All Chapters of รวมเรื่องจีนย้อนยุค เกิดใหม่ ทะลุมิติ SS2: Chapter 91 - Chapter 100

9          สองแม่ลูกทั้งสองฝ่ายมาเผชิญหน้ากันโดยไม่สนใจสายตาชาวบ้านที่มองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น          “ซูเม่ย มีอะไรงั้นเหรอ”          ลี่อินเกริ่นนำก่อนเป็นคนแรก          “มีหรือไม่มีแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ”          “ถ้าอย่างนั้นอย่ามายืนขวางทางฉันสิ ฉันจะกลับบ้าน”          ซูเม่ยแสยะยิ้มหลังจากที่ลี่อินพูดจบ ลี่อินรู้อยู่แล้วว่าเธอจะต้องเข้ามาทักทายอย่างไร้มารยาท ซึ่งเป็นเรื่องปกติตามแบบของเธอ ถึงแม้ว่าลี่อินจะถูกด่าว่าหรือถูกเหน็บแนมอะไรก็ตาม เธอก็จะยิ้มให้เสมอ ตอนนี้ก็ด้วย          “ยังทำหน้าระรื่นอยู่อีกนะ คงจะดีใจล่ะสิที่ขายผักได้กำไร”

11          เบื้องหน้าที่เห็นอยู่ตรงนี้นั้นเป็นบ้านของหลิวอี้ เธออาศัยอยู่กับพ่อแม่ซึ่งอยู่ด้วยกันสามพ่อแม่ลูก จากที่ได้ยินมาพ่อแม่ของหลิวอี้ไม่ค่อยจะได้กลับมาบ้าน เนื่องจากพวกเขาออกไปทำงานในเมืองเสฉวน นานๆ จะได้กลับมาหาลูกที่บ้านเป็นครั้งคราว แล้วในช่วงที่พวกเขาเข้าไปทำงานในเมืองก็จะส่งเงินในส่วนของค่าใช้จ่ายให้หลิวอี้ แต่เงินที่ส่งมาให้มันก็ไม่เพียงพอต่อการดำรงชีวิต หลิวอี้ก็เลยต้องออกไปทำงาน ดีกว่ารอรับเงินอยู่บ้านไม่ได้ทำอะไร พอเธอได้งานแล้วเป็นลูกจ้างให้หนิงเหอมันก็ทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เงินที่ได้มาจากการทำงานของเธอนั้นทำให้มีชีวิตที่ดีขึ้น แต่ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมเธอถึงหยุดงานโดยที่ไม่ได้บอกอะไรเลย          (เกิดอะไรขึ้นนะ)          ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!          เสียงเคาะประตูจากข้างนอก เป็นสัญญาณบ่งบอกว่ามีคนขอความช่วย

13          ถ้วยชาถูกวางลงบนโต๊ะตรงที่มีแขกสองคนนั่งโดยชายแก่ซึ่งเป็นเจ้าของบ้าน เมื่อแขกเข้ามาบ้านทั้งทีก็ต้องต้อนรับเป็นอย่างดีถึงจะสมกับเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน          “เธอบอกว่าจะคุยเรื่องที่ดินใช่ไหม”          “ใช่ค่ะ ฉันอยากได้ที่ดินเพิ่มหนึ่งไร่ค่ะ”          “จะปลูกผักเพิ่มสินะ”          ลุงตงหัวหน้าหมู่บ้านเหมือนจะรู้ว่าลี่อินอยากได้ที่ดินเพิ่มเพื่อปลูกผักและสร้างอาชีพ แต่การขอที่ดินเพิ่มจะต้องใช้เอกสารรายละเอียดการขอที่ดิน ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่าย ลี่อินก็รู้ดีอยู่แล้ว แต่เธอก็ยังอยากได้ที่ดินเพิ่มเพื่อสร้างรายได้          “ฉันรู้ว่ามันยาก แต่ฉันก็อยากได้ที่ดินเพื่อสร้างกำไรให้มากขึ้น แล้วฉันก็มีลูกจ้างด้วย&

15          หลังจากเหตุการณ์ตบตีครั้งใหญ่ในวันนั้นผ่านไป ทุกอย่างก็สงบสุขเหมือนปกติ ลี่อินและซูเม่ยถึงจะไม่ได้เจอกันมาพักหนึ่งแต่พวกเธอก็ยังไม่ถูกกันเหมือนเดิม แต่ถ้าหากมีใครคนใดคนหนึ่งยอมผ่อนเบาลดทิฐิลงสักนิดก็อาจจะดีกว่านี้ แต่ยังไงก็ไม่มีทางเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว          “ผ่านไปไม่กี่วัน แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะกลับมาปกติดีนะคะแม่”          “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิมอย่างที่ลูกเห็นนั่นแหละ”          “ค่ะแม่”          ใบหน้าของสองแม่ลูกยังมีรอยแผลฟกช้ำที่บริเวณใบหน้า หมายความว่าตอนที่ทะเลาะกันเมื่อวันที่ผ่านมานั้นหนักอยู่พอสมควร กว่าแผลจะหายดีก็คงใช้เวลาอีกสักพัก แต่จะรอให้แผลหายก่อนแล้วทำงานก็คงไม่ได้ ยังไงเรื่องงานก็ยังสำคัญกว่าเยอะ อีกอย่าง ลี่อินและห

17          ประตูหน้าบ้านถูกเปิดออกจากข้างนอกพร้อมกับร่างสูงยาวเข่าดีเดินเข้าไปในบ้านก่อนจะปิดประตูแล้วเดินตรงไปยังห้องของตัวเอง แต่ทว่า เขาไม่ทันจะได้เข้าไปในห้องก็ถูกเสียงหนวกหูของคนในบ้านเรียกเอาไว้ ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากซูเม่ยเพียงคนเดียว          “คุณซินหลง คุณไปไหนมา”          “ผมจะไปไหนมันก็เรื่องของผม ไม่เกี่ยวกับคุณ”          “ฉันเป็นภรรยาคุณนะ ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้”          “ภรรยาของผมเหรอ คุณพูดจริงเหรอ”          คำพูดที่ฟังดูเหมือนถูกถาม ทำให้ซูเม่ยไม่เข้าใจว่าสามีตัวเองนั้นอยากพูดอะไร          เมื่อไม่มีใครเอื้อนเอ่ยออกมา ซินหลงก็กลับเข้าห้องตัวเ