KABANATA 2

Andrea "Andeng" Dimaguiba POV

Halos kalahating oras din kaming bumabyahe. Mula sa mabagal at umuusad na traffic sa España, naramdaman ko ang unti-unting pagbilis ng takbo ng SUV. Niyakap ko nang mas mahigpit ang bag ko. Kahit papaano, medyo natuyo na ang luha ko pero ang lamig naman ng aircon ang nagpapasakit sa mga ngipin ko ngayon. Sobrang lakas ng aircon, daig ko pa ang nakatira sa loob ng freezer.

Sumilip ako sa maliit na siwang ng compartment. Nakita ko sa bintana na nag-iba na ang paligid. Wala na ang mga naglalakihang billboards ng Quiapo at ang mga madidilim na eskinita. Pinalitan na ito ng mga nagtataasang pader na nababalutan ng mga gumagapang na halaman, at mga dambuhalang puno na tila nagbibigay ng lilim sa malalawak na kalsada.

Forbes Park.

Seryoso ba ’to? Saan ba ako dinala ng batang ito? Sa subdivision ng mga bilyonaryo?

Huminto ang sasakyan sa tapat ng isang naglalakihang gate na gawa sa itim na bakal. Kusang bumukas ang gate at pumasok ang SUV sa isang sementadong driveway. Nang tuluyang mamatay ang makina ng sasakyan, narinig ko ang pagbukas at pagsara ng p***o sa unahan.

"Sir Nico, diretso na po ba kayo sa taas?" rinig kong tanong ng driver mula sa labas.

"Yeah. I have a massive headache, Roger. Don't let anyone disturb me," sagot ng isang malamig at baritonong boses. Rinig ko ang mabibigat nitong yabag na palayo sa sasakyan.

Iyon siguro ang Tito Nico na sinasabi ng bata. Kahit boses pa lang, parang nakakatakot na.

Nang tumahimik ang paligid at masigurong wala na ang driver, dahan-dahang bumukas ang compartment door sa likod. Sumalubong sa akin ang maliwanag na ilaw ng isang dambuhalang garage na kasya ang limang kotse. At doon, nakatayo si Zeke, may hawak na namang bagong tsokolate habang nakapamulsa ang isang kamay sa kanyang suot na short.

"Puwede ka nang lumabas, basang pusa," nakangising utos ni Zeke.

Maingat akong gumapang palabas ng kotse habang nanginginig ang mga tuhod ko. Halos mapatid ang hininga ko nang makita ang buong paligid. Mansyon nga talaga. Mukha itong modernong hotel na gawa sa salamin at semento.

"Bata... este, Zeke," simula ko habang pinapawisan kahit nilalamig. "Salamat sa sakay, ha? Pero kailangan ko nang umalis. Baka mapagkamalan pa akong magnanakaw dito."

Humarap ako para maglakad palabas ng garage, pero bago pa ako makahakbang ng tatlo, nagsalita siya.

"Aalis ka nang walang pera?"

Napatigil ako. Awtomatiko kong kinapkap ang bulsa ng shorts ko. Wala. Hinubad ko ang backpack ko at hinalughog ang loob nito habang unti-unting umaakyat ang kaba sa dibdib ko. Wala rin. Ang wallet ko na naglalaman ng huling tatlong daang piso ko at mga ID ko, wala roon!

Lumingon ako kay Zeke. May bitbit siyang maliit na kulay pulang pitaka—ang pitaka ko. Pinapaikot-ikot niya ito sa kanyang maliit na daliri habang may mapang-asar na ngiti sa labi.

"Hoy! Wallet ko 'yan!" sigaw ko, sabay damba sa kanya para kunin ito. Pero mabilis siyang umatras sa likod ng isang malaking poste.

"I have a business proposal for you, Yaya Andeng," sabi ni Zeke, sabay pakita ng isang mamahaling smartphone na hawak ng kabila niyang kamay. "My Tito Nico is looking for a nanny. Kahapon pa siya bad trip kasi lahat ng pinapadala ng agency, pinapaiyak ko."

Napakunot ang noo ko. "At bakit mo naman pinapaiyak?"

"Kasi ang paplastik nila. Gusto lang nila si Tito Nico, hindi naman ako talaga ang gustong alagaan. Saka mababaho ang mga pabango nila," sagot niya habang nakangiwi. "But you... you are different. Lumusong ka sa baha para lang iligtas ang drawing mo. You are brave. At gusto ko ang mga drawings mo."

"Kahit na! Hindi ako pwedeng maging nanny mo. Nagtatago ako, okay? Kapag nalaman ng stepfather ko na nandito ako—"

"Hindi niya malalaman," mabilis na putol ni Zeke. Itinaas niya ang phone ng tito niya. "This is my Tito Nico's phone. He is asleep right now. He is a very deep sleeper when he has a headache."

Mabilis na pinindot ni Zeke ang screen ng phone. Nanlaki ang mga mata ko nang makita kong nagse-send siya ng text message sa kung sino gamit ang phone ng tito niya.

"Anong ginagawa mo?!" lalapit sana ako pero hinarang niya ang kamay niya.

"Hired na si Andrea Dimaguiba bilang bago kong Yaya. Cancellation f*e is on me," pagbasa ni Zeke sa tinext niya gamit ang boses na tila nagmamalaki. Iniharap niya sa akin ang screen ng phone kung saan nakasulat ang text message na ipinadala niya sa agency ng mga nannies. "There. Send na. Sabi ko rin sa agency na huwag na silang magpadala ng iba dahil ikaw na ang gusto ko."

"Seryoso ka ba?!" Napahawak ako sa ulo ko. "Nabubaliw ka na ba, bata ka? Paano kapag nalaman ng tito mo na dinala mo lang ako rito sa bahay niyo nang walang pahintulot niya?"

Ibinulsa ni Zeke ang phone ng tito niya kasama ang wallet ko, saka ako tinitigan nang diretso sa mga mata gamit ang seryoso at malamig niyang tingin na tila ba mas matanda pa ang utak niya kaysa sa akin.

"Edi magtutulungan tayo para hindi niya malaman ang totoo. I need a cool nanny, and you need a place to hide. It's a win-win situation, Andeng."

Hindi pa ako nakakasagot nang biglang bumukas ang p***o mula sa service entrance ng mansyon, at lumabas ang isang matandang housekeeper na may hawak na dalawang basang basahan.

"O, Senyorito Zeke, bakit andito pa kayo sa garahe? At sino ang kasama mo?" tanong ng matandang babae habang nakatingin sa akin mula ulo hanggang paa na tila ba dumi ako na galing sa baha.

Humarap si Zeke sa housekeeper, hinawakan ang kamay ko, at buong giting na nagsalita.

"Manang, siya po si Yaya Andeng. Ang bagong nanny na kinuha ni Tito Nico."