KABANATA 3

Andrea "Andeng" Dimaguiba POV

Kung akala ko ay mahimbing matulog ang bilyonaryong tito ni Zeke, nagkamali ako. O sadyang napakalakas lang talaga ng pang-amoy ng pamilya nila pagdating sa pagkain.

Alas-sais pa lang ng umaga, gising na ako. Mahirap matulog sa silid-alagaan na ibinigay sa akin ni Manang—ang housekeeper na mukhang laging nagdududa sa pagkatao ko. Para sa isang taong galing sa baha at tumatakas sa stepfather niyang mukhang pera, ang malambot na kama rito ay parang langit na may kasamang aircon. Pero hindi ako pwedeng magpetiks.

Dahil wala akong dalang ibang damit kundi ang basang pangkasal na pinalitan ko kagabi, binigyan ako ni Zeke ng isa sa mga t-shirt ng tito niya mula sa laundry room. Oversized white tee ito na may logo ng isang mamahaling designer brand. Abot-hita ko na ang haba, daig ko pa ang naka-dress. Amoy mamahaling detergent at pabango na may kaunting tapang ng menthol.

Para makabawi sa "board and lodging" at para hindi rin ako magmukhang pabigat habang nakatago rito, nagpasya akong magluto. Binuksan ko ang dambuhalang refrigerator sa kusina na mukhang mas malaki pa sa inuupahan naming apartment noon.

May nakita akong tirang kanin, bawang, itlog, at isang pack ng tuyo sa bandang sulok. Jackpots. Sino ba namang Pinoy ang tatanggi sa sinangag at tuyo kapag umaga?

Makalipas ang bente minutos, sumasayaw na sa ere ang mabangong usok ng pinipritong bawang at tuyo. Habang hinihintay kong medyo matuyo ang sinangag, kumuha ako ng kapirasong papel at lapis sa may counter. Sinimulan kong i-sketch ang mukha ni Zeke na nakangisi habang may hawak na tsokolate. Sabi ko nga sa kanya kagabi, babayaran ko ang "ransom" ng wallet ko sa pamamagitan ng cartoons.

"What is the meaning of this?"

Isang boses na parang galing sa ilalim ng lupa ang biglang bumasag sa katahimikan ng kusina.

Nabitawan ko ang hawak kong sandok. Muntik pa itong mahulog sa kawali kung hindi ko lang mabilis na nasalo. Awtomatiko akong napalingon sa may p***o ng kusina.

Doon nakatayo ang isang lalaki na mukhang bagong gising pero parang handa nang pumatay ng tao. Si Nicolas "Nico" Ilustre. Suot niya ang isang kulay abong silk pajama pants at itim na t-shirt na hapit sa kanyang malapad na dibdib. Magulo ang kanyang buhok, pero hindi iyon nakabawas sa nakakatakot niyang awra. Matangkad, maputi, at may matatalas na mata na tila kayang tistisin ang pagkatao ko sa isang tingin lang.

At ang mas malala, nakatitig siya sa suot kong t-shirt. Ang *kanyang* t-shirt.

"Sino ka? At anong ginagawa mo sa kusina ko?" banta niya. Ang boses niya ay walang kahit anong emosyon, purong lamig lang.

"Ah... eh, Ser..." Nauutal ako. Saan na napunta ang street-smart confidence ko? Bakit parang bigla akong naging tuod sa harap ng lalaking ito? "Ako po si Andeng. Andrea Dimaguiba. Ako po 'yung bagong..."

Hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko nang mabilis siyang humakbang papalapit sa akin. Sa sobrang bilis ng kilos niya, hindi ako nakailag. Bago ko pa marealize ang nangyayari, naramdaman ko na lang ang malamig na tiles ng dingding sa likod ko.

Sinalubong ko ang kanyang matigas na dibdib. Ipinatong niya ang kanyang kanang braso sa pader sa gilid ng ulo ko, hinarangan ako, at tinitigan ako nang napakalapit. Sobrang lapit na amoy na amoy ko ang bango ng hininga niya na may amoy ng kape, halo sa natural na amoy ng balat niya.

"Pumasok ka sa bahay ko, suot mo ang damit ko, at nagluluto ka ng..." Suminghot siya nang bahagya, at lalong kumunot ang noo niya. "...mababahong isda sa kusina ko. Sino ang nagpadala sa 'yo? Ang media? O ang mga katunggali ko sa business?"

"Sandali lang, Ser! Grabe ka naman sa mabahong isda, tuyo 'yan! Masarap 'yan sa sinangag!" sagot ko, pilit na ibinabalik ang tapang ko habang nakatingala sa kanya. "Saka hindi ako spy! Ako 'yung bagong nanny na kinuha ng agency niyo!"

"I didn't hire anyone yet. The agency was supposed to send their candidates today for an interview, not for a cooking show," mas lalong humigpit ang hawak niya sa pader. Nararamdaman ko ang init ng katawan niya na sobrang kabaligtaran ng malamig niyang mukha. "Tell me the truth before I call the security and have you dragged to the police station."

Kinabahan ako. Kapag dinala ako sa pulisya, siguradong malalaman ni tito Boyet kung nasaan ako. Katapusan ko na. Nilagyan ko ng lakas ang mga bisig ko at itinulak ang dibdib niya, pero parang pader ang tinulak ko. Walang nagbago sa posisyon niya.

"Ser, totoo ang sinasabi ko! Tanungin niyo pa ang pamangkin niyo!" sigaw ko, habang nakatitig sa matangos niyang ilong.

"Tito, huwag!"

Isang matinis na boses ang pumutol sa tensyon sa pagitan namin. Sabay kaming napalingon ni Nico sa may p***o ng kusina.

Nandoon si Zeke, nakatayo habang nakasuot ng pajama na may tatak na dinosaurs. Ang dalawa niyang kamay ay nakalagay sa kanyang baywang, at ang mukha niya ay puno ng seryosong pag-aalala na mukhang pilit na pilit.

"Zeke, go back to your room. I am dealing with an intruder," malamig na utos ni Nico nang hindi umaalis sa pagkakaharang sa akin.

"Tito, hindi siya intruder!" sigaw ni Zeke habang tumatakbo papalapit sa amin. Hinila niya ang laylayan ng pajama ng tito niya. "Huwag mo siyang ipapulis! Please!"

"Why? She doesn't belong here, Zeke. She lied about being hired," sabi ni Nico, bagaman bahagya nang lumuwag ang pagkakaharang niya sa akin dahil sa panghihila ng bata.

Huminga nang malalim si Zeke, tumingin sa akin, pagkatapos ay tumingin sa kanyang tito nang may pinakamalaking pabilog ng mga mata na kaya niyang gawin.

"Tito, huwag! Buntis siya!"

Katahimikan.

Ang tanging naririnig na lang sa kusina ay ang mahinang tunog ng sumasayaw na mantika mula sa kawali ng sinangag.

Dahan-dahang lumaki ang mga mata ko. Ang puso ko na kanina pa mabilis ang tibok dahil sa lapit ni Nico ay parang tuluyang huminto. Tumingin ako kay Zeke na may "anong-pinagsasabi-mo" na mukha, pero ang bata ay patuloy lang sa pag-arte na parang kasali sa isang teleserye sa hapon.

Dahan-dahan ding lumingon si Nico sa akin, ang kanyang mga mata ay bumaba mula sa mukha ko patungo sa aking tiyan na natatakpan ng kanyang oversized na t-shirt.