Semua Bab เกิดใหม่มาอยู่ในร่างภรรยาขาพิการ ยุค 80: Bab 11 - Bab 20

12          “บ้านของพวกเรา เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้วนะคะ คุณสามีที่รัก”          “ที่รักเหรอครับ เดี๋ยวคนอื่นได้ยินหมดหรอกครับ”          “นั่นสินะคะ”          บ้านสไตล์ยุค 70 ที่มีอยู่ด้วยกันทั้งหมด 2 ชั้น มีห้องน้ำชั้นบนและชั้นล่าง มีห้องนั่งเล่น มีห้องนอน มีห้องครัว มีไฟฟ้าใช้ ทุกอย่างที่จำเป็นภายในบ้านมีครบครันทั้งหมด ที่เหลือก็แค่รอเวลาสร้างบ้านขึ้นมาและตกแต่งเรียบร้อยให้สวยงาม แล้วทั้งหมดที่ว่ามานี้ก็จะเสร็จตามที่วางเอาไว้          สำหรับวันนี้ก็ไม่มีอะไร แค่มาดูผลการดำเนินงานในการสร้างบ้านว่าไปถึงไหน          ก่อนจะกลับบ้าน ซินหยางก็ได้ขอให้เหอไท๋พาไปนั่งเล่นบริเวณชายหาด ซึ่งมีชาวบ้านในหมู่บ้านและคนจากแดนไกลมาท่อง

14          ซินหยางและเหอไท๋สองสามีภรรยาคู่นี้ พวกเขาได้มาอยู่บ้านหลังใหม่รวมแล้วก็หลายเดือน การค้าขายโดยการตั้งร้านที่หน้าบ้านถือเป็นเรื่องที่ประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง เพราะตั้งแต่ตั้งร้านขายของวันแรกจนมาถึงปัจจุบันก็ยังขายดิบขายดี ขายจนหมดไม่มีเหลือ ที่สำคัญ ไม่ต้องเสียเงินค่าวัตถุดิบแม้แต่หยวนเดียว เพราะซินหยางนำวัตถุดิบออกมาจากมิติ ทำให้ไม่ต้องไปซื้อวัตถุดิบที่ตลาด          แต่เรื่องนี้ก็กลายเป็นเรื่องที่มีชาวบ้านสงสัยอยู่เหมือนกัน จนพวกเขาต้องถามซินหยาง ประมาณว่า เอาวัตถุดิบมาจากที่ไหน คำตอบก็ไม่ได้มีอะไรซับซ้อน เธอตอบไปว่าซื้อมาจากตลาดแค่นั้นเอง แล้วเพื่อไม่ให้ชาวบ้านหรือใครสงสัยทั้งสองคนอีก ซินหยางก็ได้ให้เหอไท๋ไปซื้อวัตถุดิบมาจากที่ตลาดบ้างเป็นครั้งคราว ซึ่งมันก็ทำให้ชาวบ้านไม่ต้องมาถามอะไรพวกนี้          “คุณภรรยาครับ”          “มีอ

16          “เจียง เธอรู้หรือเปล่าว่าเหอไท๋กับซินหยางไม่ได้อยู่บ้านหลังนี้แล้วนะ”          “จริงเหรอหนิง”          “ใช่น่ะสิ ฉันได้ยินมาว่าพวกเขาย้ายออกไปกันแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าไปอยู่ที่ไหน”          “งั้นเหรอ แล้วใครอยู่บ้านหลังนี้กันล่ะ ฉันก็เห็นเปิดประตูหน้าบ้านอยู่นะ”          “ก็พ่อแม่ของเหอไท๋น่ะสิ”          “แล้วทำไมพวกเขาไม่อยู่ด้วยกันล่ะ”          “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่า งานเสือกเรื่องชาวบ้านเป็นงานของพวกเรา เดี๋ยวฉันจะไปหาข่าวมาก่อน”          “

18          “เนื้อทอดพริกไทยดำสูตรพิเศษหมดแล้วหมดเลยนะคะ มาค่ะ มาซื้อกลับบ้านกันได้เลยนะคะ”          เนื้อทอดพริกไทยดำสูตรพิเศษที่ทอดกรอกยกออกจากกระทะร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมเตะจมูกจนอยากที่จะกินมันทั้งอย่างนั้น ลูกค้าอย่างชาวบ้านที่อาศัยอยู่บริเวณนี้นั้น กรูกันเข้ามาแล้วซื้อเนื้อทอดติดไม้ติดมือกลับไปบ้าน ไม่ใช่แค่นั้น น้ำพริก ห่อหมกปลาและไส้กรอกก็ซื้อกลับบ้านไปด้วยเหมือนกัน          เช้าวันนี้ ซินหยางและเหอไท๋ตั้งร้านไม่ถึงชั่วโมงก็ขายของจนหมดเกลี้ยง สงสัยว่า ซินหยางจะทำน้อยเกิดไปหรือมันอร่อยจนต้องซื้อกลับไปทีละเยอะๆ กันแน่          “ฉันว่าฉันเพิ่มปริมาณแล้วนะ ยังขายไม่พออีกเหรอ”          “น่าจะเป็นอย่างนั้นครับ อีกอย่าง เมนูที่คุณภรรยาทำมันอร่อยมาก ผมรับประกันได้เลย”&

20          “ทำไมล่ะคะ”          “ก็อย่างที่คุณรู้ดี ขาของคุณน่ะยังไม่หายสนิท ถ้าคุณทำงานหนักจนร่างกายรับไม่ไหว คุณอาจจะป่วยอีกก็ได้”          “แต่ฉันหายดีแล้วนะคะ ดูสิคะ ร่างกายของฉันน่ะแข็งแรงอย่างที่เห็น”          “…”          ถึงแม้ซินหยางจะโชว์เบ่งกล้ามแขนให้ดู แต่เหอไท๋ก็ไม่ได้รู้สึกยินดีกับเธอเลยด้วยซ้ำ          เหอไท๋ไม่ได้พูดอะไรต่อจากนี้ สิ่งที่เขากำลังคิดอยู่นั้น เขาเป็นห่วงเรื่องสุขภาพของซินหยางเป็นอย่างมาก ไม่อยากให้ซินหยางนอนป่วยติดเตียงเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่ใช่ซินหยางคนเก่า แต่ยังไงซินหยางก็คือซินหยางยังวันยังค่ำ ไม่ว่ายังไง เหอไท๋ก็จะไม่ยอมให้ซินหยางทำงานหนักไปมาก