All Chapters of บอสขาอย่าอ่อย : Chapter 131 - Chapter 140

“ผมเสียใจด้วยนะเรื่องคุณพ่อของคุณ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ“พักผ่อนรักษาตัวให้หายก่อนเถอะ เดี๋ยวช่วงบ่ายสองผมจะเข้ามาใหม่ เราจับตัวคนที่ทำร้ายคุณได้แล้ว บ่ายๆ เจ้าหน้าที่ตำรวจจะเข้ามาสอบปากคำเพื่อนำไปประกอบสำนวนฟ้องศาล”“ขอบคุณค่ะบอส... ขอบคุณมากๆ นะคะ” มาริสายกมือทั้งสองข้างขึ้นพนมไหว้เขาด้วยความซาบซึ้งใจ ชายหนุ่มพยักหน้ารับ หันไปปรายตามองลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่หน้าประตู เพียงแค่มองตากัน ศิริศักดิ์ก็จัดการเข็นรถที่มีทั้งกระเช้าผลไม้ชุดใหญ่และอาหารเสริมแบรนด์ดังเข้ามาวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงเพื่ออำนวยความสะดวกให้คนป่วย“ไม่ต้องห่วงเรื่องคดี คนทำผิดยังไงก็ต้องรับผลกรรมไป” รังสิมัณพูดขึ้นขณะที่กำลังจะหมุนตัวกลับ“อ้อ... คุณมาริสา ผมให้คุณสายสุรีย์ทำเรื่องรับพนักงานคนใหม่เข้ามาทำงานแทนในตำแหน่งของคุณแล้วนะ”คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของประธานบริหาร ทำเอาดวงใจของมาริสาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม หยาดน้ำตาใสๆ รื้นขึ้นมาคลอหน่วยตาทันที นี่เธอเพิ่งรอดตายมาหมาดๆ กลับต้องมาตกงานเพราะลาป่วยอย่างนั้นหรือ“คุณอย่าเพิ่งเข้าใจผิดว่าผมให้คุณออกจากงานนะ” เขาชิงพูดขึ้นเมื่อเห็นดวงตาแดงก่ำของหญิงสาว“เพียงแต่งา

เขาจ้องมองริมฝีปากบางที่ตอนนี้บวมเจ่อและแดงระเรื่อด้วยฝีมือของเขา นัยน์ตาพราวระยับด้วยความพึงพอใจ“จูบแรกงั้นเหรอ... ปากเธอช่างหวานเหลือเกินมาริสา” เขากระซิบเสียงพร่า ใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเช็ดคราบน้ำลายที่มุมปากให้เธออย่างแผ่วเบา“เอาเป็นว่า วันนี้ฉันขอเก็บค่ามัดจำเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน หายดีเมื่อไหร่... ฉันถึงจะกลืนกินเธอทั้งตัว” ทิ้งประโยคอันตรายที่ชวนให้หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำไว้แค่นั้น รังสิมัณก็ยอมผละออกจากร่างบาง เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้มาริสายืนหน้าแดงก่ำ หอบหายใจแฮกๆ มือเล็กยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองด้วยความสับสน หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรุนแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกเธอกำลังสับสนกับความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในหัว ไม่ปฏิเสธเลยว่าบอสหนุ่มเป็นผู้ชายที่เพียบพร้อมและเป็นที่หมายปองของสาวๆ ค่อนประเทศ รสจูบเมื่อครู่ก็ทำให้เธอหวั่นไหวอย่างรุนแรง แต่ถ้าความห่วงใยที่เขามีให้ มันเป็นเพียงแค่การเล่นสนุกชั่วคราว เป็นการมัดมือชกให้เธอต้องตกเป็นของเล่นคนรวย เมื่อเขาเบื่อแล้วก็จะโยนเศษเงินฟาดหัวแล้วเฉดหัวเธอทิ้งไปล่ะ เธอจะทนรับความเจ็บปวดซ้ำสองไหวได้อย่างไรหลังจากยืนคิดอะไรเพลินๆ อยู่พักใหญ่ ความ

โต๊ะอาหารตัวยาวถูกจัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว กลิ่นหอมฉุยของโจ๊กปลาเนื้อขาวฟูลอยเตะจมูก บนโต๊ะยังมีตะกร้าขนมปังปิ้งสีเหลืองทอง ไข่ดาวทอดสุกกำลังดี และเบคอนทอดจนเหลืองกรอบจัดเรียงไว้อย่างน่ารับประทานรังสิมัณเดินนำหญิง สาวไปที่โต๊ะ ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ตัวข้างๆ ให้เธอนั่งลงอย่างเอาใจใส่"ขอบคุณค่ะ" มาริสาเอ่ยเสียงแผ่วเบา บอสหนุ่มทรุดตัวลงนั่งประจำที่ หยิบแท็บเล็ตเครื่องบางขึ้นมาเปิดดูรายงานจากบริษัทชิปปิ้งที่ส่งรายละเอียดสินค้ามาให้ตั้งแต่เช้าตรู่ ขณะเดียวกันก็เอ่ยถามคนข้างๆ เสียงนุ่ม "คุณจะรับขนมปังไหม""เอาแผ่นหนึ่งก็ได้ค่ะ" มาริสาเอื้อมมือไปหยิบขนมปังปิ้งจากตะกร้า ใช้มีดปาดเนยสดทาจนทั่วแผ่นอย่างเบามือ แล้ววางลงบนจานกระเบื้องเคลือบใบสวย เลื่อนไปตรงหน้ารังสิมัณ"เอาไข่ดาวด้วยไหมคะ" เธอถามต่ออย่างเอาใจใส่"อื้ม" เขาครางรับในลำคอโดยที่สายตายังไม่ได้ละไปจากหน้าจอแท็บเล็ต หญิงสาวคีบไข่ดาวและแฮมชิ้นโตใส่จานให้เขา ก่อนจะหันมาสนใจชามโจ๊กของตัวเอง เธอใช้ช้อนตักน้ำซุปขึ้นชิมเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันนิดๆ เมื่อรู้สึกว่ารสชาติมันออกจะอ่อนจืดไปสักหน่อยสำหรับลิ้นของเธอมาริสาจึงจัดการตักซีอิ

“ไม่เป็นไรค่ะ งั้นริสาขอตัวขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ รู้สึกเหนียวตัวไปหมดแล้ว” “ค่ะคุณริสา อ้อ... คุณท่านโทรมาสั่งป้าไว้ว่าให้จัดมื้อเย็นให้คุณทานก่อนได้เลยนะคะ เพราะท่านทานมื้อค่ำรับรองลูกค้าที่ชลบุรีมาแล้ว ป้าก็เลยเตรียมทำสุกี้ทะเลน้ำใสเอาไว้ให้ค่ะ”“ดีเลยค่ะ ตอนเย็นทานผักทานปลา เลี่ยงแป้งหน่อยจะได้ไม่อ้วน ขอบคุณป้าเจียมมากนะคะ” หลังจากจัดการมื้อเย็นที่เป็นสุกี้ทะเลรสชาติกลมกล่อมเรียบร้อยแล้ว มาริสาก็เดินขึ้นบันไดกลับมายังห้องนอนของตัวเอง กิจวัตรประจำวันที่ขาดไม่ได้ก่อนนอนคือการเข้าไปในแอปพลิเคชันอ่านนิยายออนไลน์สุดฮิตบนหน้าจอสมาร์ทโฟนเธอใช้นิ้วเลื่อนหานิยายรักโรแมนติกพล็อตเรื่องน่าสนใจกดเข้าไปอ่านฆ่าเวลา ตัวหนังสือหลายพันคำบรรยายเรื่องราวความรักที่บางครั้งก็ดูคล้ายคลึงกับชีวิตจริงของเธอในตอนนี้ อ่านเพลินไปได้เพียงไม่กี่ตอน ความง่วงงุนก็เข้าครอบงำจนโทรศัพท์หลุดจากมือ ร่างบางผล็อยหลับไปบนเตียงกว้างทั้งที่ยังเปิดไฟสว่างจ้าเกือบตีหนึ่ง เสียงเครื่องยนต์รถตู้ดังแว่วเข้ามาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์ รังสิมัณก้าวลงจากรถด้วยความเหนื่อยล้าจากการดูแลงานที่โกดังมาทั้งวัน ชายหนุ่มเดินตรงขึ้

"โน่น... คนที่นายควรจะแคร์และดูแลให้ดีคือเมียของนาย ไม่ใช่มาตามระรานคนอื่นแบบนี้" พูดจบหญิงสาวก็หันหลังกลับมาหารังสิมัณโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองคนทั้งคู่ซ้ำ " นาธาน... รบกวนขอแอลกอฮอล์สเปรย์ให้ริสาล้างมือหน่อยค่ะ พอดีเมื่อกี้ผิวไปสัมผัสโดนเชื้อโรคและสิ่งสกปรกมา"คำพูดเชือดเฉือนที่มาพร้อมกับการกระทำอันไร้เยื่อใย ทำเอานพรัตน์และสาถึงกับหน้าชา พูดไม่ออกบอกไม่ถูก รังสิมัณกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ชายหนุ่มรับขวดสเปรย์แอลกอฮอล์จากบอดี้การ์ดมาฉีดล้างมือให้ภรรยาอย่างทะนุถนอม ก่อนจะโอบเอวพาเธอเดินเข้าไปในร้านอาหาร ปล่อยให้สองผัวเมียคู่กรณีต้องอับอายสายตาชาวบ้านจนต้องรีบลากกันขึ้นรถขับหนีไปในที่สุดเมื่อเข้ามานั่งในโซนวีไอพีของร้านอาหาร ริมหน้าต่างที่มองเห็นวิวทะเลกว้างไกล รังสิมัณก็ดึงมือบางมากุมเอาไว้หลวมๆ"เมื่อกี้เก่งมากเลยนะ รู้ไหมว่าฉันภูมิใจในตัวเธอแค่ไหน" เขาเอ่ยชมจากใจจริง"ริสาแค่ไม่อยากให้พวกเขาคิดว่า การที่จะมาข่มเหงริสามันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ อีกแล้วค่ะ และอีกอย่าง... ริสาไม่อยากให้คุณต้องมาหงุดหงิดเพราะเรื่องไร้สาระพวกนี้ด้วย""ฉันไม่หงุดหงิดหรอก แค่หวง ไม่อยากให้ใครมาแตะต้องคนของฉัน