa kanyang pisngi.

Ngunit agad niya itong pinunasan.

Hindi.

Hindi niya ipapakita ang kanyang kahinaan.

Lalo na hindi sa harap ng mga taong natutuwa sa kanyang pagbagsak.

Tumayo ang kanyang ina mula sa hanay ng mga panauhing pandangal at akmang lalapit sa kanya.

Ngunit itinaas ni Deviana ang kanyang kamay upang pigilan ito.

Kailangan niyang harapin ang lahat nang mag-isa.

Samantala, sa labas ng simbahan, nagmamadaling sumakay si Adrian sa kanyang sasakyan.

Hindi pa man nakakapagsalita ang drayber ay agad na siyang nag-utos.

“Sa ospital.”

“Ngayon na.”

Magulo ang kanyang isipan.

Ngunit hindi nagbago ang kanyang pasya.

Hindi niya hahayaang harapin ni Leviana ang lahat nang mag-isa, lalo na sa ganitong pagkakataon.

Sa loob naman ng simbahan,

nakatayo pa rin si Deviana nang hindi gumagalaw.

Ilang bridesmaid ang maingat na lumapit sa kanya.

Ngunit bago pa sila makapagsalita, isang malamig na tinig ng babae ang sumira sa katahimikan.

“Deviana, sigurado ka bang gusto mo talagang tapusin ang lahat kay Adrian?”

“Hindi ba ikaw naman talaga ang matagal na humahabol sa kanya?”

Punô ng pangungutya at paghamak ang kanyang tinig.

Muling umalingawngaw ang tawanan.

“Masyado kang naging mapangarap.”

“Paano mo naisip na mapapangasawa mo ang lalaking hindi naman kailanman naging iyo?”

“Tingnan mo ang kinahinatnan mo.”

Bawat panlalait ay tumama sa tainga ni Deviana na parang kulog.

Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang baba at nilibot ng tingin ang buong bulwagan.

May bakas ng awa sa kanilang mga mata.

Ngunit higit pa roon...

Kasiyahan.

Kasiyahang makita siyang bumagsak.

Ngunit si Deviana ay hindi babaeng mananatiling nakalugmok.

Bahagya niyang itinaas ang laylayan ng kanyang damit-pangkasal at buong tapang na naglakad sa gitnang pasilyo na dapat sana'y magdadala sa kanya sa kaligayahan.

Habang dumaraan siya sa pagitan ng mga bisita, nag-aalab ang kanyang mga mata sa matatag na determinasyon.

“Tumawa kayo hangga't gusto ninyo ngayon.”

“Pero balang araw, makikita ninyo akong muling bumangon.”

“Mas matatag.”

“Mas makapangyarihan.”

“At mas mataas kaysa sa inyong lahat.”

Mahinahon niyang binigkas ang mga salitang iyon, na tila isang sumpang inukit sa kaibuturan ng kanyang kaluluwa.

Pagdating niya sa pintuan ng simbahan, sandali siyang huminto.

Isang huling beses niyang nilingon ang altar na ngayo'y wala nang laman.

Pagkatapos, sa malamig ngunit matatag na tinig, sinabi niya,

“Adrian.”

“Minahal kita nang buong puso.”

“Pero isinusumpa ko...”

“Sa araw na ito, namatay na ang pag-ibig na iyon.”