KABANATA 4

Andrea "Andeng" Dimaguiba POV

"Buntis?!"

Literal akong nabilaukan sa sarili kong laway. Gusto kong hilahin ang dila ni Zeke at plantsahin 'to sa sobrang daldal. Nanlilisik ang mga mata ko habang nakatingin sa bata, pero ang maliit na demonyo, kumindat pa sa akin nang patago.

Dahan-dahang lumayo sa akin si Nico. Ang tingin niya ay bumaba sa tiyan ko na natatakpan ng suot kong oversized shirt niya, pagkatapos ay tumingin siya kay Zeke na may pagdududa.

"Zeke," seryosong tawag ni Nico, ang boses ay parang yelo sa lamig. "Sino ang ama? At kailan pa naging buntis ang nannies mo?"

"I don't know, Tito! Sabi niya sa akin kagabi, baby ko raw ang nasa tiyan niya!" sagot ni Zeke habang nakahawak sa pisngi niya na parang stress na stress na tatay.

"Hoy, ang kapal ng mukha mong bata ka!" Singhal ko na hindi ko na napigilan. "Anong baby mo? Ang sabi ko kagabi, busog ako dahil kumain ako ng natirang burger mo sa sasakyan! Sabi ko may food baby ako! Magkaiba 'yon!"

Tumingin ako kay Nico na mukhang hilong-hilo na sa aming dalawa.

"Ser, huwag kang maniwala sa pamangkin mo. Mukhang may advanced degree sa pagsisinungaling 'tong bata na 'to," depensa ko, sabay turo kay Zeke. "Virgin pa ako, Ser. Baka gusto mong gawan natin ng pregnancy test para malaman mo."

Bumuntong-hininga nang malalim si Nico at hinilot ang kanyang sentido. "Zeke. Go to your room. Now."

Nang makitang seryoso ang tito niya, sumaludo si Zeke sa akin at mabilis na tumakbo paakyat sa hagdan, pero hindi bago niya ibinalik sa akin ang mapang-asar na ngisi. Pagkaalis ng bata, hinarap ako ni Nico.

"In my office. Now," utos niya bago tumalikod.

Sumunod ako sa kanya habang hawak-hawak ang sandok na parang sandata ko. Pumasok kami sa isang malaking silid na puno ng mga libro at may naglalakihang glass windows. Amoy mamahaling kahoy at lumang papel ang buong palid. Naupo si Nico sa likod ng isang dambuhalang mahogany desk, habang ako naman ay nanatiling nakatayo sa harap niya, hila-hila pa rin ang laylayan ng kanyang suot kong t-shirt.

"Ipaliwanag mo sa akin ang lahat, kung ayaw mong tawagan ko ang pulis," panimula niya, habang nakapatong ang mga siko sa mesa.

Huminga ako nang malalim. Alam kong kailangan kong maging matalino rito. "Ganito kasi 'yan, Ser Nico. Tumatakas ako sa stepfather ko. Sugarol siya. Balak niya akong ibenta sa isang matandang foreigner para pambayad sa utang niya. Wala akong pera, basang-basa ako kagabi, kaya sumingit ako sa likod ng sasakyan mo para lang makapagtago. Hindi ko sinasadyang guluhin ang buhay niyo."

Tinitigan ako ni Nico nang matagal. Walang mababasang emosyon sa mukha niya. "And why should I care about your family drama? You entered my property illegally. At hindi ka mukhang nanny. You look like a street rat."

Aba, sumusobra na 'tong bilyonaryong 'to, ah. Sasagot na sana ako nang mahagip ng mata ko ang isang malaking oil painting na nakasabit sa dingding sa likod niya.

Nakalimutan ko bigla ang galit ko. Lumapit ako nang kaunti at pinakatitigan ang painting. Isa itong 19th-century Filipino landscape painting—mukhang gawa ng isang sikat na maestro, o kahit papaano ay katulad ng istilo ni Juan Luna.

"Sino ang nag-restore nito?" tanong ko, nakaturo ang hintuturo ko sa kanang sulok ng canvas.

Napakunot ang noo ni Nico. "What?"

"Sabi ko, sinong tanga ang nag-restore nito?" pag-uulit ko habang lumalapit pa. "Sayang ang pigment. Masyadong makapal ang nilagay na varnish, kaya nagkaroon ng yellowing sa clouds. At tingnan mo 'to, may micro-cracking na sa bandang gitna dahil hindi tama ang humidity sa kwartong 'to. Kung hindi ito maaayos, masisira ang canvas sa loob ng limang taon."

Nanlaki ang mga mata ni Nico sa sinabi ko. Tumayo siya mula sa kanyang upuan at lumapit sa akin. "How did you know about art restoration?"

Humarap ako sa kanya nang may kumpiyansang ngiti. "Andrea Dimaguiba, Ser. I restyle, restore, and sometimes... touch up expensive art. Fine Arts major ako bago ako tuluyang nabaon sa hirap dahil sa stepfather ko. Alam ko ang bawat hibla ng canvas na 'yan."

Tinitigan ni Nico ang painting, pagkatapos ay tumingin sa akin na tila ba ngayon lang niya ako nakita bilang isang totoong tao at hindi lang isang basang pusa. Humakbang siya pabalik sa kanyang mesa at may kinuha siyang folder.

"Tomorrow night, may gaganaping business dinner dito sa mansyon," seryoso niyang pahayag. "I am hosting a group of Japanese and European investors. Pinilit ng board directors ko na mag-host ako rito dahil alam nilang nangongolekta ako ng sining. Ang problema, wala akong alam sa sining. Binibili ko lang ang mga 'yan para sa investment at status."

Natawa ako nang bahagya. "Kaya pala hinayaan mong masira ang painting mo sa dingding."

Hindi niya pinansin ang asar ko. "I need someone who can speak highly of these paintings to the guests. Isang art curator na magmumukhang propesyonal at elegant. At kailangan ko rin ng mag-aalaga kay Zeke para hindi niya magulo ang dinner ko."

"At gusto mong ako ang gumawa niyan?" tanong ko.

"Yes. Gagawin nating legal ang pananatili mo rito. Magpapanggap ka bilang high-class nanny at personal art curator ko para sa gabi ng event," sabi niya, sabay abot sa akin ng isang pirasong papel. "I'll provide you with clothes, a safe room, and I will make sure your stepfather won't find you. In exchange, you will make sure that those investors sign the deal tomorrow. Deal?"

Tiningnan ko ang papel. Isang temporary contract na may pirata niyang pirma.

Inagaw ko ang ballpen sa ibabaw ng mesa niya at mabilis na isinulat ang pangalan ko sa ibaba. Pagkatapos ay inabot ko ang kamay ko sa kanya para sa isang handshake.

"Deal, Ser Nico. Basta walang bulyawan, ha?"

Tiningnan niya ang kamay ko, bago ito marahang tinanggap at piniga nang mahigpit.