รวมเรื่องจีนย้อนยุค เกิดใหม่ ทะลุมิติ SS2

1

          ภายในห้องสี่เหลี่ยมเป็นทางยาวขนาดใหญ่ที่มีกระจกรอบด้านและอุปกรณ์สำหรับเสริมความงาม เป็นร้านเสริมสวยอันมีชื่อเสียงที่มีหญิงสาวเข้ามาใช้บริการกันเป็นจำนวนมาก มีพนักงานมากความสามารถเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้น หนึ่งในนั้นรวมเจ้าของร้านเข้าไปด้วย

          ปนัดดา หญิงสาวหน้าตาสะสวยน่ารักอายุน้อยร้อยล้านคนนี้ เธอเป็นเจ้าของร้านเสริมสวยในจังหวัดแห่งหนึ่งของภาคกลาง ร้านเสริมสวยของเธอนั้นมีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก หากหญิงสาวท่านไหนต้องการเข้ามาใช้บริการจะต้องจองคิวก่อน ไม่อย่างนั้นก็จะไม่สามารถเข้าใช้บริการได้

          “น้องคะ ที่เหลือพี่ฝากด้วยนะ เดี๋ยวพี่กลับก่อน”

          “ได้ค่ะ”

          พอถึงเวลาเลิกงาน ปนัดดาจะกลับบ้านก่อนใครเพื่อน ก็อย่างว่าแหละนะ เธอเป็นเจ้าของร้าน จะกลับตอนไหนก็ได้ไม่มีใครว่า ส่วนลูกน้องที่ยังทำงานอยู่ก็จะได้รับเงินค่าทำงานนอกเวลาโดยนับหลังจากเวลาทำงานปกติ ปนัดดาจ่ายเงินค่าทำงานนอกเวลาชั่วโมงละ 200 บาท ซึ่งถือว่าเป็นเงินจำนวนมาก หาที่ไหนไม่ได้แล้ว แต่ที่เธอให้เยอะขนาดนี้ก็เป็นไปตามความเหมาะสมกับค่าแรงที่ลูกน้องควรได้รับนั่นแหละ

          หลังจากปนัดดาขับรถกลับมาที่คอนโดซึ่งเป็นที่พักอาศัยของเธอ จอดรถประจำที่แล้วลงจากรถ เดินเข้าไปในคอนโดแล้วตรงไปยังลิฟท์เพื่อขึ้นไปที่ห้องของเธอซึ่งอยู่ชั้นบนสุดของคอนโดสุดหรูหราหมาเห่า

          พอเข้ามาในห้องเธอก็ทิ้งตัวลงโซฟาราคาแพงภายในห้องของเธอ แล้วเธอก็เอามือล้วงกระเป๋าหรูหราหมาเห่าที่เธอพกติดตัวเป็นประจำเพื่อหยิบโทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุดออกมาสั่งอะไรกิน

          ของใช้ส่วนใหญ่ของเธอจะเป็นของที่มีราคาแพงที่คนธรรมดาอย่างเราไม่สามารถเอื้อมมือเข้าไปถึงได้

          คนจนอย่างเรามีสิทธิ์ไหมคะ

          มันก็อย่างว่าแหละ กว่าปนัดดาจะมาถึงจุดนี้เธอผ่านอะไรมาเยอะ คนนอกที่เอาแต่อิจฉาริษยาไม่มีทางที่จะเข้าใจคนอย่างเธอหรอกนะ

          คนที่เข้าใจเธอก็ตายจากกันไปหมดแล้ว

          “กดสั่งแล้วทำไมไม่รับสักที จะให้ฉันรอไปถึงไหน”

          ปนัดดารู้สึกหัวเสียเมื่อเธอสั่งของกินผ่านทางออนไลน์ แต่กลับกลายเป็นว่าไม่มีใครกดรับเลย ทั้งที่หน้าคอนโดก็มีคนขับรถส่งอาหารจอดรถอยู่เป็นจำนวนมาก

          “หิวข้าวจัง”

          รอเท่าไหร่ก็ไม่มีใครกดรับ ปนัดดาก็เลยนอนหลับบนโซฟาทั้งอย่างนั้น

          ทว่า เธอหลับสนิทและหลับลึกจนลืมความรู้สึกหิวข้าวไปทั้งอย่างนั้น ถึงอย่างนั้นคนขับรถส่งอาหารก็ไม่ได้กดรับเลย เธอไม่รู้ว่าตนเองนั้นนอนหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วแบบนี้เรื่องราวของปนัดดาเจ้าของร้านเสริมสวยจะเป็นยังไงต่อนะ

          เรื่องนี้ไม่มีใครรู้

          .

          .

          .

          เบื้องหน้าที่เห็นอยู่ตอนนี้ เป็นเบื้องหน้าของหญิงสาวที่พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบแต่ความมืดมนไร้ซึ่งแสงสว่าง มันเป็นความฝันหรือความจริงกันแน่

          “ที่นี่มันที่ไหน ทำไมในนี้มันมืดจังเลย”

          ถึงจะไม่รู้ว่าตนเองอยู่ที่ไหน แต่ความรู้สึกร้อนอบอ้าวนี้คงจะอยู่ที่ไหนสักแห่ง แล้วคงจะเป็นห้องมืดซึ่งไม่รู้ว่าเป็นห้องอะไร แต่ความรู้สึกอึดอัดของเธอนั้นบอกว่าอยู่ในห้องอย่างแน่นอน แล้วหญิงสาวคนนี้จะเป็นใครอื่นไปไม่ได้นอกจากเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น

          ปนัดดานั่นเอง

          เพื่อไม่ให้ตนเองนอนอยู่เฉย ปนัดดาจึงลุกขึ้นเพื่อที่จะทำอะไรสักอย่างกับสถานการณ์เฉกเช่นนี้

          (จำได้ว่าเราทำงานเสร็จก็กลับมาคอนโดไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเราถึงมาอยู่ที่แบบนี้)

          ปนัดดาครุ่นคิดว่าตนเองนั้นมาอยู่ในที่แบบนี้ได้ยังไง แต่ไม่ว่ายังไงมันก็เปล่าประโยชน์

          ดวงตาสีน้ำตาลดูมีความกังวลของเธอเริ่มที่จะปรับทัศนวิสัยตรงหน้าได้บ้าง ทำให้สามารถเริ่มมองเห็นพื้นที่โดยรอบได้ในระดับหนึ่ง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังมืดอยู่ดี

          มีแสงจากภายนอกส่องเข้ามายังห้องที่ปนัดดาอยู่ ดูเหมือนว่าช่องวางที่แสงส่องเข้ามานี้จะเป็นช่องว่างของประตู แล้วมันก็น่าจะเป็นประตูห้องนี้

          เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาไปมากกว่านี้ ปนัดดาจึงเดินไปดูประตูที่ว่านี้ ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ล็อคเอาไว้

          ปนัดดาหมุนลูกบิดประตูเพื่อเปิดประตูออก

          !?

          ระหว่างที่กำลังจะเปิดประตูออกไปนั้น จู่ๆ เธอก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างรุนแรง เธอไม่รู้ว่าทำไมมันถึงปวดหัวได้รุนแรงขนาดนี้ ร่างกายอันบอบบางของเธอค่อยๆ ทรุดลงและนอนลงไปดิ้นกับพื้น ความทรมานของอาการปวดหัวนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

          “โอ๊ย ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว”

          ขณะที่กำลังดิ้นทุรนทรายอย่างทรมาน ปนัดดาก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง

          “มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเห็นภาพพวกนี้”

          ขณะที่ดิ้นรนร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด ภาพที่ปนัดดาเห็นนั้นมันก็ได้หลังไหลเข้ามาในหัวสมองของเธอเหมือนกับการถ่ายโอนข้อมูลจากที่ไหนสักแห่งเข้ามาในหัวของเธอทั้งอย่างนั้น มันเป็นภาพของความทรงจำของคนที่แม้แต่เธอเองก็ไม่รู้จัก ไม่เคยพูดคุย ไม่เคยเห็นหน้า

          แล้วทำไมต้องเป็นปนัดดาด้วย

          “หยุดทีเถอะ ทรมานเหลือเกิน”

          หลังจากนั้นไม่นาน ความทรงจำที่ได้หลังไหลเข้ามาในหัวของปนัดดาก็หยุดลง ทำให้อาการปวดหัวของเธอคลายลงและหายสนิทเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่สิ่งที่ปนัดดาได้รับนั้นเป็นความทรงจำของใครบางคน แล้วความทรงจำที่เธอได้รับมานี้ก็ทำให้เธอเข้าใจขึ้นมาทันที ร่างกายที่กำลังขยับอยู่ตอนนี้ไม่ใช่ร่างกายเดิมของปนัดดา แต่มันเป็นร่างกายของหญิงสาวคนหนึ่ง แล้วความทรงจำที่ได้รับมานี้ก็เป็นความทรงจำของหญิงสาวคนนี้ด้วยเช่นกัน

          “ร่างกายนี้ไม่ใช่ของฉัน แต่มันเป็นของเธอสินะ รั่วหยาง”

          …