Semua Bab เกิดใหม่มาอยู่ในร่างภรรยาขาพิการ ยุค 80: Bab 21 - Bab 30

21          บ่อเลี้ยงปลาที่ถูกขุดขึ้นมาด้วยกำลังคนเพียงคนเดียว มันถูกเติมเต็มไปด้วยน้ำสะอาดและมีผักตบชวาตั้งตระหง่านอยู่บนเหนือน้ำในบ่อ แต่ยังไม่มีปลาให้เลี้ยง เหอไท๋กำลังคิดอยู่ว่าจะเลี้ยงปลาอะไรดี เขาอยากเลี้ยงปลาเพียงแค่หนึ่งสายพันธุ์ต่อบ่อปลา          วันนี้มีคุณภรรยาอย่างซินหยางมาคอยดูบ่อเลี้ยงปลาด้วย ว่าแต่ว่า เธอขายของหมดแล้วเหรอ          “ตรงนี้มันแดดร้อนนะครับ คุณภรรยาควรที่จะไปยืนตรงใต้ต้นไม้ดีกว่า”          “ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้เอง ฉันอยากดูคุณสามีทำงานมากกว่า แล้วคุณอยากเลี้ยงปลาอะไรเหรอคะ”          “ไม่รู้เหมือนกันครับ”          “ให้ฉันช่วยคิดไหมคะ”          “ดีมากเลยครับแบบนั้น”&nb

23          “คุณคะ ลูกปลาดุกเต็มไปหมดเลย”          “ครับ เพราะได้เปาช่วยในเรื่องต่อราคานั่นแหละครับ นายจ้างของเปาก็เลยขายให้ในราคาพิเศษ แถมยังให้ลูกปลาดุกพวกเรามาเยอะเลยด้วย ถ้าได้มาที่นี่อีกครั้ง ผมจะเอาของฝากไปฝากให้เปากับนายจ้างของเขาด้วย”          “ดีมากเลยค่ะ ครั้งหน้าฉันมาด้วยอีกนะคะ”          “ได้อยู่แล้วครับ”          หลังจากซื้อลูกปลาดุกเสร็จเรียบร้อยแล้ว สองสามีภรรยาจึงเดินทางกลับพร้อมกับลูกปลาดุกหลายร้อยตัวที่อยู่ในกะละมังพลาสติกขนาดใหญ่ แค่นี้ก็สามารถนำลูกปลาดุกไปปล่อยในบ่อเพื่อให้มันเจริญพันธุ์ออกลูกออกหลานได้แล้ว แต่ก่อนหน้านั้นก็ต้องเดินทางกลับกันเสียก่อน          “คุณภรรยาครับ อย่าเอาม

25          อาหารเม็ดสำหรับปลาดุกถูกหว่านลงบ่อปลาดุกนับร้อยตัว ไม่สิ ตอนนี้เป็นพันตัวเห็นจะได้ ปลาดุกที่มีหนวดเหมือนแมวอ้าปากรอรับอาหารเหมือนทุกวัน          “กินให้เยอะ กินให้อิ่มนะ จะได้โตเร็ว”          เป็นเรื่องปกติที่เหอไท๋จะพูดคุยกับพวกปลา ถึงแม้ว่ามันจะพูดแปลกประหลาดในสายตาชาวบ้าน แต่การที่ได้พูดออกมาเมื่ออยู่คนเดียวนั้น ทำให้รู้สึกไม่เบื่อขณะที่ทำงานในสวนข้างบ้าน พอให้อาหารปลาดุกเสร็จเหอไท๋ก็ให้อาหารไก่ไข่          “พวกแก อย่าแย่งกันสิ ตรงนี้ยังมีอีกเยอะ”          จากนั้นก็ไปรดน้ำต้นไม้ ซึ่งเป็นหน้าที่ประจำทุกวัน          เช้านี้อากาศสดชื่น ไม่มีแสงแดดแรงกล้ามากระทบให้ผิวเสีย เหอไท๋จะอยู่ในสวนข้างบ้านเพียงแค่ครึ่งวันเช้าเท่

27          หลังจากเก็บร้านขายกับข้าวที่หน้าบ้านเสร็จเรียบร้อย เหอไท๋ก็ได้ให้เปาเข้าไปในบ้านเพื่อพูดคุยกันในเรื่องของตัวเหอไท๋ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เหอไท๋ได้ให้เปาเข้าไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาและโต๊ะไม้ไม่สูงเท่าไหร่นัก มีถ้วยชามาเสิร์ฟโดยซินหยาง เวลามีแขกเข้ามาเยี่ยมเยียนมันก็ต้องน้ำชานี่แหละเหมาะที่สุด          ทั้งสามคนนั่งที่ของตนเองเรียบร้อย เห็นว่าทั้งสองพร้อมที่จะรับฟังในสิ่งที่จะเล่าต่อจากนี้ เปาก็เลยเริ่มเล่าเรื่องขึ้น          “เมื่อหลายวันก่อน ตอนที่ฉันกำลังเอาปลาไปส่งให้ลูกค้าแถวบ้านเก่าของนาย ฉันก็เห็นชาวบ้านมุงดูคนตบตีกันหลายคน ที่จริงมันก็ไม่ใช่เรื่องของฉันหรอก แต่พอได้ยินเสียงคุ้นหูของคนที่ทะเลาะกัน ฉันก็เดินไปดูให้แน่ชัด ใช่แล้ว คนที่ทะเลาะกันนั้นมีอยู่สามคน หนึ่งในนั้นก็คือ ป้าลี่หลิน เธอตบตีกับพวกป้าหนิงและป้าเจียง แต่พอดูแล้วกลับกลายเป็นว่า คนที่ถูกกระทำนั้นเป็นป้าสองคนนั้น ป้าลี่หล

29          “แม่งเอ๊ย เสียอีกแล้ว”          “เล่นอีกตาหนึ่งไหมเหอกุ๋ย”          “ผมไม่มีเงินแล้วครับเฮีย”          “เอาเงินเฮียไปสิ เฮียให้ยืม”          “ไม่ดีกว่าครับ”          เบื้องหน้าที่เห็นอยู่ตอนนี้ เป็นสถานที่ที่แอบลักลอบเล่นการพนันผิดกฎหมายหรือที่เรียกว่าบ่อนการพนันนั่นแหละ ทุกวันจะมีชาวบ้านจากพื้นที่ต่างๆ เข้ามาเล่นการพนันเพื่อหวังเอาไว้ว่ามันจะทำให้ชีวิตสุขสบายในอนาคต แต่บางคนเข้ามาเล่นเพื่อค่าเวลาเท่านั้น แต่ทว่า สำหรับเหอกุ๋ยที่เล่นเสียหมดตัว มันก็คงจะเป็นความหวังเพื่อให้เขามีเงินใช้อย่างสุขสบาย ไม่ต้องทนทำงานตากแดดให้เหนื่อย        &n