เกิดใหม่มาอยู่ในร่างภรรยาขาพิการ ยุค 80

1

          เช้าอรุณรุ่งขึ้น ณาดา หญิงสาวสะสวยน่ารัก อายุ 30 ปีบริบูรณ์ เธอกำลังขับรถสุดหรูไปยังบริษัทที่เธอทำงาน แล้วที่วันนี้เธอต้องตื่นแต่เช้ามืดก็เพราะว่าเธอมีงานต้องรีบทำให้เสร็จก่อนเวลาเริ่มงาน ซึ่งก็คือเวลา 8 โมงเช้า งานที่เธอทำเป็นงานสำคัญกับตัวเธอมาก หากว่าทำสำเร็จเธอจะได้รับเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นรองประธานบริษัท โอกาสอันน้อยนิดนี้เธอจำเป็นต้องคว้าเอาไว้เพื่อให้เธอเติบโตในหน้าที่การงานให้ได้

          รถสุดหรูถูกจอดที่ประจำตำแหน่งใต้ตึกของบริษัทก่อนที่เธอจะเร่งฝีเท้าเดินพร้อมกับหอบแฟ้มเอกสารเข้าไปด้านในบริษัท เมื่อเข้ามาในห้องทำงานเธอก็กวาดตามองดูรอบตัวครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่ายังไม่มีใครมาทำงาน เวลานี้มีเพียงณาดาคนเดียวเท่านั้น เธอจึงรีบเข้าไปในห้องทำงานซึ่งเป็นห้องทำงานส่วนตัวสำหรับเธอโดยเฉพาะ

          พอเข้ามาข้างใน สิ่งแรกที่เธอต้องทำก็คือเปิดไฟในห้อง วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ จากนั้นก็เดินไปเสียบกาน้ำร้อนเพื่อชงกาแฟดื่มเป็นประจำ

          ถ้วยกาแฟหอมกรุ่นถูกวางไว้บนโต๊ะทำงานข้างตัว เอกสารที่ณาดาเอามาถูกกางออกก่อนที่เธอจะเขียนรายละเอียดของงานเข้าไปอย่างชำนาญ ก็อย่างที่เห็น ตอนนี้เธอมีตำแหน่งหัวหน้าแผนกตรวจสอบบัญชี การทำงานของเธอจึงมีความละเอียดสูงและไม่ผิดพลาด ถึงจะเป็นอย่างนั้นแต่เธอก็ต้องตรวจสอบซ้ำอีกอยู่ดี

          หลังจากทำงานเอกสารก็ผ่านมาได้ 2 ชั่วโมง เหลือเวลาเพียงแค่ 30 นาทีก็ถึงเวลาเริ่มงานแล้ว เจ้าหน้าที่และพนักงานของบริษัทก็เริ่มทยอยกันเข้ามาทำงานให้เห็นเป็นบางตา แล้วที่สำคัญไปกว่านั้น เอกสารที่เธอเร่งรีบทำก็เสร็จเรียบร้อยพร้อมส่งต่อให้หัวหน้าของเธอ

          “เสร็จสักที”

          เมื่องานเสร็จเรียบร้อยณาดาก็ได้บิดขี้เกียจไปมาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะจัดเรียงเอกสารเอาไว้เพื่อรอให้เจ้าหน้าที่ลูกน้องของเธอเอาไปส่งต่อ ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยไปด้วยดีเธอเองก็ต้องดื่มกาแฟอุ่นหอมกรุ่นเพื่อกระตุ้นร่างกายให้สดชื่นยิ่งขึ้น แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้สดชื่นขึ้นมาสักเท่าไหร่ แถมยังทำให้เธออ้าปากหาวนอนอยู่ตลอดเวลาเพราะตื่นแต่เช้ามาทำงานสำคัญให้เสร็จ หากหลับลงเมื่อไหร่เธอคงจะหลับสนิทอย่างแน่นอนเป็นแน่

          “งีบหลับสักหน่อยก็แล้วกัน”

          หลังจากดื่มกาแฟจนหมดถ้วยเธอก็เอนหลังลงเก้าอี้นวมอย่างสบายตัวก่อนจะหลับตาลงอย่างโล่งใจที่ทำงานเสร็จทันเวลาส่งโดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่าหลังจากนี้เป็นต้นไปจะเป็นการงีบหลับนอนครั้งสุดท้ายของเธอในชีวิตนี้ แน่นอนว่าครั้งสุดท้ายของชีวิตนั้นแม้แต่ณาดาก็ไม่รู้เลยด้วยซ้ำ

          .

          .

          .

          เปลือกตาของหญิงสาวขยับเล็กน้อยก่อนจะเปิดออกเพื่อลืมตาตื่นกลับมาทำหน้าที่ของตนเองอีกครั้ง แต่ทว่า พอลืมตาขึ้นมามันกลับไม่ใช่ห้องทำงานที่เธออยู่ สรุปแล้วที่นี่ที่ไหน

          “ที่นี่ที่ไหน”

          ณาดาถามตนเองเพื่อความอยากรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนกันแน่ แต่ก็ไม่ได้คำตอบที่แน่ชัด เพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

          เบื้องหน้าของเธอมีแต่ความมืดมิด แต่ก็พอมีแสงส่องพอเห็นพื้นที่รอบตัวอยู่บ้าง พอดวงตาเริ่มปรับทัศนวิสัยได้เธอก็รู้แล้วว่าที่นี่เป็นห้องนอนซึ่งเธอเองก็ไม่รู้ว่าเป็นห้องของใคร

          “ร่างกายของเราทำไมมันหนักจัง”

          ณาดาพยายามลุกขึ้นจากเตียงนอนแต่ไม่สามารถลุกขึ้นมานั่งได้ ร่างกายของเธอในตอนนี้ไม่มีเรี่ยวแรงแถมยังหนักอีกต่างหาก อย่างกับว่าร่างกายของเธอนั้นถูกเคลือบไปด้วยเหล็กที่หนักมากกว่า 100 กิโลกรัม ซึ่งเธอเองก็ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ตัวเธอเองที่ออกกำลังหลังเลิกงานเป็นประจำทุกวันไม่น่าจะมีร่างกายที่อ่อนแอขนาดนี้ได้ นับเป็นเรื่องที่แปลกมากสำหรับคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำทุกวัน ซึ่งทำให้ณาดาเกิดความสงสัยขึ้นมานอกจากเรื่องที่ตนเองอยู่ที่ไหน พอก้มหน้ามองดูร่างกายตนเองมันก็ทำให้เธอตกใจ เพราะว่าร่างของเธอดูซูบผอมอย่างกับคนป่วย ดูยังไงก็ไม่ใช่ร่างกายของเธอ แต่กลับกลายเป็นว่าเธอกำลังควบคุมมันอยู่อย่างยากลำบาก

          “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

          สำหรับณาดาเธอยังคิดว่าที่นี่เป็นความฝัน หากตื่นขึ้นมาเธอคงจะได้กลับไปยังในห้องทำงาน แต่ว่าไม่ใช่เลย นี่ไม่ใช่ความฝันแต่มันเป็นความจริง แล้วความจริงนี้มันก็ทำให้ณาดารู้สึกกลัวขึ้นมาจนเธอร้องไห้ออกมาโดยไม่สนใจว่าตนนั้นอยู่ที่ไหน

          “ทำไม ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย”

          นอกจากความกลัวที่ทำให้เธอร้องไห้แล้วก็ยังมีเรื่องหน้าที่การงานที่เธอพยายามมาจนถึงทุกวันนี้ แต่กลับกลายเป็นว่ามันได้ถูกทำลายไปจนไม่สามารถกลับคืนมาได้อีกแล้ว ทีนี้ณาดาจะทำอย่างไร

          หลังจากร้องไห้โศกเศร้าเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไปแล้ว ณาดาก็ตั้งสติตนเองกลับมาอีกครั้งเพื่อที่จะแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นตอนนี้ สิ่งที่เธอเข้าใจก็คือร่างกายที่ควบคุมอยู่ตอนนี้ไม่ใช่ร่างกายของเธอ แล้วห้องนอนห้องนี้เองก็ไม่ใช่ของเธอเช่นเดียวกัน มันคงจะเป็นห้องนอนของหญิงสาวคนนี้ที่เธอกำลังควบคุมอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย แต่ปัญหาก็คือเธอเข้ามาอยู่ในร่างหญิงสาวคนนี้ได้อย่างไรกัน

          “หน้าตาของเธอคนนี้เป็นยังไงกันนะ”

          เพื่อที่จะทำให้ตนรู้จักร่างกายนี้ให้มากยิ่งขึ้น ณาดาจึงพยายามอีกครั้งเพื่อที่จะลุกขึ้นนั่งเพื่อจะหันหน้ามองกระจกที่แขวนอยู่ภายในห้องนอน เธอพยายามจนสามารถลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนได้สำเร็จก่อนจะหันหน้ามองกระจกอย่างคนสงสัย แล้วเธอก็ได้เห็นใบหน้าของหญิงสาวคนที่เธอควบคุมร่างกายนี้ในที่สุด

          ...