Lahat ng Kabanata ng บอสขาอย่าอ่อย : Kabanata 121 - Kabanata 130

"สัญญาขัดดอกมันมีอายุแค่หนึ่งปี... แต่สัญญาฉบับนี้ มันมีอายุไปตลอดชีวิต" เจคอปจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว แววตาของเขาจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความรักที่ล้นทะลัก "แต่งงานกับผมนะเกล... มาเป็นเจ้าชีวิตของผม เป็นแม่ของลูกผม และเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมจะรักและหลงใหลไปจนลมหายใจสุดท้าย"หยาดน้ำตาแห่งความสุขไหลรินอาบแก้มเนียน เกวลินมองแหวนเพชรบนนิ้วสลับกับใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอ กำแพงในใจถูกทุบทำลายลงจนหมดสิ้น หญิงสาวไม่หลงเหลือความลังเลใดๆ อีกต่อไป เธอพยักหน้ารับคำขอแต่งงานพร้อมกับรอยยิ้มที่สวยงามที่สุดในชีวิต"ตกลงค่ะเจคอป... เกลจะแต่งงานกับคุณ""เยส!" ชายหนุ่มร้องคำรามด้วยความดีใจสุดขีด ก่อนจะรวบตัวเธอเข้ามากอดแนบอก บดจูบเรียวปากอวบอิ่มอย่างดูดดื่มและหอมหวานที่สุด "ขอบคุณครับคนดี... ผมสัญญาว่าจะเป็นสามีที่ดูแลคุณอย่างดีที่สุด... และจะเป็นสามีที่ 'ขี้เอา' ที่สุดของคุณคนเดียวตลอดไปเลยครับ!""คนบ้า! เลิกหื่นสักนาทีจะได้ไหมเนี่ย!"เกวลินตีแผงอกกว้างแก้เขิน เสียงหัวเราะแห่งความสุขดังก้องไปทั่วเพนต์เฮาส์หรู บทสรุปของพันธนาการหนี้สินขัดดอกได้สิ้นสุดลงแล้ว ทว่าสั

ทั้งสองนั่งจิบไวน์และพูดคุยกันถึงอนาคต การสร้างครอบครัว และการวางแผนงานแต่งงานที่จะจัดขึ้นในเดือนหน้า ทุกวินาทีที่ผ่านไปเต็มไปด้วยความเข้าใจและการหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เมื่อแชมเปญแก้วสุดท้ายหมดลง เจคอปลุกขึ้นยืน ยื่นมือมาตรงหน้าหญิงสาว เกวลินวางมือเรียวลงบนฝ่ามือหนา ปล่อยให้เขาดึงร่างของเธอให้ลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มรวบตัวเธอเข้ามากอด ซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายละมุนเข้าปอดลึกๆ"ผมรักคุณนะเกล... รักจนไม่รู้จะบรรยายออกมายังไง"น้ำเสียงทุ้มต่ำพึมพำชิดผิวเนื้อเนียน"ฉันก็รักคุณค่ะเจคอป... รักทุกอย่างที่เป็นคุณ"เจคอปช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอก ก้าวยาวๆ พาเธอเข้าไปในห้องนอนกว้าง จัดการวางร่างอรชรลงบนเตียงคิงไซส์อย่างทะนุถนอม ค่ำคืนนี้ไม่มีความรุนแรงป่าเถื่อน ไม่มีการบังคับขู่เข็ญ มีเพียงความรักและความปรารถนาอันลึกซึ้งที่พร้อมจะมอบให้กันและกัน ชายหนุ่มค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของหญิงสาวออกทีละชิ้นอย่างใจเย็น สายตาคู่คมทอดมองเรือนร่างขาวผ่องดั่งประติมากรรมชิ้นเอกด้วยความหลงใหลฝ่ามือร้อนหนาลากไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้า บีบเคล้นทรวงอกอวบอิ่มอย่างแผ่วเบาและอ้อยอิ่ง ปลายลิ้นร้อนชื้นพรมจูบไปทั่

"เจคอป... ตรงนี้มันโล่งแจ้งเกินไปนะ..." เกวลินกระซิบเสียงสั่น มองซ้ายมองขวาด้วยความเขินอาย "เกาะนี้มีแค่เราสองคนครับฮันนี่... ไม่มีใครเห็นหรอก"ชายหนุ่มตอกย้ำความมั่นใจด้วยการโน้มใบหน้าลงไปบดจูบเรียวปากอวบอิ่มอย่างเร่าร้อนและดุดัน รสจูบที่เค็มปร่าจากไอทะเลผสมผสานกับความหอมหวานจากโพรงปากเล็กสร้างความมัวเมาจนยากจะถอนตัวมือหนาลากไล้ลงไปใต้ผิวน้ำ บีบเคล้นสะโพกกลมกลึงและเรียวขางามอย่างหลงใหล เจคอปจับร่างของหญิงสาวให้ลอยตัวขึ้นเหนือน้ำเล็กน้อย ก่อนจะจับความแข็งแกร่งดุดันที่พร้อมรบสอดแทรกทะลวงฝ่าสายน้ำเข้าสู่กึ่งกลางกายสาวที่บัดนี้อ่อนนุ่มและพร้อมต้อนรับเขาอย่างเต็มที่"อ๊าา!.ซี๊ดดด..ดีจัง ..."เกวลินเบิกตากว้าง ร้องครางระงม สองมือเรียวโอบกอดรอบลำคอหนาไว้แน่นเพื่อพยุงตัว ความรู้สึกของการร่วมรักกลางทะเลมันช่างตื่นเต้นและเสียวซ่านจนอธิบายไม่ถูก แรงต้านของน้ำยิ่งทำให้การขยับเข้าออกของชายหนุ่มฝืดเคืองและหนักแน่นขึ้น บีบรัดตัวตนของเขาจนต้องคำรามเสียงต่ำด้วยความสยิว"ซี๊ดดด... เกล... คุณรัดผมแน่นมาก... อาาา..."ชายหนุ่มโหมกระหน่ำแรงกระแทกกระทั้นเข้าใส่ร่างบางอย่างเอาแต่ใจ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดั

“น้องสาจ๊ะ พี่ฝากงานนิดนึงได้ไหม พอดีที่โรงเรียนเพิ่งโทรมาบอกว่าลูกสาวพี่ไม่สบาย ไข้ขึ้นสูงมากเลยจ้ะ พี่ต้องรีบไปรับลูกไปหาหมอด่วนเลย” เสียงร้อนรนของหัวหน้าแผนกดังขึ้นข้างโต๊ะทำงาน มาริสาละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยตารางตัวเลขบัญชีเงินเดือนนับพันบรรทัด เธอหันไปมองใบหน้าเคร่งเครียดของรุ่นพี่ในแผนกแล้วยิ้มรับอย่างเข้าใจสถานการณ์คนเป็นแม่“ได้ค่ะพี่ รีบไปเถอะค่ะ งานที่เหลือเดี๋ยวสาจัดการเคลียร์ให้เอง พี่ไม่ต้องห่วงทางนี้เลยนะคะ”“ขอบใจมากนะจ๊ะสา พี่ฝากด้วยนะ”หัวหน้าแผนกเอ่ยขอบคุณอย่างซาบซึ้ง รวบเอกสารบนโต๊ะอย่างลวกๆ ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าสะพายแล้วพุ่งตัวออกจากแผนกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้บรรยากาศในออฟฟิศกว้างใหญ่เริ่มเงียบเหงาลงไปอีกระดับมาริสา หรือที่เพื่อนร่วมงานเรียกสั้นๆ ว่า ‘สา’ เป็นพนักงานบัญชีและการเงินของบริษัทโลจิสติกส์ขนาดใหญ่ระดับประเทศ บริษัทแห่งนี้มีชื่อเสียงและมีความมั่นคงสูง โดยมีประธานบริหารเป็นนักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งรูปหล่อไฟแรง ทว่าสำหรับพนักงานระดับปฏิบัติการตัวเล็กๆ อย่างเธอ โอกาสที่จะได้เห็นหน้าบอสใหญ่ตัวเป็นๆ นั้นแทบจะเป็นศูนย์ ตำแหน่งหน้าที่การงานของเธออย

คนร้ายที่ดึงแขนเธอไว้ก็เสียหลักล้มตามลงมาด้วย น้ำหนักตัวของมันกดทับลงบนร่างบาง และในจังหวะที่ชุลมุนนั่นเอง มีดที่จ่ออยู่ด้านหลังก็แทงทะลุเนื้อผ้าเข้าไปในผิวเนื้อขาวผ่องของมาริสาทันทีความเจ็บปวดแล่นปลาบไปทั่วแผ่นหลัง เลือดสีแดงสดซึมเปื้อนยูนิฟอร์ม แม้บาดแผลจะไม่ได้ลึกถึงอวัยวะภายใน แต่มันก็เจ็บจนเธอแทบจะขาดใจ ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปคนละทางตามแรงกระแทกนี่คือโอกาสเดียวที่เธอมี มาริสากัดฟันสู้กับความเจ็บปวด เธอรีบยันกายลุกขึ้น ทิ้งรองเท้าส้นสูงที่ทำให้วิ่งลำบาก แล้วออกตัววิ่งเท้าเปล่าขึ้นมาบนถนนฝั่งที่มุ่งหน้าไปสู่เส้นทางหลัก เลือดหยดลงตามพื้นถนนทุกย่างก้าว หญิงสาววิ่งหน้าตั้งโดยไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ขอแค่รอดพ้นจากนรกตรงนี้ก็พอในจังหวะเดียวกันนั้นเอง รถตู้ยุโรปคันหรูสีดำเงากำลังแล่นมาตามเส้นทางด้วยความเร็วคงที่ ภายในรถคือ รังสิมัณ ประธานบริหารหนุ่มลูกครึ่งที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการคุยธุรกิจ เขาใช้เส้นทางนี้เป็นประจำเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้านพักย่านเลียบด่วนเอกมัย-รามอินทรา โดยมีศิริศักดิ์เป็นคนขับ และนาธานนั่งอยู่เบาะหน้าคู่กันแสงไฟหน้ารถสาดส่องไปข้างหน้า เผยให้เห็นร่างของผู้หญิงคนหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากค