บททั้งหมดของ ACCIDENTALLY HIS FIANCEE: บทที่ 1 - บทที่ 5

Andrea "Andeng" Dimaguiba POV"Andeng! Bumalik ka rito! Huwag mong sayangin ang limang milyong piso!"Rinig na rinig ko ang boses ng stepfather kong si tito Boyet mula sa likuran ko, nangingibabaw kahit sa ingay ng kulog at bagsak ng ulan. Napasapo ako sa strap ng suot kong backpack habang lumulusong sa baha na abot-tuhod na rito sa may bahagi ng España. Basa na ang suot kong kupasing t-shirt at maong shorts, pero wala akong pakialam. Ang tanging mahalaga lang sa akin ay ang protektadong rolyo ng canvas sa loob ng backpack ko—ang huling orihinal na painting na ginawa ng yumaong nanay ko bago siya kinuha ng cancer.Gusto akong ibenta ni tito Boyet sa isang matandang banyaga para pambayad sa milyong utang niya sa casino. At ang mas malala, isasama niya pa ang painting ko bilang "freebie."Over my dead body."Bilisan niyo! Hawakan niyo 'yang batang 'yan!" sigaw muli ni tito Boyet. Lumingon ako nang bahagya at nakitang kasama niya ang tatlong goons ng pinagkakautangan niya. Papalapit na s

Andrea "Andeng" Dimaguiba POVKung akala ko ay mahimbing matulog ang bilyonaryong tito ni Zeke, nagkamali ako. O sadyang napakalakas lang talaga ng pang-amoy ng pamilya nila pagdating sa pagkain.Alas-sais pa lang ng umaga, gising na ako. Mahirap matulog sa silid-alagaan na ibinigay sa akin ni Manang—ang housekeeper na mukhang laging nagdududa sa pagkatao ko. Para sa isang taong galing sa baha at tumatakas sa stepfather niyang mukhang pera, ang malambot na kama rito ay parang langit na may kasamang aircon. Pero hindi ako pwedeng magpetiks.Dahil wala akong dalang ibang damit kundi ang basang pangkasal na pinalitan ko kagabi, binigyan ako ni Zeke ng isa sa mga t-shirt ng tito niya mula sa laundry room. Oversized white tee ito na may logo ng isang mamahaling designer brand. Abot-hita ko na ang haba, daig ko pa ang naka-dress. Amoy mamahaling detergent at pabango na may kaunting tapang ng menthol.Para makabawi sa "board and lodging" at para hindi rin ako magmukhang pabigat habang nakata

Andrea "Andeng" Dimaguiba POVKung may isang bagay akong natutunan sa pagiging art restorer, 'yun ay ang katotohanang kayang itago ng magandang frame ang kahit anong pekeng pintura sa loob nito.Ganoon na ganoon ang pakiramdam ko habang nakatitig sa salamin ngayong gabi. Sinuotan ako ng stylists ni Nico ng isang elegante, hapit na emerald green cocktail dress. Nakaayos ang buhok ko sa isang malinis na bun, at may manipis pero mamahaling makeup sa mukha ko. Nawala ang dugyot na si Andeng na lumusong sa baha kahapon. Ang nakatayo ngayon sa harap ko ay si Andrea Dimaguiba—isang sopistikadang art curator na tila lumaki sa ibang bansa.Pero sa ilalim ng magandang frame na ito, nanginginig pa rin ang tuhod ko sa kaba."Not bad," isang baritonong boses ang pumutol sa pagmuni-muni ko.Lumingon ako sa may pinto at nakita si Nico. Suot niya ang isang charcoal gray bespoke suit na hapit na hapit sa kanyang malapad na balikat. Ang puting polo sa loob ay may nakabukas na unang dalawang butones, da