บททั้งหมดของ รวมเรื่องจีนย้อนยุค เกิดใหม่ ทะลุมิติ SS2: บทที่ 61 - บทที่ 70

13          พืชผักทั้งหมด 3 หมู่ ถูกทำลายไม่มีชิ้นดี มันไม่ได้เกิดจากธรรมชาติ แต่มันเกิดจากฝีมือมนุษย์อย่างแน่นอน          “ซูเหวิน มีรอยรองเท้าตรงนี้ด้วย น่าจะเป็นเด็กหรือไม่ก็ของผู้หญิง”          ซูเหวินเดินเข้ามาดูตามที่เจียวจิ้นชี้ให้ดู แต่สำหรับซูเหวินแล้วไม่ต้องดูอะไรแบบนี้ก็รู้ได้ทันทีว่าใครเป็นคน          “แบบนี้ต้องแจ้งหัวหน้าหมู่บ้านแล้วแหละครับ”          “ไม่ ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น”          “แต่นี่มันเรื่องใหญ่เลยนะครับ”          “ฉันรู้อยู่แล้วแหละว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ แล้วอีกอย่างหนึ่ง ฉันก็รู้แล้วด้วยว่าใครมันเป็นคนทำ”&nb

15          “พวกคุณน่ะกลับไปเถอะ ตอนนี้ซูเหวินเขาไม่สบาย นอนพักผ่อนอยู่ในบ้าน ถ้าอยากจะคุยกันก็ค่อยมาใหม่พรุ่งนี้นะครับ”          เจียวจิ้นพูดก่อนจะหันไปสนใจเหลาไม้ไผ่โดยไม่สนใจว่าพวกเธอจะกลับหรือไม่          อันที่จริงแล้วซูเหวินไม่ได้ป่วย เธอปกติดีทุกอย่าง เพียงแค่วันนี้นอนหลับพักผ่อนอยู่ในบ้าน แล้วตอนนี้เธออาจจะกำลังฟังอยู่ก็ได้          “พวกฉันไม่กลับจนกว่าจะได้รู้ความจริง”          คราวนี้หวังลี่พูดขึ้นมาบ้าง          ถ้าหากพวกเธอยังไม่กลับ เจียวจิ้นก็คงจะเหลาไม้ไผ่ไม่เสร็จสักที ในเมื่อเป็นแบบนั้นเจียวจิ้นก็ถามกลับพวกเธอ          “ความจริง พวกคุณหมายถึงอะไร”

17          “ซูเหวิน เหนียงกับหวังลี่”          “อืม ฉันเห็นแล้วแหละ”          ซูเหวินหยุดมือนับเงินก่อนจะเอาเงินเก็บไว้ในกระเป๋า          เกวียนวัวจอดอยู่ตรงหน้าของเหนียงและหวังลี่ หากดูแต่ไกลจะเห็นเพียงแค่พวกเธอสองคน แต่พอเข้ามาใกล้ๆกลับมีอยู่ด้วยกันหลายคน ดูแล้วคงจะเป็นพวกเดียวกับเธอนั่นแหละ          (ฉันจะต้องจัดการขั้นเด็ดขาดแล้วแหละ)          พรรคพวกของเหนียงและหวังลี่เป็นผู้หญิงทั้งหมด แล้วผู้หญิงพวกนั้นก็มีอาวุธครบมืออย่างกับพวกกลุ่มนักเลงที่พบอาวุธไปไหนมาไหนด้วยกัน          “ซูเหวิน คุณไม่ต้องออกมานะ”        &n

1        นี่ไม่ใช่ความเร็วของคนที่เป็นนักวิ่งทีมชาติ แต่เป็นความเร็วของเครื่องจักรที่เรียกว่ามอเตอร์ไซค์ หญิงสาวร่างบางที่มีชื่อว่า แก้วตา เธอเป็นพนักงานบริษัทแห่งหนึ่งในเมือง เธอกำลังขับมอเตอร์ไซค์เพื่อไปทำงานตามปกติ          ทว่าวันนี้เธอออกสายก็เลยต้องรีบขับขี่ด้วยความเร็วกว่าปกติ ไม่อย่างนั้นเข้างานสายแน่นอน          “อีกครึ่งชั่วโมงจะถึงไหมนะ”          ระยะทางระหว่างห้องเช่าที่แก้วตาอาศัยอยู่นั้นห่างจากบริษัทไกลพอสมควร ถ้าหากออกเร็วกว่าปกติก่อนเวลาสิบนาทีเธอก็จะเข้างานทัน แต่ถ้าเป็นหลังนั้นก็จะเข้างานสาย แล้วสาเหตุที่ทำให้เธอต้องเข้างานสายก็เพราะว่านาฬิกาที่ตั้งเอาไว้มันไม่ยอมปลุก ก็เลยเป็นอย่างที่เห็น ถ้าเป็นไปได้เธอก็อยากซื้อเวลาคืนสักสิบนาที แต่ขอในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้มันก็ไร้ความหมาย       

3          หวังเทียนหรือคุณตาของหวังลี่อินนั้นเป็นคนที่ชอบทำอะไรแล้วไม่ค่อยจะบอกลูกหลานสักเท่าไหร่ สิ่งของที่ทำขึ้นมากับมือตนเองคุณตามักจะเอาไปซ่อนเพื่อนให้หลานเป็นคนค้นหาเพื่อความสนุกสนาน ส่วนหวังเหนียงคุณยายของหวังลี่อินเองก็ได้นิสัยนี้มาจากสามีเช่นเดียวกัน แน่นอนว่ารวมถึงพินัยกรรมด้วย หวังลี่อินมีความคาดหวังเอาไว้ว่าทั้งสองคนจะต้องทำพินัยกรรมเอาไว้ แล้วเอาไปซ่อนซึ่งก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน แต่จากการคาดเดาของหญิงสาวร่างบางอย่างหวังลี่อินแล้วก็ไม่ไกลจากตัวเรือนหรือไม่ก็ในเขตพื้นที่ของตระกูลหวัง          (มันจะมีจริงไหมนะ)          หวังลี่อินที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ในเรือนของตนเองคนเดียวพร้อมกับครุ่นคิดถึงเรื่องพินัยกรรมที่ไม่รู้ว่าจะมีหรือไม่          หวังลี่อินไม่ได้พูดคุยกับใครนอกจากคนรับใช้ทั้งสองคน ซึ่งเป็นคนรับใช้ที่สืบทอดต่อจากพ่อแม่ของพวกเธอ ส่วนพ่อแม่ขอ