เกิดใหม่มาอยู่ในร่างภรรยาขาพิการ ยุค 80

1 เช้าอรุณรุ่งขึ้น ณาดา หญิงสาวสะสวยน่ารัก อายุ 30 ปีบริบูรณ์ เธอกำลังขับรถสุดหรูไปยังบริษัทที่เธอทำงาน แล้วที่วันนี้เธอต้องตื่นแต่เช้ามืดก็เพราะว่าเธอมีงานต้องรีบทำให้เสร็จก่อนเวลาเริ่มงาน ซึ่งก็คือเวลา 8 โมงเช้า งานที่เธอทำเป็นงานสำคัญกับตัวเธอมาก หากว่าทำสำเร็จเธอจะได้รับเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นรองประธานบริษัท โอกาสอันน้อยนิดนี้เธอจำเป็นต้องคว้าเอาไว้เพื่อให้เธอเติบโตในหน้าที่การงานให้ได้ รถสุดหรูถูกจอดที่ประจำตำแหน่งใต้ตึกของบริษัทก่อนที่เธอจะเร่งฝีเท้าเดินพร้อมกับหอบแฟ้มเอกสารเข้าไปด้านในบริษัท เมื่อเข้ามาในห้องทำงานเธอก็กวาดตามองดูรอบตัวครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่ายังไม่มีใครมาทำงาน เวลานี้มีเพียงณาดาคนเดียวเท่านั้น เธอจึงรีบเข้าไปในห้องทำงานซึ่งเป็นห้องทำงานส่วนตัวสำหรับเธอโดยเฉพาะ พอเข้ามาข้างใน สิ่งแรกที่เธอต้องทำก็คือเปิดไฟในห้อง วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ จากนั้นก็เดินไปเสียบกาน้ำร้อนเพื่อชงกาแฟดื่มเป็นประจำ ถ้วยกาแฟหอมกรุ่นถูกวางไว้บนโต๊ะทำงานข้างตัว เอกสารที่ณาดาเอามาถูกกางออกก่อนที่เธอจะเขียนรายละเอียดของงานเข้าไปอย่างชำนาญ ก็อย่างที่เห็น ตอนนี้เ

3 เหอไท๋หรือก็คือสามีของซินหยาง หลังจากกลับมาจากการทำงานเขาก็เห็นภรรยาในสภาพอิฐโรยนั่งอยู่กับพื้น ดูจากรูปการณ์แล้วเธอคงล้มลงนั่นแหละ เห็นอย่างนั้นจึงรีบวิ่งเข้ามาดูภรรยาของตนทันที “ซินหยาง” ณาดาหรือก็คือซินหยางคนปัจจุบัน เมื่อเห็นสามีสุดหล่อเหลาของตนเองวิ่งเข้ามาหาเธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เพราะเธอไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี ในความทรงจำของซินหยางคนเก่าจะเรียกสามีของตนเองว่า คุณสามีหรือไม่ก็ที่รัก ซึ่งเธอยังไม่ชินกับคำพูดพวกนี้สักเท่าไหร่ “คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม” “ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไร” เหอไท๋รู้ดีว่าหากภรรยาของตนเป็นอะไรเธอมักจะไม่บอกให้เขาได้รู้ ถึงแม้จะว่าเจ็บแค่ไหนก็จะทำเป็นไม่รู้สึกอะไร นั่นก็เพราะว่าเธอไม่อยากให้สามีต้องเป็นห่วง แต่ด้วยความเป็นสามีและเป็นเสาหลักของบ้านเขาจึงตรวจดูร่างกายของภรรยาตนเองเหมือนอย่างที่เคยทำ แต่แล้วก็ถูกมือของภรรยาปัดป้องเอาไว้ไม่ให้แตะต้องตัวไปมากกว่านี้ “ฉันไม่เป็นอะไร” ซินหยางพูดก่อนจะพยายามลุกขึ้นยืนพร้อมกับใช้ไม้ค้ำยันรักแร้ดันขึ้นด้วยตัวคนเดียว แต่ถึงอย่างนั้นเหอไท๋ก็ยังช

5 หลังจากกินข้าวอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองจึงพากันเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ เพราะวันนี้สามีทำงานมาเหน็ดเหนื่อยก็เลยอยากพักผ่อนให้เร็ว แต่ก็ยังไม่นอนกันหรอกนะ ภายในห้องนอนชั้นล่างซึ่งเป็นห้องของทั้งคู่มีเพียงเตียงนอนแค่เตียงเดียว แล้วเป็นเตียงสำหรับนอนคนเดียว เหอไท๋จึงยกให้ซินหยางตั้งแต่ที่เธอเข้ามาอยู่ในบ้าน ส่วนเหอไท๋นอนปูเสื่ออยู่ข้างเตียงนอน ห้องที่เหลือชั้นล่างและชั้นบนนั้นเป็นห้องว่างซึ่งเดิมทีเป็นห้องของพ่อแม่และน้องชาย ตอนนี้พวกเขาไม่ได้อยู่แล้วก็เลยกลายเป็นห้องว่างอย่างที่เห็น วันนี้มีเรื่องมากมายให้เหอไท๋ครุ่นคิด เป็นเรื่องเกี่ยวกับภรรยาตนเองที่ดูแตกต่างจากที่ผ่านมา แล้วอาการป่วยของเธอก็ดีขึ้น ถึงจะไม่ฟันธงว่าเธอหายดีแล้วก็ตาม ยังมีเรื่องทำอาหารหุงข้าวเตรียมเอาไว้รอให้กลับมากินอีกด้วย ไม่ว่าอย่างไหนมันก็ดูแปลกไปหมด ใบหน้าอันหล่อเหลาที่กำลังใช้ความคิดอยู่นั้นทำให้คนเป็นภรรยาอย่างซินหยางเกิดความสงสัยขึ้นมา แล้วซินหยางก็พอจะดูออกว่าสามีของตนกำลังคิดอะไรอยู่ “คุณสามีคะ คิดอะไรอยู่เหรอ” “กำลังคิดถึงคุณนั่นแหละครับ ผมคิดว่าคุ

7 ตั้งแต่ณาดาเข้ามาอยู่ในร่างซินหยางภรรยาของเหอไท๋มันก็ผ่านมาร่วมแล้วหลายเดือน แล้วเช้าของทุกวันซินหยางจะตื่นแต่เช้าพร้อมสามีเพื่อมาทำกับข้าวกินมื้อเช้าร่วมกันและทำกับข้าวเตรียมเอาไว้สำหรับมื้อเที่ยงของสามีที่จะต้องเอาไปกินที่ทำงานด้วยเช่นเดียวกัน เช้านี้ก่อนเหอไท๋ออกไปทำงานซินหยางทำขาหมูพะโล้สูตรโบราณให้เหอไท๋กินมื้อเช้าที่บ้าน ส่วนมื้อเที่ยงเป็นซาลาเปาไส้หมูแดงซึ่งเป็นของโปรดของคุณสามีที่รัก “ฉันเตรียมมื้อเที่ยงเอาไว้ให้คุณแล้วนะคะ กินข้าวเสร็จแล้วคุณจะได้ไม่ต้องเตรียมอีก” “ขอบคุณครับ ขาหมูพะโล้ที่คุณทำอร่อยมากเลยครับ” “ขอบคุณนะคะ ไว้คราวหน้าฉันจะทำให้คุณกินอีก” ใบหน้าของหนุ่มหล่อที่กำลังเพลิดเพลินรสชาติอาหารมื้อเช้าคนนี้ทำให้ซินหยางอยากเอ็นดูเขาไปตลอด ไม่รู้เหมือนกันว่าหลังจากนี้จะเกิดเรื่องประหลาดขึ้นอีกเมื่อไหร่ ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก เหตุผลส่วนตัวของเธอนั้นก็เพราะว่าการสูญเสียและการลาจากมันทำให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องเจ็บปวดหรือทั้งสองฝ่ายต่างก็เจ็บปวดไม่น้อยไปกว่ากัน ซินหยางได้ตั้งความหวังเอาไว้ว่าขอให้ได้ใช้ชีวิตอย่

9 “คุณทำแบบนั้นกับคนพวกนั้นเหรอครับ” “ใช่ค่ะ ฉันเป็นคนทำเอง เจอแบบนั้นคงจะเงียบปากไปสักพัก” เรื่องที่ซินหยางกระทำลงไปนั้นทำให้เหอไท๋หัวเราะร่าเริงออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ถึงแม้เขาจะรู้สึกไม่ดีในสิ่งที่เธอทำลงไป แต่ที่ทำลงไปก็เพราะความโกรธที่โดนนินทาว่าร้าย แถมยังพูดจาปากหมาอีกด้วย เจอแบบนี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ อีพวกนี้มันต้องโดนตบฟันร่วงให้หมดทุกคน “แล้วที่ทำงานคุณเป็นยังไงบ้างคะ” “ก็ดีครับ แต่ช่วงนี้งานเยอะ วันนี้ผมก็เลยกลับค่ำน่ะครับ” “งั้นเหรอคะ มาค่ะ เดี๋ยวฉันนวดให้นะคะ” เหอไท๋หันหลังให้ซินหยางหวดหัวไหล่ให้ ระหว่างที่นวดอยู่ก็รู้สึกผ่อนคลาย ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหายเป็นปลิดทิ้งก่อนจะนอนหลับตั้งแต่หัวค่ำ เช้าวันรุ่งขึ้น สองสามีภรรยาตื่นแต่เช้ามาทำกับข้าวกินกัน วันนี้เหอไท๋ไม่ได้ออกไปทำงานเนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดก็เลยพักผ่อนอยู่ที่บ้านไม่ได้ออกไปไหน ทั้งสองจึงใช้เวลาอยู่ด้วยกัน หาอะไรทำร่วมและหาอะไรกินด้วย ซึ่งแตกต่างจากชาวบ้านละแวกนี้ที่ไม่ค่อยอยู่ด้วยกันเพราะเรื่องงาน “ไม่ว่าเมื่อไหร่ กับข้า